Gdzie spać w Manaus: 4 dzielnice, które warto znać 2026

Centrum Manaus mieści się w kilku ulicach między portem a teatrem, a zbudowało je miasto kauczuku, w dwadzieścia lat, gdy Manaus było najbogatszym miastem Brazylii: teatr Amazonas z 1896 roku, jego kopuła z trzydziestu sześciu tysięcy glazurowanych dachówek w barwach flagi, marmury z Włoch i kute żelazo z Paryża, który wciąż daje bezpłatne koncerty i można go zwiedzać za dnia; plac São Sebastião przed nim, wybrukowany w czarno-białe fale przedstawiające spotkanie wód, kościół z 1888 roku i ogródki, do których całe wychodzące miasto przychodzi na kolację pod okiem policji pilnującej placu. Wokół pałac sprawiedliwości z 1900 roku, pałac Rio Negro z 1903, dom niemieckiego barona kauczukowego zamieniony w centrum kultury, Palacete Provincial z 1875 roku i jego pięć muzeów, w tym Muzeum Człowieka Północy i gabinet numizmatyczny. Ku rzece targ Adolpho Lisboa z 1883 roku, żelazne hale zaprojektowane na wzór paryskich, gdzie w południe je się rybę z rusztu, komora celna z 1906 roku, przywieziona z Anglii w częściach, pływający port, który podnosi się i opada o czternaście metrów wraz z rzeką, i zegar z 1929 roku. Stąd odpływają łodzie na spotkanie wód: dziesięć kilometrów w dół rzeki czarne Rio Negro i Solimões koloru kawy z mlekiem płyną obok siebie przez sześć kilometrów, nie mieszając się. Śpi się tu, żeby wszystko robić pieszo, dla koncertów i dla najtańszych hosteli przewodnika. Druga strona medalu: po dziewiętnastej, poza placem i jego trzema ulicami, centrum pustoszeje, a cytowana członkini radzi wracać samochodem.

Uważajcie, żeby wracać Uberem. Po 19:00 robi się tam naprawdę niebezpiecznie.

julies_journeys

Co zobaczyć i co robić w tej dzielnicy

Spotkanie Wód

+6 rek.

Dziesięć minut na północ od centrum Adrianópolis to miasto, w którym mieszkają i bawią się ci mieszkańcy Manaus, których na to stać: wieżowce, Manauara, centrum handlowe z 2009 roku, gdzie całe miasto chroni się w klimatyzacji, oraz w Vieiralves ulice Rio Içá i Rio Purus, gdzie bary i restauracje podają do północy, a nikt nie patrzy na zegarek. To także dzielnica parków: park Mindu, trzydzieści hektarów lasu w mieście, gdzie żyje sauim-de-coleira, mała małpka w obroży, która nie występuje nigdzie poza okolicami Manaus; Bosque da Ciência instytutu badań Amazonii, trzynaście hektarów z manatami i wydrami olbrzymimi, muzeum nauk przyrodniczych z akwarium dwumetrowych arapaim; dalej na północ ogród botaniczny Adolpho Ducke i jego czterdziestodwumetrowa wieża nad koronami drzew; na zachodzie zoo wojskowej szkoły dżungli. Pomiędzy nimi Arena da Amazônia z 2014 roku, zbudowana na mundial w miejscu starego stadionu Vivaldão. Śpi się tu, żeby wychodzić wieczorem bez samochodu, dla hoteli z basenem w cenie trzech gwiazdek i dla parków. Druga strona medalu: nic starego, a teatr, targ i port dwadzieścia minut jazdy samochodem.

Trzynaście kilometrów na zachód od centrum Ponta Negra to miejsce, gdzie Manaus chodzi na plażę: zatoczka białego piasku na czarnej wodzie Rio Negro, dwukilometrowa promenada odnowiona w 2012 roku, z amfiteatrem, kioskami i sprzedawcami tacacá, i co wieczór całe miasto, które przychodzi patrzeć, jak słońce wpada do rzeki, szerokiej tu na kilka kilometrów. Piasek pojawia się tylko przy niskiej wodzie, od sierpnia do listopada; przez resztę roku rzeka podnosi się aż do promenady, a plaża staje się nabrzeżem. Z mariny do Davi w Tarumã łodzie przeprawiają się w kwadrans na plażę Księżycową na drugim brzegu, w trzydzieści minut do Muzeum Seringal, plantacji kauczuku odtworzonej na potrzeby filmu, gdzie widać, jak nacinano drzewa i wędzono lateks, a w godzinę na plażę Tupé i do jej wioski. Nad Ponta Negra most z 2011 roku, trzy i pół kilometra nad Rio Negro, prowadzi do Iranduby i na drogę do południowych lodży. Śpi się tu dla plaży i zachodu słońca, dla dzieci i dla lodży najbliższej miasta, trzydzieści minut łodzią w głąb lasu Tarumã. Druga strona medalu: trzydzieści do czterdziestu minut samochodem do centrum i hotele, które się zestarzały, mówią opinie.

Ten obszar nie jest dzielnicą: to powód podróży. Lodże są trzy godziny od Manaus i jedzie się do nich w pakiecie na dwie, trzy lub cztery noce, z łodzią, posiłkami i przewodnikiem, z odbiorem z hotelu rano i powrotem w to samo miejsce ostatniego wieczoru. Na południe, przez most na Rio Negro, potem drogą i łodzią, jeziora Careiro, jezioro Mamori i jego lodże na palach, gdzie po południu łowi się piranie, nocą szuka latarką czerwonych oczu kajmanów, a o świcie wypływa kajakiem w igapó, las zalany od kwietnia do lipca; dalej Autazes i jezioro Juma, trzy godziny drogą i łodzią, do najbardziej odosobnionych lodży. Na północny zachód, drogą do Novo Airão, Rio Negro, archipelag Anavilhanas, czterysta wysp i różowe delfiny, a na końcu Park Narodowy Jaú, dwa miliony hektarów, do których wchodzi się tylko z zezwoleniem. Trzy lodże przewodnika to te, których strony mają najwięcej opinii i najlepsze oceny; członkini cytowana na początku podaje regułę wyboru: im drożej, tym lepiej. Druga strona medalu: las rezerwuje się przed przyjazdem, nie na nabrzeżu, a komfort jest leśny, z żabami włącznie, mówią opinie.