Gdzie spać w Taszkent: 4 dzielnice, które warto znać 2026

Centrum to miasto, które ZSRR narysował po 1966 roku, i zwiedza się je jak plan: plac Amira Timura, okrągły, obsadzony dębami, z konnym zdobywcą, który w 1994 roku zastąpił Marksa, hotel Uzbekistan z 1974 roku i jego fasada z ażurowego betonu w tle, muzeum Timurydów pod błękitną kopułą; Broadway, deptak malarzy i sprzedawców lodów prowadzący do teatru; opera Navoi, zbudowana w 1947 roku przez japońskich jeńców wojennych, którym dziękuje tablica; plac Niepodległości, trzysta metrów trawników, fontann i złotych bocianów, i Muzeum Historii, gdzie ogląda się Buddę z Fajaz-Tepe. Wokół stacje metra Kosmonavtlar i Alisher Navoi, dwie najpiękniejsze w mieście, i aleje, którymi mieszkańcy spacerują wieczorem pod platanami. Dwa kilometry na zachód Tashkent City, nowa dzielnica z 2019 roku: park z fontanną muzyczną, szklane wieżowce, centrum handlowe i pałace sieci. Śpi się tu, żeby mieć wszystko pieszo albo o jedną stację, dla opery i muzeów, dla wielkich hoteli. Minus: odległości sowieckiej stolicy, gdzie przejście przez aleję zajmuje pięć minut, i dzielnica bez duszy wieczorem poza Broadwayem.

Na zachód od centrum, za kanałem Anhor, stare miasto to, co zostało z Taszkentu sprzed 1966 roku: dzielnice mahalla niskich domów z surowej cegły zwróconych ku dziedzińcowi, gdzie wciąż żyje się przy otwartych drzwiach, a pośrodku bazar Chorsu, pod turkusową kopułą z 1980 roku szeroką jak plac: w środku stragany z mięsem i suszonym serem, na zewnątrz góry melonów, piece chlebowe tandir i sprzedawcy pilawu, którzy nakładają chochlą od jedenastej. Obok medresa Kukeldasz, największa w mieście, z szesnastego wieku, i jej dziedziniec pełen studentów. Kilometr na północ zespół Khast Imam, mauzolea, medresy i meczet o błękitnych minaretach, z biblioteką, w której leży Koran Osmana, rękopis z siódmego wieku splamiony, jak mówi tradycja, krwią kalifa, a od niedawna Centrum Cywilizacji Islamskiej i jego kopuła. Hotele to pensjonaty z dziedzińcem i małe hotele rodzinne, najlepiej oceniane w mieście. Śpi się tu dla bazaru o świcie, dla medres, dla ciepłego chleba i herbaty, dla Uzbekistanu, który przyjechało się zobaczyć. Minus: brak hotelu luksusowego i dzielnica, która zasypia razem z bazarem, około dziewiętnastej.

Na północ od centrum, wzdłuż alei Amira Timura biegnącej ku górom, Yunusabad to dzielnica odmalowanych bloków z lat siedemdziesiątych, nowych hoteli biznesowych i dwóch punktów orientacyjnych widocznych zewsząd: wieży telewizyjnej z 1985 roku, trzystu siedemdziesięciu pięciu metrów stalowej kratownicy, z obrotową restauracją na setnym metrze, i meczetu Minor z 2014 roku, całego z białego marmuru nad kanałem Anhor, najczęściej fotografowanego w mieście o zachodzie słońca. Między nimi Besh Qozon, centrum pilawu, gdzie dziesięć kotłów o średnicy półtora metra gotuje co rano potrawę narodową dla tysiąca osób, podawaną w południe i wyprzedaną o czternastej: przychodzi się tyleż patrzeć, co jeść. Dalej na północ park wodny, Tashkentland z karuzelami, centrum wystawowe i brzegi kanału, gdzie miasto biega rano. Śpi się tu dla nowych hoteli biznesowych, najlepiej ocenianych w mieście w najlepszej cenie, dla pilawu, dla rodzin. Minus: dzielnica mieszkalna bez starego kamienia i metro o dziesięć minut pieszo, zależnie od adresu.

Na południowy wschód od centrum Mirabad i Yakkasaray to dzielnice, przez które się przyjeżdża i z których się wyjeżdża: dworzec główny, skąd odjeżdżają pociągi Afrosiyob, dzięki którym Samarkanda jest o dwie godziny, a Buchara o cztery, dworzec Południowy dla pociągów nocnych i lotnisko siedem kilometrów stąd, dwadzieścia minut taksówką. Pomiędzy nimi dzielnica ambasad, cieniste ulice i wille za ogrodzeniami, prawosławna katedra o błękitnych kopułach, kawiarnie, w których jadają ekspaci, i bazar Mirabad, ten, który nazywano targiem Rosjan: mniejszy od Chorsu, czystszy, z suszonymi owocami, miodem i babciami sprzedającymi koreańskie kimchi miasta. Hotele sięgają od hostelu podróżników przy bazarze po uzbecki pałac z dziedzińcami i basenem, najpiękniejszy w mieście. Śpi się tu dla wczesnego pociągu albo późnego lotu, dla spokoju ambasad, dla pałacu. Minus: nic do zwiedzania na miejscu i dwadzieścia minut metrem na stare miasto.