What happens in Vegas, stays in Vegas!
WAAR, als het gaat om de vele zonden die je in deze stad vol overdaad en waanzin zou kunnen begaan.
NIET WAAR, als het gaat om de talloze natuurlijke schatten die verspreid liggen over de dorre woestijngronden van Nevada. Deze verdienen het juist om in de schijnwerpers te staan en gedeeld te worden met zoveel mogelijk mensen, vooral met natuurliefhebbers en rustzoekers!
Want ja, Nevada is meer dan alleen Las Vegas en de eindeloze gokautomaten. Het is een staat die rijk is aan natuurlijke juweeltjes en verborgen parels waarvan de meesten van jullie waarschijnlijk niet eens wisten dat ze bestonden, maar die stuk voor stuk voor prachtige verrassingen zorgen.
Daarom zou het een zonde zijn om naar Las Vegas te gaan zonder een ontspannende en verkwikkende omweg te plannen naar de plekken die ik zo meteen met je ga delen. In tegenstelling tot het kunstmatige karakter van het imperium van gokken en entertainment, lijken deze plekken nog precies zo te zijn als bij het ontstaan van de aarde: ongerept en onaangetast door de mens!
Dus, voor wie dat wil: laat die glitterjurken en pokerchips voor wat ze zijn en ga met me mee op een adembenemende reis naar het hart van de aarde!
1/ Lake Mead
Die middag in september, net nadat we waren aangekomen bij het zwembad van ons luxueuze hotel (het Stratosphere Las Vegas), voelden we ons wat ongemakkelijk tussen alle serveersters in bikini en op naaldhakken en jetsetters met opzichtige kettingen. We voelden de behoefte om te ontsnappen aan al die drukte en uitbundigheid en ergens buiten de stad een wildere plek op te zoeken. Waarheen? Dat wisten we nog niet; het idee was simpelweg om in de auto te stappen en de uitgestrekte woestijn rondom Sin City te gaan verkennen.
En zo gebeurde het dat we, na ongeveer dertig minuten rijden ten zuidoosten van Las Vegas, puur toevallig op een adembenemend uitzicht stuitten over een enorm meer met turkoois water, omzoomd door okerkleurige en witte rotsen: het majestueuze Lake Mead in al zijn pracht!
Gegrepen door zoveel schoonheid en overmand door een onweerstaanbare nieuwsgierigheid, besloten we van dichterbij te gaan kijken naar het water dat zo glad en glinsterend naar ons lonkte, bijna als een uitnodiging voor een verfrissende duik! En een verfrissing was op dat moment meer dan welkom, gezien de brandende zon en de buitentemperatuur van rond de 45 °C! En in een cabriolet, geloof me, dan voel je die hitte pas echt!
We lieten ons verleiden en zo kwamen we, door de route te vervolgen en de borden te volgen, aan bij de ingang van deze bijzondere plek: de Lake Mead National Recreation Area. Het exacte adres is: Lake Mead Visitor Center, 10 Lakeshore Rd, Boulder City, NV 89005 (op ongeveer 35 minuten rijden van Las Vegas).
Zoals ze zeggen: "aan alle dromen hangt een prijskaartje". Om dit natuurlijke juweeltje van dichtbij te bewonderen, betaal je volgens de officiële website van het meer een bescheiden bedrag van $ 25 per voertuig, $ 20 per motor of $ 15 als je te voet of met de fiets bent. Goed om te weten: dit toegangsbewijs is 7 opeenvolgende dagen geldig! Gezien het buitengewone landschap dat ons te wachten stond, was er natuurlijk geen twijfel mogelijk: we gingen ervoor!
Je zult me nu ongetwijfeld de onvermijdelijke vraag stellen: "Hoe kan er in zo'n dor en droog woestijngebied nu een meer liggen?"
Voordat ik verder ga met mijn verhaal, geef ik je graag wat achtergrondinformatie om de essentie en het bestaan van deze bijzondere plek beter te begrijpen.
Een kunstmatig meer
Lake Mead ligt op de grens van Nevada en Arizona en is helaas geen geschenk van God of Moeder Natuur! Het is een puur kunstmatige creatie van de mens, die zijn bestaan voornamelijk te danken heeft aan de Hoover Dam. Deze waterkrachtcentrale werd in de jaren 30 gebouwd in de Colorado-rivier met als doel de overstromingen van de rivier te stoppen en elektriciteit op te wekken door middel van waterkracht.
