Gdzie spać w Belo Horizonte: 4 dzielnice, które warto znać 2026

Centrum to siatka z 1897 roku: ulice przecinające się pod kątem prostym i przekątne, które wszystkie prowadzą na Praça Sete, z obeliskiem z 1922 roku, który miasto nazywa lizakiem, bankami, pasażami i ulicznymi sprzedawcami. Na południu park miejski z 1897 roku, osiemnaście hektarów drzew i stawów między wieżami, z Palácio das Artes i jego teatrem na skraju oraz niedzielnym porannym targiem rękodzieła na alei Afonso Pena, dwa tysiące stoisk; na północnym zachodzie Praça da Estação, dworzec z 1922 roku zamieniony w muzeum sztuki i rzemiosła, i SESC Palladium; na zachodzie Mercado Central z 1929 roku, czterysta sklepów z serem z Minas, cachaçą, dulce de leche i pão de queijo, i jego bary, gdzie je się obiad na stojąco. Metro, dworzec autobusowy i autobusy do Ouro Preto odjeżdżają stąd. Śpi się tu dla targu, dla wczesnego autobusu i dla schludnych hoteli w cenie pensjonatu. Druga strona: centrum, które opuszcza rolety o dwudziestej, i ulice, na których nie zostaje się nocą, opinie o hotelach to powtarzają.

Praça da Liberdade to plac z 1897 roku, na którym miasto chciało się pokazać: pałac gubernatora, palmy królewskie, a wokół dawne ministerstwa zamienione w muzea, Memorial Minas Gerais Vale, muzeum Kopalń i Metalu, przestrzeń wiedzy uniwersytetu, centrum sztuki ludowej, biblioteka i falisty budynek Niemeyera z 1954 roku, zwiedzany w niedziele. Na południu i wschodzie Savassi, dzielnica barów przy Rua Pernambuco i ogródków na placu, gdzie miasto nazywające siebie stolicą barów wychodzi od czwartku do soboty; na zachodzie Lourdes, restauracje przy Rua São Paulo, DiamondMall i jedyny wielki dom w mieście; pomiędzy Funcionários i jego hostele w kamienicach. Metro tu nie dociera, taksówki i autobusy tak, dziesięć minut od centrum. Śpi się tu, by spacerować wieczorem, dla muzeów i dla najlepiej ocenianych hoteli w mieście. Druga strona: hałaśliwe weekendowe noce wokół placu i ceny, które rosną wraz z oceną.

Pampulha to sztuczna laguna z 1938 roku i to, co trzydziestosiedmioletni burmistrz Juscelino Kubitschek kazał tam zbudować trzydziestopięcioletniemu architektowi Oscarowi Niemeyerowi: kościół św. Franciszka z Asyżu z 1943 roku, cztery faliste sklepienia pokryte niebieskimi kafelkami Portinariego, którego arcybiskup przez szesnaście lat odmawiał konsekrować; Casa do Baile na swojej wysepce, kasyno zamienione w muzeum sztuki, jachtklub. Unesco wpisało całość w 2016 roku. Wokół wody osiemnaście kilometrów brzegu, gdzie miasto biega i jeździ na rowerze, park ekologiczny, ogród japoński, zoo i ogród botaniczny, kampus UFMG i Mineirão, stadion z 1965 roku przebudowany na mundial, sześćdziesiąt tysięcy miejsc, z Mineirinho obok dla siatkówki i koncertów. Lotnisko Pampulha, dla lotów regionalnych, leży nad laguną. Śpi się tu dla architektury, dla meczu, by rano biegać nad wodą. Druga strona: dwadzieścia do trzydziestu minut taksówką lub autobusem do centrum i Savassi oraz aleje, po których nie chodzi się wieczorem. Członkini mówi, co zobaczyła w kościele.

Dla tych, którzy lubią architekturę współczesną, ten kościół to prawdziwy wyczyn architektoniczny, cały w krzywiznach. Do tego stopnia, że Kościół katolicki miał trudności z jego uznaniem.

ophelie

Na południu miasto wspina się ku Serra do Curral, żelaznej grani, która dała mu nazwę i symbol i na którą wchodzi się w godzinę z parku: Praça do Papa, urządzony na mszę z 1980 roku, skąd widać całą kotlinę i dokąd miasto przychodzi wieczorem na zachód słońca; park Mangabeiras, zaprojektowany przez Burle Marxa w 1982 roku, dwieście czterdzieści hektarów lasu, ścieżek i punktów widokowych; dalej Belvedere, dzielnica szklanych wież wokół BH Shopping, pierwszego centrum handlowego miasta, i, po drugiej stronie granicy gminy, Vila da Serra w Nova Lima, z wieżą Alta Vila i jej restauracjami. Droga do Inhotim, muzeum pod gołym niebem w Brumadinho, sześćdziesiąt kilometrów stąd, zaczyna się tutaj, podobnie jak ta na Serra da Moeda, gdzie lata się na paralotni. Śpi się tu na spotkanie biznesowe, dla powietrza i widoku oraz by wcześnie wyruszyć do Inhotim lub Ouro Preto. Druga strona: wszystko samochodem, nic pieszo poza centrum handlowym, i bezduszne hotele biznesowe.