Waar overnachten in Havana: de 4 wijken op een rij in 2026

De oude stad past in een rechthoek van één bij twee kilometer, tussen de haven en de Prado, en ze heeft twee gezichten op één straat afstand: de blokken die het Bureau van de Stadshistoricus al dertig jaar restaureert, met hun opnieuw geschilderde gevels, hun musea en hun terrassen, en de blokken ernaast, waar de balkons door stutten overeind worden gehouden en de was aan de zuilen droogt. De vier pleinen vormen de route: de Plaza de Armas met zijn boekenstalletjes onder de ficussen, de Plaza de la Catedral met zijn barokke gevel die lijkt te golven, de Plaza de San Francisco tegenover de cruiseterminal, en de Plaza Vieja, de mooiste, met zijn glas-in-lood, zijn brouwerij en zijn kinderen die tot het donker voetballen. Daartussen de Calle Obispo, autovrij en vol van 's ochtends tot 's avonds, waar je tien keer "¿de dónde eres, amigo?" hoort voor je het eerste plein bereikt: hier verzamelen zich de restaurantronselaars, de verkopers van sigaren "uit de fabriek" en de valse gidsen. Je slaapt hier om alles te voet te doen, voor de casas in koloniale huizen met hoge plafonds en ijzeren balkons, en voor de lege pleinen in de vroege ochtend, voor de groepen. De keerzijde: aanklampen op elke hoek tot 's avonds, en staatshotels waarvan de naam meer waard is dan de kamer.

De prijzen zijn voor hen vertienvoudigd en straatverkopers zitten constant achter je aan om je op te lichten.

Jean Luc

Tussen de oude stad en de Vedado loopt de Prado onder zijn laurierbomen van het Capitool naar de zee, omzoomd door marmeren banken en acht bronzen leeuwen, en daar heeft de stad haar paleizen neergezet: rond het Parque Central, waar mannen al vijftig jaar op dezelfde hoek luidkeels over honkbal discussiëren, hebben de hotels uit 1875 en 1930 gezelschap gekregen van twee vijfsterrenhotels met dakzwembad, tegenover het Gran Teatro en het gerestaureerde Capitool, waarvan de koepel die van Washington met een paar meter overtreft, en daar hechten de Habaneros aan. Voor de hotels wachten de Amerikaanse auto's uit de jaren vijftig, roze en turkoois overgeschilderd, per uur op klanten voor de rondrit. Erachter Centro Habana, de dichtstbevolkte wijk van de stad, zijn boomloze straten, zijn vermoeide gebouwen, de Barrio Chino met zijn twee restaurantstraten, de Callejón de Hamel met zijn rumba op zondagmiddag. En de Malecón, acht kilometer muur langs de zee, waar de hele stad bij zonsondergang komt zitten, met een fles en een gitaar, en waar de golven op dagen met noordenwind over de rand slaan. Je slaapt hier voor de grote hotels met zwembad en generator, voor het theater en het Capitool om de hoek, en voor de muur in de schemering. De keerzijde: de opdringerigste ronselaars van de stad rond het Parque Central, en straten in Centro Habana zonder verlichting zodra je de Prado verlaat.

Op twintig minuten van de oude stad is de Vedado de stad van de jaren vijftig, strak uitgezet in straten met letters en nummers, beplant met flamboyants en villa's met zuilen, waarvan er veel casas en privérestaurants zijn geworden. La Rampa, de Calle 23 die van de zee omhoogloopt, is de slagader: de bioscoop Yara, het ijs van Coppelia onder zijn betonnen schotel, waar de Habaneros een uur in de rij staan voor drie bolletjes, het voormalige Hilton uit 1958 dat Habana Libre werd, en, op zijn klif tegenover de Malecón, het Hotel Nacional, het paleis uit 1930 waar de Amerikaanse maffia in 1946 vergaderde en waarvan de tuin, de pauwen en de kanonnen openstaan voor wie een drankje neemt. Verderop de trappen van de universiteit, de FOCSA-toren uit 1956, de Plaza de la Revolución met zijn twee ijzeren gezichten op de ministeries, de begraafplaats Colón met zijn marmer, en de Fábrica de Arte Cubano, de voormalige oliefabriek die de plek werd waar de stad van donderdag tot zondag uitgaat, tentoonstellingen, concerten en bars op drie verdiepingen. Je slaapt hier om op de schaal van de Habaneros te leven, voor de privérestaurants in villa's, voor de concerten, en omdat niemand hier sigaren aanbiedt aan voorbijgangers. De keerzijde: een taxi of dertig minuten lopen naar de oude stad, en kapotte stoepen die je uit je hoofd leert.

Aan de andere kant van de tunnel onder de Almendares verandert de stad van schaal: Miramar is een dambord van villa's uit de jaren veertig onder de flamboyants, waar de Quinta Avenida, zo breed als een snelweg en in het midden beplant met een tuin, de ambassades, de kantoren van buitenlandse bedrijven en enkele van de beste privérestaurants van de stad op een rij zet, in huizen met tuin. Er valt niets te bezoeken, en dat is wat je er zoekt: de stilte, de ongebroken stoepen, de zakenhotels met zwembad, fitnessruimte en generator, de Club Habana, de voormalige jachtclub uit 1928 waarvan het strand per dag wordt verhuurd, het aquarium met zijn dolfijnen voor de kinderen. Verder naar het westen, in Jaimanitas, Fusterlandia, de hele wijk die een kunstenaar al dertig jaar met mozaïeken bedekt, de huizen van de buren inbegrepen, en de Marina Hemingway. Je slaapt hier voor de rust, voor gezinnen, voor zaken, en voor een nacht zonder stroomuitval. De keerzijde: twintig tot dertig minuten taxi voor alles, geen straatleven 's avonds, en staatshotels waarvan de scores van enkel tot dubbel gaan.