Waar overnachten in Santo Domingo: de 4 wijken op een rij in 2026

De Zona Colonial is een rechthoek van een kilometer bij vijfhonderd meter tussen de rivier de Ozama en Calle Palo Hincado, en alles wat Europa als eerste in de Nieuwe Wereld bouwde, past erin: Calle Las Damas, geplaveid in 1502, het fort Ozama en zijn Torre del Homenaje, voltooid in 1508 aan de rivier, de Alcázar uit 1512, het koraalstenen paleis van Diego Columbus, zoon van Christoffel, dat uitkijkt op Plaza de España, de kathedraal Santa María la Menor, begonnen in 1512 en gewijd in 1540, de eerste van Amerika, de Casas Reales, het dominicanenklooster uit 1510 waar de eerste universiteit opende, het Pantheon in een jezuïetenkerk uit 1714, en de Casa del Cordón, het eerste stenen huis met een verdieping. Overdag loopt de autovrije Calle El Conde van het Parque Colón naar de Puerta del Conde, waar in 1844 de onafhankelijkheid werd uitgeroepen, tussen verkopers van sigaren, larimar en barnsteen; 's avonds, als de bussen uit Punta Cana vertrokken zijn, zet Plaza de España haar terrassen op een rij tegenover de verlichte Alcázar, en openen de Calles Hostos en Arzobispo Meriño hun bars in zestiende-eeuwse huizen. Je slaapt hier om alles te voet te doen, voor de koloniale huizen die hotel werden, en voor de stad op het uur dat ze weer van zichzelf is. De keerzijde: straten in de steigers en kinderkopjes die galmen, hotelbeoordelingen die over lawaai spreken, en de Mercado Modelo en het noorden van de wijk die je overdag doorkruist.

De momenten die indruk op me hebben gemaakt: de koloniale wijk, de kathedraal, het huis van Christoffel Columbus, het park 3 Ojos met zijn ondergrondse grotten.

foggy

Ten westen van de Puerta del Conde is Gazcue de wijk waar de burgerij van de hoofdstad in de jaren dertig en veertig haar villa's bouwde, lage huizen onder de flamboyants, rustige straten en gastenverblijven in de oude herenhuizen, rond het Nationaal Paleis uit 1947 en zijn koepel. In het noorden Plaza de la Cultura, het museumpark aangelegd in de jaren zeventig: het Museum van de Dominicaanse Mens, dat over de Taíno vertelt, het museum voor geschiedenis en geografie, het nationaal natuurhistorisch museum, het Nationaal Theater uit 1973 en, ernaast, het Paleis voor Schone Kunsten uit 1956. In het zuiden de Malecón, de Avenida George Washington, tien kilometer promenade tussen de stad en de Caraïbische Zee, waar de grand hotels uit de jaren veertig tot zeventig staan, de Obelisk uit 1937, het strand van Güibia en zijn park, en waar de stad op zondag komt wandelen en in juli merengue komt dansen. Je slaapt hier voor de hotels met zwembad aan zee, voor de gastenkamers in de villa's, en voor de oude stad op tien minuten lopen via Calle El Conde. De keerzijde: een zee waarin je niet zwemt, de Malecón die je 's nachts te voet mijdt, herhalen de beoordelingen, en villa's die 's avonds leeglopen.

Ten noorden van Gazcue verandert de stad van eeuw: Piantini en Naco zijn de wijken van de glazen torens, de banken en de ambassades, waar de hoofdstad werkt, dineert en winkelt, tussen de Blue Mall, de Agora en de Acrópolis, en waar de restaurants van de Avenida Gustavo Mejía Ricart tot middernacht bedienen. Het Olympisch Centrum uit 1974 snijdt de wijk in tweeën, een park van stadions waar de stad 's ochtends hardloopt, en het Quisqueya-stadion geeft van oktober tot januari de wedstrijden van Licey en Escogido, de twee clubs van de hoofdstad, de meest Dominicaanse avond die er is, bier, merengue en veertigduizend mensen die zingen. Het Bellapart-museum, op de zesde verdieping van een autodealer, heeft de beste collectie Dominicaanse schilderkunst. Verder naar het noordwesten de botanische tuin uit 1976, twee vierkante kilometer en een treintje, de dierentuin uit 1975 en, in het westen, de Country Club. Je slaapt hier voor de nieuwe ketenhotels voor de prijs van een Europees driesterrenhotel, voor de restaurants en voor kinderen. De keerzijde: niets ouds, achtbaans avenues die je niet te voet oversteekt, en de Zona Colonial op twintig minuten rijden.

Aan de overkant van de rivier de Ozama is Santo Domingo Este de stad waar een miljoen Dominicanen wonen, en waar twee van de dingen zijn die het geciteerde lid van haar dag heeft onthouden: Los Tres Ojos, drie ondergrondse meren in ingestorte kalksteengrotten, bereikbaar via in de rots gehouwen trappen en over te steken op een met de hand getrokken vlot, en de Columbusvuurtoren, ingewijd in 1992 voor de vijfhonderdste verjaardag, een betonnen kruis van tweehonderdtien meter lang dat een lichtkruis in de hemel projecteert en herbergt wat het graf van de admiraal zou zijn; ernaast het Nationaal Aquarium aan zee en het waterpark. Dan loopt de weg naar de luchthaven Las Américas oostwaarts, en tien minuten erna Boca Chica, het strand van de hoofdstad: een lagune van wit zand afgesloten door een rif, water tot aan het middel over tweehonderd meter, hutjes met gebakken vis, de gezinnen van Santo Domingo op zondag en de hotels van de nacht vóór een vlucht. Je slaapt hier voor het strand, voor kinderen en voor een vroeg vliegtuig. De keerzijde: veertig minuten rijden naar de Zona Colonial, een badplaats die in het weekend lawaaierig is, en het grote resort aan het strand dat jaren van scores onder de 6 meezeult, buiten deze gids gelaten.