De dam levert tegenwoordig niet alleen stroom aan Las Vegas, maar ook aan Nevada, Arizona en Californië. Via een aquaduct voorziet het meer deze regio's bovendien van water, waarmee het voldoet aan de behoeften voor irrigatie, recreatie en drinkwater voor meer dan 20 miljoen mensen!
Een exorbitant cijfer, maar eigenlijk valt het wel mee als je bedenkt hoe indrukwekkend het meer is: het strekt zich trots uit over een lengte van 180 km stroomopwaarts van de dam, heeft 885 km aan oeverlijn, beslaat een oppervlakte van 640 km2 en bevat maar liefst 32.236 km3 water. Hiermee is het het grootste kunstmatige meer ter wereld en, wanneer het volledig gevuld is, het grootste waterreservoir van de Verenigde Staten.
Dat laatste is helaas sinds 1983 niet meer gebeurd, door droogte als gevolg van de klimaatverandering en een stijgende watervraag. Het meer is nog maar voor 35% gevuld en het voortbestaan ervan wordt ernstig bedreigd.
Sterker nog, door de aanhoudende daling van het waterpeil komt een oude spookstad weer boven water: Saint Thomas, een pioniersstadje dat in 1936 werd ontruimd toen het meer werd gevuld.
Is het de wraak van de zielen uit deze verzwolgen stad, of een goddelijke straf voor een bevolking die te gulzig met water omspringt?
Eén ding is zeker: als er de komende jaren geen oplossing wordt gevonden, zou Lake Mead zomaar een fata morgana kunnen worden in dit woestijnlandschap, net zoals die mirages die verloren en dorstige zielen in de woestijn zien!
Een trieste realiteit als je bedenkt hoe prachtig dit meer is; het is adembenemend vanaf de eerste aanblik. Hoe kun je immers onberoerd blijven bij dit turquoise water dat zachtjes de flanken van immense rotsblokken streelt, met kleuren als zwart, rood, oranje, oker en wit, als een schilderij van de grootste meesters?
En hoe kun je een meer overslaan dat bezoekers een overvloed aan watersportactiviteiten biedt, zoals jetskiën, suppen, waterskiën, boottochten of gewoon lekker zwemmen, in water dat in de zomer tussen de 25 en 30 °C warm is?
Nog afgezien van de verschillende panoramische routes (scenic drives) die je de woestijn, de canyons en de ruige, kleurrijke bergen rondom het meer in voeren, waar je sublieme landschappen in oranjerode tinten ontdekt, typisch voor Arizona en Nevada. Wij waagden ons persoonlijk op de Northshore Road en wat waren we verwonderd en onder de indruk toen de weg ons door gebieden met felrode bergen en enorme rotsformaties leidde; overblijfselen van oude lavastromen die in de loop der tijd zijn gestold en versteend. Kortom, we waren in extase door dit decor van onwerkelijke schoonheid, waardoor je je even in het tijdperk van de dinosauriërs waant!
Tot slot biedt Lake Mead fantastische vismogelijkheden voor liefhebbers van verse vis, talloze wandelroutes voor fans van uitgestrekte natuur en prachtige fotolocaties. Wie het liever wat rustiger aan doet, kan genieten van een heerlijke barbecue of picknick op de oevers van het meer, waar op de vele zandstranden uitstekende faciliteiten zijn aangelegd. Er zijn namelijk talloze picknickplekken met tafels, water, barbecues en toiletten (die, ik garandeer het je, extreem schoon zijn!) die elke bezoeker opwachten, met als bonus een bevoorrecht uitzicht over het meer!
En voor de goed voorbereide reizigers onder jullie die langer aan de oevers van het meer willen verblijven: weet dat de Lake Mead National Recreational Area verschillende campings, lodges en motels herbergt waar je je tent kunt opzetten, je XXL-camper kunt parkeren of een knusse, goed uitgeruste kamer met comfortabele bedden kunt huren.
Kortom, er is voor elk wat wils en iedereen zal zijn draai vinden bij Lake Mead, dat zijn bezoekers ongetwijfeld weet te verleiden en te charmeren!
Laten we, voorbij de waterproblematiek, hopen dat Moeder Natuur dit bijzondere gebied niet volledig opeist en dat de mens dit fantastische 'speeltje' dat hij zelf heeft gecreëerd niet uiteindelijk vernietigt! Dus, beste lezers, zodra de situatie het toelaat, heb ik maar één advies: haast je om deze prachtige plek te ontdekken voordat hij verdwijnt! En als je er toch bent, raad ik je aan om je nieuwsgierigheid nog wat verder te prikkelen door je tocht te vervolgen naar de Hoover Dam, een waar architectonisch en technisch hoogstandje!
