Gdzie spać w Santo Domingo: 4 dzielnice, które warto znać 2026

Zona Colonial to prostokąt kilometr na pięćset metrów między rzeką Ozama a Calle Palo Hincado, i mieści się w nim wszystko, co Europa zbudowała jako pierwsze w Nowym Świecie: Calle Las Damas, wybrukowana w 1502 roku, forteca Ozama i jej Torre del Homenaje, ukończone w 1508 roku nad rzeką, Alcázar z 1512 roku, pałac z koralowego kamienia Diega Kolumba, syna Krzysztofa, który patrzy na Plaza de España, katedra Santa María la Menor, zaczęta w 1512 i konsekrowana w 1540 roku, pierwsza w Amerykach, Casas Reales, klasztor dominikanów z 1510 roku, gdzie otwarto pierwszy uniwersytet, Panteon w jezuickim kościele z 1714 roku i Casa del Cordón, pierwszy piętrowy dom z kamienia. Za dnia deptak Calle El Conde biegnie od Parque Colón do Puerta del Conde, gdzie w 1844 roku ogłoszono niepodległość, między sprzedawcami cygar, larimaru i bursztynu; wieczorem, gdy autokary z Punta Cana odjechały, Plaza de España ustawia swoje ogródki naprzeciw oświetlonego Alcázaru, a Calle Hostos i Arzobispo Meriño otwierają bary w szesnastowiecznych domach. Śpi się tu, żeby wszystko robić pieszo, dla kolonialnych domów zamienionych w hotele i dla miasta w godzinie, gdy znów staje się swoje. Druga strona medalu: ulice w remoncie i bruk, który dudni, opinie hoteli mówiące o hałasie, oraz Mercado Modelo i północ dzielnicy, które przemierza się za dnia.

Momenty, które zapadły mi w pamięć: dzielnica kolonialna, katedra, dom Krzysztofa Kolumba, park 3 Ojos (3 oczy) z jego podziemnymi grotami.

foggy

Na zachód od Puerta del Conde Gazcue to dzielnica, w której burżuazja stolicy budowała swoje wille w latach trzydziestych i czterdziestych, niskie domy pod płomieniami lasu, spokojne ulice i pensjonaty w dawnych rezydencjach, wokół Pałacu Narodowego z 1947 roku i jego kopuły. Na północy Plaza de la Cultura, park muzeów wytyczony w latach siedemdziesiątych: Muzeum Człowieka Dominikańskiego, które opowiada o Tainach, muzeum historii i geografii, narodowe muzeum historii naturalnej, Teatr Narodowy z 1973 roku, a obok Pałac Sztuk Pięknych z 1956 roku. Na południu Malecón, Avenida George Washington, dziesięć kilometrów promenady między miastem a Morzem Karaibskim, gdzie stoją grand hotele z lat czterdziestych do siedemdziesiątych, Obelisk z 1937 roku, plaża Güibia i jej park, i gdzie miasto przychodzi spacerować w niedzielę i tańczyć merengue w lipcu. Śpi się tu dla hoteli z basenem nad morzem, dla pokoi gościnnych w willach i dla starego miasta dziesięć minut pieszo przez Calle El Conde. Druga strona medalu: morze, w którym się nie pływa, Malecón, którego unika się pieszo nocą, powtarzają opinie, i wille, które wieczorem pustoszeją.

Na północ od Gazcue miasto zmienia stulecie: Piantini i Naco to dzielnice szklanych wieżowców, banków i ambasad, gdzie stolica pracuje, je kolację i robi zakupy, między Blue Mall, Agorą i Acrópolis, i gdzie restauracje przy Avenida Gustavo Mejía Ricart podają do północy. Centrum Olimpijskie z 1974 roku przecina dzielnicę na pół, park stadionów, gdzie miasto biega rano, a stadion Quisqueya od października do stycznia gości mecze Licey i Escogido, dwóch klubów stolicy, najbardziej dominikański wieczór, jaki istnieje, piwo, merengue i czterdzieści tysięcy śpiewających ludzi. Muzeum Bellapart, na szóstym piętrze salonu samochodowego, ma najlepszą kolekcję dominikańskiego malarstwa. Dalej na północny zachód ogród botaniczny z 1976 roku, dwa kilometry kwadratowe i kolejka, zoo z 1975 roku, a na zachodzie Country Club. Śpi się tu dla nowych hoteli sieciowych w cenie europejskich trzech gwiazdek, dla restauracji i dla dzieci. Druga strona medalu: nic starego, ośmiopasmowe aleje, których nie przechodzi się pieszo, i Zona Colonial dwadzieścia minut samochodem.

Po drugiej stronie rzeki Ozama Santo Domingo Este to miasto, w którym mieszka milion Dominikańczyków, i gdzie są dwie z rzeczy, które cytowana członkini zapamiętała ze swojego dnia: Los Tres Ojos, trzy podziemne jeziora w zapadniętych wapiennych jaskiniach, do których schodzi się schodami wykutymi w skale i które przepływa się tratwą ciągniętą ręcznie, oraz Latarnia Kolumba, otwarta w 1992 roku na pięćsetlecie, betonowy krzyż o długości dwustu dziesięciu metrów, który rzuca na niebo krzyż ze światła i kryje to, co ma być grobem admirała; obok Akwarium Narodowe nad morzem i park wodny. Potem droga na lotnisko Las Américas biegnie na wschód, a dziesięć minut za nim Boca Chica, plaża stolicy: laguna białego piasku zamknięta rafą, woda do pasa przez dwieście metrów, budki ze smażoną rybą, rodziny z Santo Domingo w niedzielę i hotele na noc przed lotem. Śpi się tu dla plaży, dla dzieci i dla wczesnego samolotu. Druga strona medalu: czterdzieści minut samochodem do Zona Colonial, kurort hałaśliwy w weekendy i wielki resort na plaży, który ciągnie za sobą lata ocen poniżej 6, pominięty w tym przewodniku.