Gdzie spać w Ho Chi Minh: 5 dzielnic, które warto znać 2026

To Sajgon narysowany przez Francuzów: ulica Dong Khoi schodzi od katedry i Poczty Głównej ku rzece, Opera zamyka plac Lam Son, a ratusz podświetla wieczorem deptak Nguyen Hue, po którym rodziny spacerują z dziećmi do jedenastej. Wielkie hotele stoją tu od stu lat, galerie handlowe od dziesięciu, a wieża Bitexco patrzy na wszystko ze swojego lądowiska. Wszędzie chodzi się pieszo, ale każdą aleję przechodzi się wolnym krokiem, z uniesioną ręką, w potoku skuterów. Minus: to najdroższy dystrykt miasta, a ulice pustoszeją po północy.

Targ Ben Thanh otwiera się o szóstej i zamyka o szóstej, a potem stragany z jedzeniem na powrót zajmują chodnik na zewnątrz. Po drugiej stronie parku 23 Września Pham Ngu Lao i Bui Vien od trzydziestu lat tworzą dzielnicę plecakowiczów: hostele, biura autobusowe do delty i Mui Ne, masaże oraz ulica, która w weekend staje się deptakiem, gdzie bary podkręcają muzykę do drugiej. Stacja Ben Thanh to końcowy przystanek linii 1, a autobus z lotniska zatrzymuje się przy parku. Minus: Bui Vien nie śpi, a pokoje wychodzące na nią też nie; ulicę dalej nie słychać już nic.

Zrobiliśmy ostatnie zakupy pamiątek na ogromnym targu Ben Thanh, gdzie będziecie mieć aż za duży wybór.

T TravelVince

Na północny zachód od centrum dystrykt 3 zachowuje wille i ulice pełne drzew z czasów francuskich: kawiarnie na dziedzińcach, ochrowe domy i Muzeum Pozostałości Wojennych, które wymaga przedpołudnia i zostawia w milczeniu. Pałac Zjednoczenia i jego park leżą na skraju, pagody Xa Loi i Vinh Nghiem dalej w głębi ulic. Na wschodzie Da Kao opada ku kanałowi: pagoda Nefrytowego Cesarza, jej żółwie i jej dym, potem ogród botaniczny i Muzeum Historii. Hotele są tańsze niż w dystrykcie 1, dziesięć minut pieszo od katedry. Minus: brak metra, a wieczór spędza się w dystrykcie 1, taksówką albo pieszo wzdłuż alei.

Ta wizyta nie pozostawiła nas obojętnymi i wydaje się wręcz nieunikniona podczas podróży po południowym Wietnamie.

T TravelVince

Cholon, "wielki targ", to chińskie miasto, które Sajgon wchłonął: pagoda Thien Hau z wiszącymi spiralami kadzideł, kościół Cha Tam, targ Binh Tay, gdzie hurtownicy ładują skutery workami ryżu i suszarkami do ryb, oraz ulice tradycyjnych aptek pachnących korzeniami. Na skraju dystryktu 10 targ kwiatowy Ho Thi Ky pracuje nocą, a sąsiednia uliczka z jedzeniem wieczorem. Śpi się tu dla porannych zup i pagód pustych o siódmej. Minus: sześć kilometrów od dystryktu 1, autobusem albo taksówką, i prawie żadna restauracja otwarta po dwudziestej drugiej.

Po drugiej stronie rzeki Sajgon Thao Dien to wioska, w której mieszkają cudzoziemcy: wille za murami, kawiarnie z ogrodem, piekarnie, szkoły międzynarodowe i nabrzeża, gdzie rzeka płynie szeroka i brunatna. Naprzeciwko, w Binh Thanh, Landmark 81 wznosi się na 461 metrów nad nowym parkiem, z tarasem widokowym na szczycie. Linia 1 metra, otwarta pod koniec 2024 roku, zatrzymuje się w Thao Dien i przy parku Van Thanh i stawia centrum w kwadrans drogi, co zmieniło wszystko dla tych, którzy chcą spać w zieleni. Minus: żadnej pagody ani muzeum pieszo, a życie dzielnicy jest zrobione dla jej mieszkańców bardziej niż dla trzydniowego gościa.