2/ De Hoover Dam of «Hoover Dam»
Hier zijn we dan, bij de beroemde Hoover Dam waar ik het eerder al kort over had en die volgens mij echt een stop waard is als je door het Amerikaanse westen reist. Het ligt op slechts 54 km van Las Vegas, oftewel zo'n 40 minuten rijden.
Maar voordat ik je meer vertel over dit architectonische wonder, is het interessant om te weten waarom de mens zichzelf zo'n gigantische uitdaging oplegde in een zo vijandige en onherbergzame regio.
Dat is heel eenvoudig: we moeten terug naar het begin van de 20e eeuw, en dan specifiek naar de jaren 30.
De Colorado beteugelen
De belangrijkste reden waarom men destijds aan zo’n gigantisch project begon, had alles te maken met overstromingen.
De Hoover Dam ligt namelijk op de grens tussen Nevada en Arizona, in de Black Canyon van de Colorado-rivier, die wordt gevoed door smeltwater uit de bergen van wel zeven Amerikaanse staten! Vóór de bouw van de dam in 1931 zorgde het voorjaarssmeltwater steevast voor enorme watertoevoer, wat leidde tot verwoestende overstromingen in dorpen en op landbouwgrond langs de rivier. De oplossing? De bouw van een stuwdam om de rivierloop te reguleren en het water op strategische plekken op te slaan.
Economische groei stimuleren
De tweede reden voor het bestaan van dit "gevaarte": de economische ontwikkeling van verschillende staten in het Amerikaanse Westen.
Want wie de rivier beheerst, zorgt voor een enorme impuls voor de landbouw in het zuidwesten van de Verenigde Staten. Bovendien zou de elektriciteit die de dam opwekt op de lange termijn de bouwkosten terugverdienen en de economische en stedelijke groei stimuleren in heel Zuid-Californië, Nevada en in het bijzonder het fantastische Las Vegas. Die stad van de duizenden lichtreclames telde in 1930 nog maar 5.000 inwoners, tegenover 600.000 vandaag de dag!
Werkgelegenheid creëren
De Hoover Dam werd gebouwd tijdens de Grote Depressie, een periode waarin de Amerikaanse overheid grootschalige openbare werken opzette om de economie en de werkgelegenheid weer vlot te trekken.
De dam bood duizenden Amerikanen die door de crisis waren getroffen een stabiel inkomen tijdens de gehele bouwperiode, die liep van 1931 tot 1935. Leuk weetje: in de drie weken na de aankondiging van het project ontving het dichtstbijzijnde arbeidsbureau in Las Vegas 12.000 sollicitaties. Duizenden werklozen trokken vanuit het hele land naar de bouwplaats in de hoop op zwaar, maar goedbetaald werk. Met een loon van 4 tot 5,60 dollar per dag verdienden ze in die tijd een aanzienlijk bedrag!
Naast de enorme impact op de economie en de ontwikkeling van het zuidwesten, was de Hoover Dam dus ook een reddingsboei voor duizenden Amerikaanse gezinnen die zwaar onder de crisis van de jaren 30 leden.
Kunnen we hem dan de "redder van het Amerikaanse Westen" noemen?
Eén ding is zeker: het is een essentieel onderdeel van het regionaal erfgoed. Mijn bezoek en de ontdekking van de geschiedenis erachter hebben me veel geleerd over de Amerikaanse geschiedenis, zorgden voor de nodige adrenaline en leverden onvergetelijke herinneringen op. Ik raad je echt aan om deze fantastische plek te bezoeken!
Mocht je nog niet overtuigd zijn, dan heb ik nog één ijzersterk argument om je definitief over de streep te trekken: het TITANISCHE karakter van deze plek, wat het tot een van de beroemdste oriëntatiepunten en meest indrukwekkende monumenten van het land maakt!
Heb je wel eens een boogdam gezien die 379 meter lang en 221 meter hoog is, met een basis van 200 meter dik die uitloopt naar 14 meter aan de top?
En dat is nog niet alles! Wist je dat er voor dit buitengewone project maar liefst 2.480.000 m³ beton nodig was? Dat is een onvoorstelbare hoeveelheid waarmee je volgens sommige berekeningen een tweebaansweg van New York naar San Francisco had kunnen aanleggen!
En die duizelingwekkende cijfers houden niet op bij de elektriciteitscentrale in de Hoover Dam.
De centrale beschikt over 17 gigantische turbines die samen 4 miljard Wh per uur kunnen opwekken, genoeg om miljoenen mensen in drie staten, Nevada, Arizona en Californië, van stroom te voorzien.
