Taşkent'te nerede kalınır: bilmeniz gereken 4 semt 2026

Merkez, SSCB'nin 1966'dan sonra çizdiği şehirdir ve bir plan gibi gezilir: meşelerle dikili yuvarlak Amir Timur Meydanı, 1994'te Marx'ın yerini alan at üstündeki fatih, arka planda 1974 tarihli Uzbekistan Oteli ve delikli beton cephesi, mavi kubbesinin altındaki Timurlular Müzesi; tiyatroya götüren ressamların ve dondurmacıların yaya yolu Broadway; 1947'de Japon savaş esirlerince inşa edilen ve bir levhanın onlara teşekkür ettiği Navoi Operası; üç yüz metrelik çimenlik, fıskiye ve altın leyleklerle Bağımsızlık Meydanı ve Fayaz-Tepe Buda'sının görüldüğü Tarih Müzesi. Çevrede şehrin en güzel iki metro istasyonu Kosmonavtlar ve Alisher Navoi ve Taşkentlilerin akşamları çınarların altında yürüdüğü bulvarlar. İki kilometre batıda 2019'un yeni semti Tashkent City: müzikli fıskiyeli bir park, cam kuleler, bir alışveriş merkezi ve zincirlerin sarayları. Burada her şeye yürüyerek ya da bir istasyonla ulaşmak, opera ve müzeler, büyük oteller için kalınır. Madalyonun öbür yüzü: bir bulvarı geçmenin beş dakika sürdüğü Sovyet başkenti mesafeleri ve Broadway dışında akşamları ruhsuz bir semt.

Merkezin batısında, Anhor kanalının ötesinde, eski şehir 1966 öncesi Taşkent'ten geriye kalandır: hâlâ kapı açık yaşanan, avluya dönük kerpiç alçak evlerden mahalleler ve ortada, 1980 tarihli, bir meydan genişliğindeki turkuaz kubbenin altında Chorsu Çarşısı: içeride et ve kuru peynir tezgâhları, dışarıda kavun dağları, tandır fırınları ve saat on birden itibaren kepçeyle servis eden pilavcılar. Yanında şehrin en büyüğü, on altıncı yüzyıldan kalma Kukeldaş Medresesi ve öğrenci avlusu. Bir kilometre kuzeyde Hast İmam külliyesi, türbeler, medreseler ve mavi minareli bir cami, geleneğe göre halifenin kanıyla lekelenmiş yedinci yüzyıl el yazması Osman Kuran'ının durduğu kütüphane ve yakın zamanda İslam Medeniyeti Merkezi ile kubbesi. Oteller avlulu pansiyonlar ve küçük aile otelleridir, şehrin en yüksek puanlıları. Burada şafaktaki çarşı, medreseler, sıcak ekmek ve çay, görmeye gelinen Özbekistan için kalınır. Madalyonun öbür yüzü: lüks otel yok ve saat on dokuz sularında çarşıyla birlikte uykuya dalan bir semt.

Merkezin kuzeyinde, dağlara doğru uzanan Amir Timur Bulvarı boyunca Yunusabad, yeniden boyanmış yetmişler apartmanlarının, yeni iş otellerinin ve her yerden görülen iki nirengi noktasının semtidir: 1985 tarihli televizyon kulesi, üç yüz yetmiş beş metre çelik kafes, yüzüncü metrede dönen restoranıyla, ve 2014 tarihli Minor Camii, Anhor kanalının kıyısında baştan aşağı beyaz mermer, gün batımında şehrin en çok fotoğraflananı. İkisinin arasında pilav merkezi Besh Qozon; bir buçuk metrelik on kazanın her sabah bin kişilik ulusal yemeği pişirdiği, öğlen servis edilip saat on dörtte tükenen yer: buraya yemek için olduğu kadar seyretmek için de gelinir. Daha kuzeyde su parkı, lunaparkıyla Tashkentland, fuar merkezi ve şehrin sabahları koştuğu kanal kıyıları. Burada şehrin en iyi fiyata en yüksek puanlı yeni iş otelleri, pilav ve aileler için kalınır. Madalyonun öbür yüzü: eski taşı olmayan bir yerleşim semti ve adrese göre on dakika yürüme mesafesindeki metro.

Merkezin güneydoğusunda Mirabad ve Yakkasaray, şehre gelinen ve şehirden gidilen semtlerdir: Semerkant'ı iki, Buhara'yı dört saate getiren Afrosiyob trenlerinin kalktığı ana gar, gece trenleri için Güney garı ve yedi kilometre ötede, taksiyle yirmi dakikalık havalimanı. İkisinin arasında elçilikler mahallesi, gölgeli sokaklar ve parmaklıklar ardında villalar, mavi kubbeli Ortodoks katedrali, yabancıların öğle yemeği yediği kafeler ve Rusların pazarı denen Mirabad çarşısı: Chorsu'dan küçük, daha temiz, kuru meyveleri, balı ve şehrin Kore kimchisini satan nineleriyle. Oteller, çarşının yanındaki gezgin hostelinden avlulu ve havuzlu, şehrin en güzeli olan Özbek sarayına uzanır. Burada erken bir tren ya da geç bir uçuş, elçiliklerin sükûneti, saray için kalınır. Madalyonun öbür yüzü: yerinde gezilecek bir şey yok ve eski şehre yirmi dakika metro.