Gdzie spać w Perth: 5 dzielnic, które warto znać 2026

Centrum Perth mieści się na jednym kilometrze kwadratowym między torami a rzeką i od dziesięciu lat przebudowuje się na nowo: Elizabeth Quay, basen wykopany w brzegu w 2016 roku, z kładką, restauracjami i promami na południowy brzeg, Swan Bells, szklana dzwonnica z 2000 roku, w której wiszą dzwony z St Martin-in-the-Fields, podarowane przez Londyn na dwusetlecie, a za nimi deptaki Hay Street i Murray Street, pasaże London Court, fałszywy Tudor z 1937 roku, ratusz z 1870 roku zbudowany przez skazańców, Perth Mint z 1899 roku, gdzie wciąż odlewa się złoto na oczach publiczności, i St Georges Terrace, ulica banków i wież. Nad wodą ogrody Sądu Najwyższego i przystań Barrack Street, skąd odpływają łodzie do Fremantle i na Rottnest; na wschód East Perth, Queens Gardens, stadion krykietowy WACA i tor wyścigowy, wyspa Heirisson z kangurami na wolności, dwadzieścia minut pieszo od centrum; po drugiej stronie rzeki kasyno w Burswood i stadion. Śpi się tu, żeby wszystko załatwić pieszo, dla wielkich hoteli w starych budynkach i dla promów. Minus: dzielnica biznesowa, która pustoszeje wieczorami i w niedziele, poza okolicą nabrzeża, oraz najwyższe ceny w mieście.

Po drugiej stronie torów Northbridge jest dzielnicą, w której centrum wychodzi wieczorem na miasto, a za dnia do muzeum. Centrum kultury zajmuje jeden kwartał: Muzeum Australii Zachodniej, otwarte ponownie w 2020 roku pod nazwą Boola Bardip, z podwieszonym płetwalem błękitnym i salami o ludach Noongar, galeria sztuki z kolekcją aborygeńską, instytut sztuki współczesnej w szkole z 1896 roku, biblioteka stanowa i Blue Room, mała scena miejskich zespołów teatralnych. Wokół James Street i William Street, chińskie, wietnamskie i malezyjskie restauracje, które stworzyły dzielnicę, bary i kluby, które od czwartku do soboty nie dają jej zasnąć do trzeciej nad ranem, Yagan Square z wieżą ekranów, która od 2018 roku łączy Northbridge z dworcem, i Piazza, wielki ekran, przed którym ogląda się krykieta siedząc na trawie. Na północy Hyde Park, dwa stawy, stuletnie figowce i ibisy, rodzinny park dzielnicy. Śpi się tu dla muzeów i barów na piechotę, dla hostelu i dla dworca głównego pięć minut stąd, skąd odjeżdżają pociągi na lotnisko i do Fremantle. Minus: hałas do białego rana od czwartku do soboty i ulice, na których opinie o hotelach radzą trzymać się w grupie po północy.

Kings Park to największa rzecz, jaką ma Perth: czterysta hektarów na skarpie Mount Eliza, więcej niż Central Park, z czego dwie trzecie pozostały buszem, z eukaliptusami, kangurami o zmierzchu i wrześniowymi dzikimi kwiatami, a jedna trzecia to ogród botaniczny, trawniki i kładki w koronach drzew, z których całe miasto rozpościera się nad rzeką, wieże na pierwszym planie, a wzgórza Darling w głębi. Cytowana członkini radzi tam wejść i ma rację: to widok na Perth, i to za darmo, dwadzieścia minut pieszo od centrum przez Fraser Avenue i jej eukaliptusy posadzone w 1938 roku. Wokół West Perth, biura i hotele sieciowe u stóp parku; Subiaco, wioska domów z balkonami z kutego żelaza, gdzie miasto robi w soboty zakupy na targu, pije na Rokeby Road i wciąż opłakiwało swój stadion futbolowy, zburzony w 2019 roku; Crawley i uniwersytet z 1911 roku, jego trawniki nad rzeką i Muzeum Berndta ze sztuką aborygeńską; a na południowym brzegu, siedem minut promem z Elizabeth Quay, zoo z 1898 roku i Old Mill, młyn z 1835 roku. Śpi się tu dla parku o poranku, dla dzielnic, w których mieszkają ludzie z Perth, i dla zoo z dziećmi. Minus: dwadzieścia do trzydziestu minut pieszo lub autobusem do centrum i tani segment bez blasku.

Polecam wejść na wzniesienia ogrodu botanicznego, żeby zobaczyć panoramiczny widok na miasto.

jedi2

U ujścia rzeki Swan, trzydzieści minut pociągiem od centrum, Fremantle to inne miasto i wielu je woli: port z 1897 roku, przez który przybywali imigranci, więzienie z 1855 roku, zbudowane przez skazańców, którzy potem w nim mieszkali, zamknięte w 1991 roku i wpisane na listę Unesco, Round House z 1831 roku, najstarsza budowla stanu, targ z 1897 roku, otwarty od piątku do niedzieli, wiktoriańskie ulice High Street i South Terrace, rząd kawiarni i pubów zwany Cappuccino Strip, browary portu rybackiego i muzeum morskie na końcu nabrzeża, które przechowuje jacht zwycięzcę Pucharu Ameryki z 1983 roku. Wieczorem puby Fremantle są pełne, gdy centrum Perth jest puste, a prom na Rottnest odpływa stąd i płynie trzydzieści minut: wyspa bez samochodów, jej sześćdziesiąt plaż, The Basin z turkusową wodą i kuoki, które przychodzą uśmiechać się do obiektywów. Dalej na południe Penguin Island z pingwinami, czterdzieści kilometrów stąd. Śpi się tu dla miasta, które żyje wieczorem i w weekend, dla hoteli w budynkach więzienia i targu oraz dla zachodu słońca nad oceanem z Bathers Beach. Minus: trzydzieści minut pociągiem do centrum i Kings Park oraz morski wiatr, który po południu wieje mocno.

Dwanaście kilometrów na zachód od centrum, za wydmami, miasto dotyka Oceanu Indyjskiego na czterdziestu kilometrach białego piasku, a każda plaża ma swoją publiczność. Cottesloe, na południu, to plaża z pocztówki: sosny norfolskie, pawilon Indiana na piasku, płaska i przejrzysta woda o poranku, rzeźby na plaży w marcu i drogie domy z tyłu. Dalej na północ City Beach i Floreat, plaże rodzinne, szerokie i spokojne, z trawnikami i grillami; Scarborough, plaża surferów, przebudowana w 2018 roku z basenem z wodą morską na piasku, skateparkiem i barami; a dalej Trigg i naturalny basen Mettam's Pool, skalna laguna dla dzieci. Całe miasto pływa tu przed pracą i całe miasto wraca wieczorem patrzeć, jak słońce zapada w ocean, czego Sydney i Melbourne nie potrafią. Śpi się tu dla wody o poranku, dla dzieci i dla zachodu słońca. Minus: trzydzieści minut samochodem lub autobusem do centrum, brak hotelu luksusowego i hotele plażowe, które się zestarzały, opinie o tym mówią.