Wil je deze turbines van dichtbij bekijken en zelf ervaren hoe gigantisch de centrale is? Je kunt naar binnen en de centrale bezoeken door online of ter plaatse een ticket te kopen. Een standaardbezoek kost 15 dollar per persoon, en voor 30 dollar per persoon krijg je de volledige rondleiding. Tijdens die laatste ontdek je alles over de geschiedenis van de centrale via films en tentoonstellingen, loop je door enorme tunnels en kun je de beroemde kolossale turbines fotograferen! Let wel op: de laatste rondleiding start om 15:45 uur. Het is dus slim om in de late ochtend aan te komen, zodat je alle tijd hebt om de schoonheid van de dam zonder haast te bewonderen.
Zeker weten, een bouwwerk van deze omvang verdient het echt dat je er de tijd voor neemt, zeker als je bedenkt dat de Hoover Dam veel meer is dan alleen de dam en de centrale! Als je omhoog kijkt, zie je dat de Hoover Dam ook de Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge omvat. Deze beroemde brug verbindt Nevada en Arizona over de Colorado-rivier en werd tussen 2005 en 2010 gebouwd om het commerciële verkeer om de dam heen te leiden en zo de verkeersdrukte tussen de twee Amerikaanse staten te verminderen.
Ik ben er zelf overheen gelopen via het speciale voetpad en ik kan je verzekeren dat deze brug, net als zijn buurman beneden, zelfs de grootste waaghalzen onder jullie de kriebels kan bezorgen met zijn lengte van 580 meter en een hoogte van 270 meter!
Het zou dan ook zonde zijn om bij de Hoover Dam te vertrekken zonder deze brug te trotseren. Naast het adembenemende uitzicht op de dam, de Colorado-rivier en de omliggende woestijnbergen, voelt het oversteken bijna als een ritje in een achtbaan!
Kortom, de Hoover Dam is een titanisch bouwwerk in elk opzicht. Het heeft de economie van het hele zuidwesten van de Verenigde Staten een enorme boost gegeven en weet nog steeds de harten van miljoenen toeristen sneller te laten kloppen, allemaal onder de indruk van de immense schaal en de grootsheid van zo'n locatie!
En als kers op de taart kon ik dit deel niet afsluiten zonder dit leuke weetje: omdat de Hoover Dam precies op de grens tussen Nevada en Arizona ligt, bevind je je midden op de dam ook tussen twee tijdzones. Nevada in het westen volgt de Pacific Time Zone, terwijl Arizona in het oosten in de Mountain Time Zone valt. Wanneer het dus 12:00 uur is aan de kant van Nevada, is het 13:00 uur aan de kant van Arizona…
Dus, voor iedereen die niet ouder wil worden: door naar de Hoover Dam te gaan, kun je zomaar een uur "terugwinnen" in je leven dankzij een snelle sprong in de ruimtetijd tussen Arizona en Nevada!
En als je de tijd echt even stil wilt zetten, waarom stop je dan niet in Boulder City? Dit charmante, rustige stadje kom je tegen op de terugweg van een excursie naar de dam of een duik in Lake Mead. Het is een ware oase van rust die scherp afsteekt tegen de opwinding en de tumultueuze sfeer van de casino's op de nabijgelegen "Strip".
Nou, als je er zin in hebt, volg mij dan maar!
3/ Boulder City
Zoals ik al zei: als je even uit de tijd wilt stappen, heb ik precies wat je zoekt: Boulder City. Hier lijkt de tijd volledig stil te staan, als een welverdiende rustpauze na jaren van hard werken aan het project waarvoor de stad ooit ontstond: de Hoover Dam.
De oorsprong van de stad gaat namelijk terug naar het begin van de jaren 1930, toen er barakken werden gebouwd om de arbeiders te huisvesten die de nabijgelegen dam moesten bouwen.
Maar met het bruisende Las Vegas in de buurt en de talloze gokautomaten die je overal vindt, zelfs op de meest onverwachte plekken, van het tankstation tot de wasserette, hoe valt de rust in dit kleine stadje in Nevada dan te verklaren?
Om eerlijk te zijn: als Boulder City een voorbeeld is van rust, sereniteit, veiligheid en orde, dan komt dat door iets unieks: gokken is er verboden binnen de gemeentegrenzen (de enige uitzondering op de anders zo soepele wetgeving van de staat Nevada)!
Destijds was dit vooral bedoeld om opstootjes te voorkomen tussen de 5.000 arbeiders die aan de dam werkten en verplicht op het terrein moesten verblijven. Overigens was niet alleen gokken verboden; ook alcohol was volledig verbannen uit dit arbeiderskamp om te voorkomen dat de boel uit de hand zou lopen!
