Waar overnachten in Manaus: de 4 wijken op een rij in 2026

Het centrum van Manaus past in een paar straten tussen de haven en het theater, en het was de rubberstad die ze bouwde, in twintig jaar, toen Manaus de rijkste stad van Brazilië was: het Amazonastheater uit 1896, zijn koepel van zesendertigduizend geglazuurde tegels in de kleuren van de vlag, zijn Italiaans marmer en Parijs smeedwerk, dat nog altijd gratis concerten geeft en overdag te bezoeken is; het São Sebastiãoplein ervoor, geplaveid met zwart-witte golven die de samenvloeiing van de wateren verbeelden, de kerk uit 1888, en de terrassen waar iedereen die uitgaat komt dineren, onder het oog van de politie die het plein bewaakt. Eromheen het gerechtsgebouw uit 1900, het Rio Negro-paleis uit 1903, het huis van een Duitse rubberbaron dat cultureel centrum werd, het Palacete Provincial uit 1875 met zijn vijf musea, waaronder dat van de Mens van het Noorden en het muntenkabinet. Richting de rivier de markt Adolpho Lisboa uit 1883, ijzeren hallen getekend naar Parijs voorbeeld, waar je 's middags gegrilde vis eet, het douanegebouw uit 1906 dat in onderdelen uit Engeland kwam, de drijvende haven die veertien meter met de rivier stijgt en daalt, en de klok uit 1929. De boten naar de samenvloeiing van de wateren vertrekken hier: tien kilometer stroomafwaarts stromen de zwarte Rio Negro en de koffiekleurige Solimões zes kilometer lang naast elkaar zonder zich te vermengen. Je slaapt hier om alles te voet te doen, voor de concerten en voor de goedkoopste hostels van de gids. De keerzijde: na zeven uur 's avonds loopt het centrum buiten het plein en zijn drie straten leeg, en het geciteerde lid zegt met de auto terug te gaan.

Let op dat je een Uber neemt om terug te gaan. Vanaf 19 uur is het er behoorlijk onveilig.

julies_journeys

Wat te zien & doen in de wijk

Ontmoeting van de wateren

+6 aanbev.

Tien minuten ten noorden van het centrum is Adrianópolis de stad waar de Manauaras die het zich kunnen veroorloven wonen en uitgaan: torens, de Manauara, het winkelcentrum uit 2009 waar de hele stad in de airconditioning schuilt, en, in Vieiralves, de straten Rio Içá en Rio Purus, waar bars en restaurants tot middernacht bedienen zonder dat iemand op de klok kijkt. Het is ook de wijk van de parken: het Mindupark, dertig hectare woud in de stad waar de sauim-de-coleira leeft, het kleine kraagaapje dat nergens anders voorkomt dan rond Manaus; het Bosque da Ciência van het Amazone-onderzoeksinstituut, dertien hectare met zijn zeekoeien en reuzenotters, het natuurhistorisch museum met zijn aquarium vol pirarucu's van twee meter; noordelijker de botanische tuin Adolpho Ducke met zijn toren van tweeënveertig meter boven het bladerdak; in het westen de dierentuin van de jungleschool van het leger. Daartussen de Arena da Amazônia uit 2014, gebouwd voor het WK op de plek van het oude Vivaldão-stadion. Je slaapt hier om 's avonds zonder auto uit te gaan, voor hotels met zwembad voor de prijs van drie sterren, en voor de parken. De keerzijde: niets ouds, en het theater, de markt en de haven op twintig minuten rijden.

Dertien kilometer ten westen van het centrum is Ponta Negra de plek waar Manaus naar het strand gaat: een baai van wit zand op het zwarte water van de Rio Negro, een boulevard van twee kilometer, vernieuwd in 2012, met zijn amfitheater, zijn kiosken en zijn tacacáverkopers, en elke avond de hele stad die komt kijken hoe de zon in de hier kilometers brede rivier valt. Het zand verschijnt alleen bij laag water, van augustus tot november; de rest van het jaar stijgt de rivier tot aan de boulevard en wordt het strand een kade. Vanaf de Davi-jachthaven, in Tarumã, steken de bootjes in een kwartier over naar het Maanstrand, op de andere oever, in dertig minuten naar het Seringalmuseum, een rubberplantage nagebouwd voor een film, waar je ziet hoe de bomen werden getapt en de latex gerookt, en in een uur naar het strand van Tupé en zijn dorp. Boven Ponta Negra leidt de brug uit 2011, drieënhalve kilometer over de Rio Negro, naar Iranduba en de weg naar de zuidelijke lodges. Je slaapt hier voor het strand en de zonsondergang, voor kinderen, en voor de lodge die het dichtst bij de stad ligt, dertig minuten varen het Tarumãwoud in. De keerzijde: dertig tot veertig minuten rijden naar het centrum, en hotels die verouderd zijn, zeggen de beoordelingen.

Dit gebied is geen wijk: het is de reden van de reis. De lodges liggen op drie uur van Manaus, en je gaat er met een pakket van twee, drie of vier nachten, boot, maaltijden en gids inbegrepen, 's ochtends opgehaald bij het hotel en de laatste avond op dezelfde plek teruggebracht. In het zuiden, over de Rio Negro-brug, dan de weg en een bootje, de meren van Careiro, het Mamorimeer en zijn lodges op palen, waar je 's middags op piranha vist, 's nachts met de lamp de rode ogen van kaaimannen zoekt en bij dageraad per kano het igapó in gaat, het woud dat van april tot juli onder water staat; verderop Autazes en het Jumameer, drie uur over de weg en per boot, voor de meest afgelegen lodges. In het noordwesten, via de weg naar Novo Airão, de Rio Negro, de Anavilhanas-archipel, vierhonderd eilanden en de roze dolfijnen, en helemaal aan het eind het nationaal park Jaú, twee miljoen hectare waar je alleen met vergunning in mag. De drie lodges van de gids zijn die waarvan de pagina de meeste beoordelingen en de beste scores draagt; het lid dat bovenaan wordt geciteerd, geeft de regel voor de keuze: hoe duurder, hoe beter. De keerzijde: het woud boek je vóór aankomst, niet op de kade, en het comfort is dat van het woud, kikkers inbegrepen, zeggen de beoordelingen.