Gdzie spać w Hawana: 4 dzielnice, które warto znać 2026

Stare miasto mieści się w prostokącie kilometr na dwa, między portem a Prado, i ma dwie twarze oddalone o jedną ulicę: kwartały odrestaurowywane od trzydziestu lat przez Biuro Historyka Miasta, z odmalowanymi fasadami, muzeami i tarasami, i kwartały tuż obok, gdzie balkony trzymają się na stemplach, a pranie schnie na kolumnach. Cztery place wyznaczają trasę: Plaza de Armas z bukinistami pod fikusami, Plaza de la Catedral z barokową fasadą, która zdaje się falować, Plaza de San Francisco naprzeciwko terminalu wycieczkowców i Plaza Vieja, najpiękniejszy, z witrażami, browarem i dziećmi grającymi w piłkę do zmroku. Między nimi ulica Obispo, deptak pełny od rana do wieczora, na którym słyszy się dziesięć razy "¿de dónde eres, amigo?", zanim dojdzie się do pierwszego placu: tu skupiają się naganiacze restauracji, sprzedawcy cygar "z fabryki" i fałszywi przewodnicy. Śpi się tu, żeby wszystko załatwić pieszo, dla casas w kolonialnych domach z wysokimi sufitami i żelaznymi balkonami, i dla pustych placów wczesnym rankiem, zanim przyjdą grupy. Minus: zaczepki na każdym rogu aż do wieczora i hotele państwowe, których nazwa warta jest więcej niż pokój.

Ceny dla nich są wielokrotnie zawyżone, a naciągacze non stop depczą ci po piętach, proponując różne kombinacje.

Jean Luc

Między starym miastem a Vedado Prado schodzi od Kapitolu do morza pod swoimi laurami, obstawione marmurowymi ławkami i ośmioma brązowymi lwami, i to tu miasto postawiło swoje pałace: wokół Parque Central, gdzie mężczyźni od pięćdziesięciu lat na tym samym rogu głośno spierają się o baseball, do hoteli z 1875 i 1930 roku dołączyły dwa pięciogwiazdkowce z basenem na dachu, naprzeciwko Gran Teatro i odrestaurowanego Kapitolu, którego kopuła przewyższa tę z Waszyngtonu o kilka metrów, do czego hawańczycy przywiązują wagę. Przed hotelami amerykańskie samochody z lat pięćdziesiątych, przemalowane na różowo i turkusowo, czekają na klienta na godzinną przejażdżkę po mieście. Za nimi Centro Habana, najgęściej zaludniona dzielnica miasta, jej ulice bez drzew, zmęczone kamienice, Barrio Chino z dwiema ulicami restauracji, Callejón de Hamel z niedzielną rumbą w południe. I Malecón, osiem kilometrów muru wzdłuż morza, na którym całe miasto siada o zachodzie słońca, z butelką i gitarą, i przez który fale przelewają się w dni północnego wiatru. Śpi się tu dla wielkich hoteli z basenem i agregatem, dla teatru i Kapitolu pod drzwiami i dla muru o zmierzchu. Minus: najbardziej natarczywi naganiacze w mieście wokół Parque Central i ulice Centro Habana bez oświetlenia, gdy tylko zejdzie się z Prado.

Dwadzieścia minut od starego miasta Vedado to miasto lat pięćdziesiątych, wytyczone pod linijkę w ulice z literami i numerami, obsadzone płomieniami i willami z kolumnami, z których wiele stało się casas i prywatnymi restauracjami. La Rampa, ulica 23 wspinająca się od morza, jest jego arterią: kino Yara, lody w Coppelii pod betonowym spodkiem, gdzie hawańczycy stoją godzinę w kolejce po trzy gałki, dawny Hilton z 1958 roku, dziś Habana Libre, i na skarpie naprzeciwko Malecónu hotel Nacional, pałac z 1930 roku, w którym amerykańska mafia odbyła zjazd w 1946 roku i którego ogród, pawie i armaty są otwarte dla każdego, kto zamówi drinka. Dalej schody uniwersytetu, wieżowiec FOCSA z 1956 roku, Plaza de la Revolución z dwiema żelaznymi twarzami na ministerstwach, cmentarz Colón ze swoimi marmurami i Fábrica de Arte Cubano, dawna olejarnia, która stała się miejscem, gdzie miasto wychodzi od czwartku do niedzieli, wystawy, koncerty i bary na trzech piętrach. Śpi się tu, żeby żyć w skali hawańczyków, dla prywatnych restauracji w willach, dla koncertów i dlatego, że nikt nie proponuje przechodniom cygar. Minus: taksówka lub trzydzieści minut pieszo na stare miasto i dziurawe chodniki, których uczy się na pamięć.

Po drugiej stronie tunelu pod Almendares miasto zmienia skalę: Miramar to szachownica willi z lat czterdziestych pod płomieniami, gdzie Quinta Avenida, szeroka jak autostrada i obsadzona pośrodku ogrodem, ustawia w rzędzie ambasady, siedziby zagranicznych firm i kilka najlepszych prywatnych restauracji w mieście, w domach z ogrodem. Nie ma tu nic do zwiedzania i właśnie po to się tu przyjeżdża: po ciszę, całe chodniki, hotele biznesowe z basenem, siłownią i agregatem, Club Habana, dawny jachtklub z 1928 roku, którego plażę wynajmuje się na dzień, akwarium i jego delfiny dla dzieci. Dalej na zachód, w Jaimanitas, Fusterlandia, cała dzielnica, którą artysta od trzydziestu lat pokrywa mozaikami, włącznie z domami sąsiadów, i Marina Hemingway. Śpi się tu dla spokoju, rodzin, interesów i dla nocy bez przerwy w dostawie prądu. Minus: dwadzieścia do trzydziestu minut taksówką do wszystkiego, żadnego życia ulicznego wieczorem i hotele państwowe, których noty rozciągają się od pojedynczej do podwójnej.