Sinds die tijd zijn er nog steeds geen roulettetafels of casino's te bekennen, maar je kunt er tegenwoordig wel heerlijk een biertje drinken op een van de vele schaduwrijke terrassen in het stadscentrum. Wij konden die verleiding in ieder geval niet weerstaan nadat we een middag lang, volledig uitgedroogd, over de panoramische wegen van Lake Mead hadden gereden in een hitte van bijna 50 °C! Een stop in Boulder City was dan ook meer dan welkom, zeker omdat de winkeltjes vol sieraden en Indiaans handwerk, de antiekwinkels en de ligging boven de woestijn, met een prachtig uitzicht op Lake Mead (vooral vanaf het centrum, achter Bicentennial Park), het echt waard maken om even de tijd te nemen en van de unieke charme en sfeer te genieten!
Persoonlijk raad ik je aan om een pauze in te lassen bij Jack’s Place Bar & Grill aan de hoofdstraat, waar backpackers, motorrijders en locals samenkomen in een supergezellige, sportieve sfeer!
En als je een beetje goed georganiseerd bent, kijk dan zeker even naar de vele evenementen die in Boulder City worden georganiseerd. Denk aan bijeenkomsten van custom auto's, kunst- en ambachtsfestivals, de kerstboomverlichting, bierfeesten, grote barbecues en ga zo maar door.
Wij kwamen zelf per toeval terecht bij een bijeenkomst van oude Volkswagen Kevers midden in het Bicentennial Park, en ik kan je verzekeren: dat was absoluut genieten!
Wat valt er verder nog over Boulder City te zeggen? Het is simpelweg een extra tip om toe te voegen aan de lange lijst met activiteiten die Las Vegas en omgeving te bieden hebben.
Voor het volgende deel wil ik je meenemen naar een plek die overweldigend en magisch is, bijna onwerkelijk… Beste lezers, laat me jullie meevoeren naar het hart van deze sublieme vallei in Nevada, die haar naam dankt aan de vlammende kleur van de zandstenen rotsen die bij zonsondergang lijken te ontbranden: de "Vallée du feu" (of "Valley of Fire"), of laten we het de "Vallei van het bovennatuurlijke" noemen (je zult meteen begrijpen waarom…)!
4/ Valley of Fire of de «Vallei van het vuur»
Er zijn van die plekken op aarde waar een zweem van onsterfelijkheid hangt, een onverklaarbaar iets dat je sprakeloos en roerloos achterlaat, dat je tot in je ziel raakt…; van die gezegende plekken waar iedereen tot rust kan komen, waar je denkt dat je de elementen kunt temmen, maar waar je beseft dat zij het zijn die ons temmen…; plekken waar je vandaan komt met het gevoel dat je de confrontatie met het leven bent aangegaan en een echte levensles hebt geleerd…; kortom, plekken na het ontdekken waarvan je simpelweg zegt: "morgen kan ik in vrede sterven"…
Welnu, ik heb die plek gevonden, en zoals je al zult raden, is het de verbazingwekkende "Valley of Fire", die mijn absolute favoriet in de Verenigde Staten is en zal blijven!
Geen neonlichten of gigantische lichtreclames daar, geen onophoudelijk lawaai van gokautomaten of de dreunende beats van hippe nachtclubs, alleen de stilte en rotsen in kleuren variërend van felrood tot beige, roze, oranje en zelfs paars, afhankelijk van de zonnestralen… Kortom, een echt schilderij, een echt kunstenaarspalet, en dat op slechts 92 km van de Strip in Las Vegas (ongeveer 1 uur en 15 minuten rijden) en 6 km van Lake Mead, voor de prijs van 10 $ per voertuig.
Maar wat zijn 10 $ vergeleken met de belofte om terug te keren met een hart vol onbeschrijfelijke emoties en onverwoestbare herinneringen, zelfs als je die 10 $ waarschijnlijk toch in een van die betoverende gokautomaten had gestopt met de belofte ze nooit meer terug te zien…? Geloof me, die toegangsprijs is in mijn ogen een schijntje vergeleken met de grootsheid die elke bezoeker daarna te wachten staat!
Wat staat je daar eigenlijk te wachten?
Wat is er te zien en te doen in de Valley of Fire?
Het Valley of Fire State Park, het oudste en grootste staatspark van Nevada, herbergt verschillende panoramische wegen en talloze wandelpaden. Hiermee kun je met verbazing en bewondering de ontelbare geologische bezienswaardigheden ontdekken, gevormd door meer dan 150 miljoen jaar erosie, nadat ze in het tijdperk van de dinosauriërs waren ontstaan uit grote stuivende zandduinen.
Je vindt er ook versteende bomen die duizenden jaren oud zijn, evenals talloze rotstekeningen en prachtige gravures uit de prehistorie. Deze getuigen van de doortocht van oude inheemse stammen (de Pueblo-indianen uit de Moapa-vallei) die het gebied bewoonden tussen 300 v.Chr. en ongeveer 1150 n.Chr.
Maar hoe bereik je dit "koninkrijk der hemelen"?
Dat is heel eenvoudig. Het park is in feite verdeeld in 3 delen die kunnen worden verkend via twee hoofdwegen en een derde, iets meer afgelegen route, die als volgt zijn:
Valley of Fire Highway: deze weg verbindt de twee ingangen van het park en geeft toegang tot de rest van het gebied. Het is een absolute aanrader om de route van begin tot eind te rijden; de landschappen zijn zo groots en adembenemend! Neem onderweg zeker even de tijd om te stoppen bij de volgende uitzichtpunten:
- Elephant Rock;
- Pretzel Arch;
- Seven Sisters.
Persoonlijk vind ik dit een van de mooiste stukken weg die ik ooit in het Amerikaanse westen heb gezien, en misschien wel in mijn hele leven. Het diepzwarte asfalt steekt prachtig af tegen de felgele middenstreep en het vlammende rood van het natuurlijke, of moet ik zeggen bovennatuurlijke, decor van het park!
• Mouse’s Tank Road: dit is een zijweg van de Valley of Fire Highway die je diep het hart van het park in voert. Ook hier is enorm veel te zien en te beleven langs de 9 km aan asfalt die door het park slingert. De weg leidt naar ongelooflijke plekken, zoals White Domes (enorme crèmekleurige monolieten), Rainbow Vista (een uitgestrekt gebied met veelkleurige rotsen en een spectaculair uitzicht), Fire Canyon Silica Dome (een plek waar de krachten van de aarde zo krachtig waren dat ze enorme rotsplooien hebben veroorzaakt) en de inmiddels beroemde Fire Wave (een veelkleurige golf met tinten variërend van wit tot dieprood, roze en oranje, afhankelijk van het licht. Een prachtig troostprijsje voor wie niet ingeloot werd voor de "echte" Wave in Coyote Buttes North!).
Langs de weg zijn bovendien talloze parkeerplaatsen aangelegd, zodat je makkelijk kunt stoppen voor foto's of een wandeling kunt maken om deze fantastische uitkijkpunten en nog veel meer te ontdekken. Hieronder vind je een handig overzicht:
- Scenic Drive;
- Mouse’s Tank;
- Rainbow Vista;
- Fire Canyon Arch;
- Fire Canyon Silica Dome;
- Crazy Hill Trail;
- Thunderstorm Arch;
- Fire Wave;
- White Domes.
Loop Road: een klein weggetje van 2 km achter de camping dat toegang biedt tot andere fascinerende geologische bezienswaardigheden, zoals:
- Atlatl Rock;
- Arch Rock;
- Piano Rock;
- Windstone Arch;
- Petrified Logs.
Hiermee eindigt onze korte rondreis door de Valley of Fire. Het park heeft mijn hart weten te raken met onbeschrijfelijke emoties; het heeft me tot in mijn ziel geroerd en me betoverd, alsof er een diepe verbinding ontstond tussen mijn eigen essentie en de ingewanden van dit indianenland.
Maar voordat ik je laat gaan, moet ik je nog voor één ding waarschuwen: de HITTE, die vaak de 40 °C overschrijdt! Zelfs tijdens onze bezoeken in september en oktober was het er meer dan 35 °C! Wees dus voorzichtig... en wees slimmer dan wij: neem een goede tube zonnebrandcrème mee en een flinke voorraad water. Tenzij je natuurlijk wilt eindigen als een uitgedroogde rozijn die liters bier moet wegwerken in de dichtstbijzijnde brouwerij (in Boulder City) om weer een beetje bij te komen (mijn reisgenoot kan erover meepraten)!
Tussen de felrode rotsformaties die onder de brandende zon lijken te branden als een kampvuur en de verzengende hitte in deze dorre, woestijnachtige streek, is het duidelijk: de "Vallei van het vuur" doet zijn naam absoluut eer aan!
Net als zijn buurman verder naar het westen, in Californië, op slechts 2 uur en 15 minuten rijden van Las Vegas. Die plek dankt zijn naam aan de arme zielen die het niet overleefden. Daar was de zon soms een ware "moordenaar". Je raadt het al: het gaat natuurlijk om de "Death Valley", een plek die ik je toch wil laten ontdekken, ook al schrikt de naam misschien sommigen af.
5/ Death Valley of de "Vallei van de dood"
Waar sommigen een nogal onheilspellende betekenis in deze naam zien, is dat voor mij absoluut niet het geval. Want het is juist op deze plekken met hun surrealistische en verbluffende schoonheid dat mijn ziel weer tot leven komt, dat mijn hele lichaam zich vult met oneindige energie en opwinding; kortom, dat ik eindelijk weer zin in het leven krijg.
Ik ben trouwens niet de enige die aan leven denkt bij Death Valley. Vraag het maar aan de meer dan 400 verschillende diersoorten en de meer dan 1.000 plantensoorten die een toevluchtsoord en een thuis hebben gevonden in deze uiterst dorre vallei! Death Valley bruist in feite van het leven, en de coyotes, vossen, lynxen, poema's en ratelslangen zullen me daarin zeker niet tegenspreken!
Laat je niet misleiden door de naam, die doet vermoeden dat het slechts een dode, vlakke en dorre woestijnvlakte is zonder enige charme. Integendeel: Death Valley barst van een ongelooflijke en verrassende diversiteit aan landschappen. Het is er adembenemend mooi, met een afwisseling van valleien, canyons, zoutmeren, zandduinen en gigantische rotsformaties.
Hoe kun je nu onberoerd blijven bij Death Valley? De enige "dood" die je hier vindt, is de naam!
En vergeet vooral niet om flink wat water in te slaan voordat je de weg op gaat. Hier, op de plek waar de hoogste temperaturen ter wereld zijn gemeten (56,6 °C in de schaduw, in 1913), is het devies: "drinken of rijden, je hoeft niet te kiezen" (ik heb het natuurlijk over water!).
Omdat we tijd tekortkwamen, moesten mijn reisgenoot en ik wel keuzes maken uit de overvloed aan bezienswaardigheden in deze ware schatkamer in de open lucht.
Daarom deel ik hier geen volledige lijst van alles wat Death Valley te bieden heeft, maar een selectie van de acht plekken die de meeste indruk op ons hebben gemaakt.
De absolute hoogtepunten van Death Valley
Furnace Creek
Een kunstmatige oase midden in de woestijn! Je vindt hier onder andere het Visitor Center, twee hotels, winkels, diverse campings, een golfbaan, een postkantoor, een vliegveld, het Borax Museum en, heel belangrijk, een tankstation! Een plek om direct te onthouden voor het geval je onvoorbereid op pad bent gegaan.
Borax Museum
Dit museum is gevestigd in Furnace Creek, in het oudste huis van Death Valley. Om eerlijk te zijn heeft dit huis niet altijd een makkelijk leven gehad. Het werd gebouwd in 1883 in de Twenty Mule Canyon en werd pas in 1954 naar Furnace Creek verplaatst om het te redden van de ondergang. De oude houten planken trotseren nog steeds de tand des tijds en de hitte, net als de verroeste locomotief, de krakende wagens en het oude gereedschap dat buiten staat uitgestald.
Het museum vertelt onder meer het verhaal van de Twenty Mule Canyon, die zijn naam dankt aan de manier waarop het gewonnen borax uit de regio werd vervoerd: op wagens getrokken door... 20 muildieren (zoals je misschien al had geraden!).
Dante’s View
Dit is het meest spectaculaire en verbijsterende panorama dat je over Death Valley kunt krijgen, op een hoogte van 1600 meter! Je hebt een fantastisch uitzicht op de Panamint Mountains in de verte met de Telescope Peak (3353 m), en op het Badwater-bekken, het laagste punt van de Verenigde Staten. Geniet op deze hoogte van een verfrissend briesje voordat je weer afdaalt naar de verzengende hitte van de vallei.
Zabriskie Point
Vrienden, we dalen nu weer af in hoogte, maar zeker niet in emotie. De ongekende en buitengewone schoonheid van deze plek heeft diepe indruk op ons gemaakt.
Hoe kun je je niet in het paradijs wanen bij dit maanlandschap, volledig gevormd door erosie? Je ziet hier prachtig de verschillende sedimentlagen die zich in de loop der tijd hebben opgehoopt tot enorme rotsformaties. Je zou ze bijna kunnen vergelijken met de voeten van reuzen of gigantische boomwortels!
Eén ding is zeker: wat je er ook in ziet, deze monsterlijke rotsblokken laten je de oerkrachten voelen die onze planeet vormen en bewijzen dat de aarde allesbehalve stilstaat!
Artist’s Palette (Artist’s Drive)
Hier, op deze kleine geasfalteerde lus van 14,4 km die als eenrichtingsweg door immense rotsformaties slingert (op 15,7 km ten zuiden van Furnace Creek), lijkt kunst met de natuur versmolten. Het is alsof een schilder zijn kleuren op een palet heeft gemengd tot een waar meesterwerk, waardig voor de grootste kunstenaars.
Maar in tegenstelling tot de mooiste schilderijen die je in je leven zult zien, schuilt het ware genie hier in het feit dat niemand er een vinger in de pap heeft gehad! De verrassende kleuren die de rotsen van de badlands en de heuvels in deze regio sieren, zijn namelijk het resultaat van de oxidatie van verschillende mineralen. Rood, roze en geel zijn grotendeels afkomstig van ijzerzouten, groen van mica en paars van mangaan. Kortom, een geologisch onvoorstelbare variatie aan kleuren en tinten die elke bezoeker een uniek en onvergetelijk schouwspel biedt, zeker aan het eind van de middag wanneer de ondergaande zon de kleuren van dit ronduit apotheotische decor nog eens extra laat stralen!
Devil’s Golf Course of "Golfbaan van de duivel"
Een naam die weinig goeds voorspelt, maar die de realiteit van het landschap voor je ogen perfect omschrijft: een enorm modderig terrein vol korsten, ontstaan door het opdrogen van een zoutmeer zo'n 3.000 jaar geleden. Het zout van dit oude meer is in de loop der jaren gekristalliseerd tot haliet (mineralen met vlijmscherpe randen) en vormt een reliëf dat zo grillig is dat een medewerker van de National Park Service in 1934 schreef: "Alleen de duivel zou op zo'n golfbaan kunnen spelen"!
Badwater
Badwater… Alweer zo'n naargeestige naam, ditmaal voor het laagste punt van de Verenigde Staten, gelegen op 86 meter onder zeeniveau, zoals het bord bij de ingang van het gebied aangeeft!
Net als zijn buurman, de Devil’s Golf Course, is deze plek met de vreemde naam ("slecht water") wat overblijft van een enorm zoutmeer dat 3.000 jaar geleden de vallei bedekte en nu plaats heeft gemaakt voor uitgestrekte zoutvlaktes. Via een houten vlonderpad kun je de immense en oneindige zoutpoelen betreden die de bodem van Badwater vormen en het een volkomen surrealistische uitstraling geven; iets wat je echt eens in je leven gezien moet hebben!
Mesquite Sand Dunes
Zandduinen midden in een rotswoestijn! Wat een verwarrend en verbazingwekkend gezicht!
Maar hoe is dit eigenlijk mogelijk?
In werkelijkheid zijn de duinen van dit decor, dat zo uit Duizend-en-één-nacht lijkt te komen, gevormd door de wind. Deze voert beetje bij beetje, korrel voor korrel, het zand uit de omliggende bergen (het resultaat van erosie) naar dit specifieke deel van de vallei.
Het is trouwens heel goed mogelijk om erin rond te dwalen en ervan af te rollen, maar ik waarschuw je alvast: als je dat wilt doen, is dat op eigen risico. Vergeet niet dat de meedogenloze zon je vanaf zijn uitkijkpost in de gaten houdt en je eraan herinnert dat, zonder water, zelfs een korte speelsessie of wandeling in deze onweerstaanbare speeltuin fataal kan zijn!
Dus, mijn beste lezers, ik heb maar één advies voor jullie: wees verstandig en geniet vanaf een afstandje van dit landschap van een verrukkelijke schoonheid. Het is bijzonder fotogeniek bij zonsopgang, bij zonsondergang of tijdens nachten met volle maan, wanneer het simpelweg poëtisch wordt!
Zo, met deze ietwat zanderige maar oh zo magische noot, eindigt ons korte overzicht van Death Valley, waarvan we helaas niet alle verborgen schatten hebben kunnen verkennen.
Zou dit een uitnodiging zijn voor een volgende reis...?
Eén ding is zeker: hoewel deze regio voor sommige goudzoekers meedogenloos bleek, was het voor ons onvergetelijk. Ik heb het diepe gevoel dat mijn liefdesverhaal met deze Death Valley nog lang niet voorbij is en dat we elkaar op een dag weer zullen tegenkomen als twee zielsverwanten die elkaar aantrekken. Net als de rest van het Amerikaanse Westen: als je er eenmaal aan geproefd hebt, blijft het je trekken...!
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste!