Als ik zeg "roadtrip door de Verenigde Staten", dan zeg jij waarschijnlijk direct: "Route 66". Welnu, beste lezers, ik moet jullie helaas vertellen dat jullie hier de "verkeerde afslag" nemen. Vandaag gaat dit artikel namelijk niet over de Route 66, maar over een andere route die minstens zo iconisch en fascinerend is, al is hij wat mysterieuzer en minder bekend bij het grote publiek... Dames en heren, ik heb de eer om jullie voor te stellen aan de "Blues Highway", oftewel de "Route 61" in al haar glorie, of moet ik zeggen, in al haar asfalt? Ik neem jullie mee op een roadtrip van begin tot eind, van New Orleans tot Chicago. We reizen langs steden die het hart vormen van de Amerikaanse muziek, zoals Memphis en Clarksdale, waar muziek de boventoon voert en de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Het is alsof we terugkeren naar het tijdperk van Elvis Presley, de koning van de rock-'n-roll, of de illustere B.B. King, het ultieme icoon van de blues.
Wat zeggen jullie ervan? Zijn jullie klaar voor een tocht van 1600 km langs de Mississippi? Het is meer dan een muzikale pelgrimstocht; het is een reis door de geschiedenis, van de slaven op de katoenplantages in het zuiden tot het Amerika van de rassenscheiding. Maar het is ook een reis door de "bigger than life" landschappen van de Verenigde Staten.
Zo ja, dan heb ik maar één advies: zadel een goede "motor" op of huur een fijne cabrio, gooi de tank vol en vergeet vooral je mondharmonica of je favoriete muziek niet om je te vergezellen tijdens deze prachtige, muzikale roadtrip.
Mijn partner en ik kozen voor een stoere Harley Davidson met comfortabele, zachte zadels. Ik kan je vertellen: met de wind in ons gezicht en een countrynummer op de achtergrond, voelde het tijdens onze hele reis alsof we aan de poorten van de hemel stonden!
1/ Etappe 1: New Orleans.
Alles begint hier, op een plek die je gerust een van de prachtstukken van Amerika mag noemen. Deze stad lijkt op geen enkele andere plek in de VS. Ze verzamelt bijnamen bij de vleet, maar de bekendste is toch wel "Big Easy", wat perfect de relaxte en vrije levensstijl omschrijft. Dit pareltje in Louisiana leeft voor eten en muziek, vooral de jazz die hier is ontstaan
Overigens is het niet aan te raden om hier 's avonds met je kinderen rond te lopen, want losbandigheid en lust vieren hier hoogtij! Maar als je geen ouderlijke verplichtingen of verantwoordelijkheden hebt, laat je dan vooral meeslepen door de bedwelmende sfeer van deze waanzinnige straat. De muziek is overal, de drank vloeit rijkelijk en woorden als "complex" of "oordeel" verliezen hier volledig hun betekenis... Ik ben er aan het eind van de middag doorheen gelopen en ik kan je vertellen: zelfs Las Vegas, de zogenaamde "Sin City", stelt hierbij weinig voor!
Laat dit je echter geen verkeerd beeld geven van de Vieux Carré. Deze wijk beperkt zich zeker niet tot deze ene straat; ze bestaat in werkelijkheid uit 120 huizenblokken die stuk voor stuk kleurrijker, prachtiger en fascinerender zijn dan de vorige. De bakstenen, de privébinnenplaatsen, de patio's en de fonteinen van de schattige woningen, die wel wat weg hebben van poppenhuizen, laten onmiskenbaar zien dat de Spaanse invloed hier veruit overheerst. De Franse invloed is echter nog steeds aanwezig, zoals blijkt uit de typisch Franse straatnamen als Orléans Street, Toulouse Street, Chartres Street, Bourbon Street en nog vele andere...
Als ik je één advies mag geven: aarzel niet om rond te dwalen, te slenteren en vooral te dromen in de heerlijke en verfijnde straatjes van deze oude wijk. Bovendien is de kans dat je verdwaalt erg klein, dankzij het perfecte rechthoekige stratenplan!
Als je dat plan nauwgezet volgt, kom je vanzelf uit bij prachtige monumenten, zoals de Cathédrale St Louis, de bijbehorende pastorie of The Cabildo (het voormalige regeringsgebouw waar in 1803 het verdrag voor de verkoop van Louisiana aan de Verenigde Staten werd getekend; tegenwoordig is het een museum gewijd aan de geschiedenis van de staat). Niet ver daarvandaan vind je ook Jackson Square, Plaza de Armas (het voormalige wapenplein), waar muzikanten en kunstenaars dagelijks de oren en ogen van verbijsterde voorbijgangers strelen. Vergeet ook de authentieke koetsen getrokken door muildieren niet, die op Decatur Street staan te wachten voor een onvergetelijke rondrit door de wijk!
Tot slot: verlaat New Orleans niet zonder een ritje te maken in een van de schilderachtige trammetjes. Ze vertrekken vanaf Canal Street (ook een straat die je niet mag missen!) en brengen je naar de oevers van de Mississippi, oftewel de Riverfront. Daar wacht je nog een grote verrassing: de historische en legendarische stoomboot, de "Natchez". Je kunt niet anders dan vol bewondering naar dit schip kijken, en je kunt er zelfs aan boord stappen voor een magische en gedenkwaardige cruise, een unieke reis door de tijd...
De reis begint zodra de Natchez de haven verlaat: de koperen bel begint te luiden, het grote schoepenrad van 25 ton begint het water van de rivier in beweging te brengen en een carillon speelt de melodieën van het oude Zuiden. Je wordt direct meegevoerd naar de zoete en verrukkelijke sfeer van een tijd waarin katoen koning was en New Orleans een bloeiende havenstad was die bezoekers betoverde met haar kleurrijke mix van Creoolse, Afrikaanse, Amerikaanse en Europese culturen!
Dit multiculturele karakter is vandaag de dag nog steeds springlevend, vooral in de culinaire specialiteiten die de stad elke fijnproever te bieden heeft. Persoonlijk liet ik me dat geen twee keer zeggen! Hoe kun je immers weerstand bieden aan een onmisbare "po' boy", "jambalaya", "gumbo" of verse, suikerzoete beignets? Ze zijn de trots van de stad en je kunt ze proeven in een van de vele restaurants in de French District. Ik heb deze typische gerechten uitgebreid geproefd en ik kan je garanderen: de Big Easy verlaten zonder de lokale keuken te hebben geprobeerd, zou een ware zonde zijn!
Met deze smakelijke en kleurrijke noot sluiten we onze eerste stop in New Orleans af. De melancholische schoonheid van de stad heeft ons volledig betoverd en ingepakt. Wat we vooral zullen onthouden als uniek kenmerk? Dat ze in geen enkel hokje past, en zich tegelijkertijd alle stijlen eigen heeft gemaakt...
2/ Stap 2: Natchez
Hoewel het afscheid van de stad die ons zo had verwonderd zwaar viel, was ons verdriet snel vergeten toen we na een goede drie uur rijden aankwamen bij de poorten van de tweede stad van onze roadtrip: Natchez. Hier wachtte ons een flinke dosis troost...
De eerste troost, en zeker niet de minste: het was hier dat mijn partner me ten huwelijk vroeg!
De tweede troost is voor een liefhebber van Amerikaanse huizen zoals ik: Natchez staat vol met prachtige schatten in de open lucht!
Lokale geschiedenis
Je zult begrijpen waarom deze stad me zo na aan het hart ligt en waarom ik niet kon wachten om haar aan jullie te laten zien. Maar laat ik eerst wat historische details geven, zodat je het bezoek nog beter kunt begrijpen en waarderen.
Om te beginnen dankt Natchez haar naam aan de Natchez-indianen, de eerste bewoners. Deze zonvererende stam leidde jarenlang een relatief rustig bestaan, maar hun dagelijks leven werd flink verstoord door de komst van de Fransen, die in 1716 Fort Rosalie bouwden op de steile oever van de Mississippi (je kunt de resten van de wallen nog steeds zien vanaf Bluff Park, het nationale historische park van Natchez dat je absoluut niet mag missen, maar daar komen we zo op terug...).
Tot zover geen grote problemen of conflicten tussen de twee 'kampen'; de relaties waren eigenlijk best hartelijk. Maar die schijnbare vrede verslechterde snel toen de commandant van het fort in 1728 besloot de indianen van hun heilige grond te verdrijven om er een tabaksplantage van te maken. De indianen voelden zich bedreigd en zonnen op wraak. Op 29 november 1729 kwamen ze in opstand tegen de Fransen. Dit was het begin van een bloedig conflict dat leidde tot de volledige uitroeiing van de Natchez-stam en waaraan de stad haar naam te danken heeft.
Trieste ironie van het lot of een oprecht eerbetoon aan de verslagen stam?
Ik laat het aan jou om daarover te oordelen... Mocht je, net als ik, gepassioneerd zijn door de inheemse Amerikaanse cultuur, weet dan dat het Grand Village des Indiens Natchez aan de rand van de stad ligt. Het illustreert deze tak van de Mississippi-cultuur die teruggaat tot ten minste de 8e eeuw. Er zijn woningen herbouwd om de levensstijl van de Natchez-stam te tonen en in het seizoen worden er reconstructies opgevoerd om je volledig onder te dompelen in hoe hun leven er destijds uitzag.
Als je de tijd en zin hebt, aarzel dan niet om een omweg te maken naar deze plek voordat of nadat je de schitterende herenhuizen bewondert waar de stad vol mee staat, getuigen van een rijkere en gelukkigere tijd. Want Natchez draait natuurlijk niet alleen om dat trieste en duistere bloedbad. Het was aan het begin van de 19e eeuw een van de rijkste en meest welvarende steden van de Verenigde Staten, vooral dankzij de katoenplantages en de handel, die werd vergemakkelijkt door de stoomvaart op de Mississippi. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Natchez ooit meer miljonairs telde dan welke andere stad in het land ook, op New York, Boston en Philadelphia na. Daarom kunnen we vandaag de dag nog steeds genieten van de luxueuze en weelderige huizen die uit die welvarende periode zijn overgebleven.
Het Historic Downtown Natchez herbergt 300 van deze oude zuidelijke herenhuizen (vaak al meer dan 150 jaar in handen van dezelfde familie). Een twintigtal daarvan, hoewel privébezit, opent twee keer per jaar de deuren voor het publiek: in het voor- en najaar tijdens de Natchez Pilgrimages. Bezoekers kunnen dan de zuidelijke sfeer van vroeger proeven en wegdromen bij de tijd van Gejaagd door de wind, dankzij gastvrouwen in kostuum, muzikale en theatrale producties en lezingen. Deze evenementen met hun ouderwetse decor en sfeer zijn inmiddels ware culturele 'instituten' geworden!
Tot mijn grote spijt konden we er niet bij zijn, omdat we er niet in de juiste periode waren. Toch hebben we ons tijdens een rondje door de wijk kunnen vergapen aan de statige herenhuizen met hun verfijnde charme. Onze ogen werden ook verwend door bescheiden houten huisjes die minstens zo charmant waren, door oude kerken van rode baksteen of stralend wit, door retro winkeltjes uit een andere tijd, en door de huizen van rode baksteen die symbool staan voor het Spaanse koloniale verleden van de stad. Deze huizen zouden ons tijdens onze hele roadtrip langs de Mississippi blijven vergezellen. Tot slot wandelden we door steegjes waar koetsen voorbijrijden en bezochten we het majestueuze Bluff Park, waar de zoete geur van magnolia's, het kleine prieel met zijn sierlijke houtsnijwerk en het adembenemende uitzicht over de immense Mississippi bevestigen wat elke bezoeker zal denken: Natchez is zonder twijfel een van de mooiste parels van het Zuiden!
Nu ons korte bezoek aan Natchez erop zit, stappen we weer op onze Harley en zetten we koers richting Vicksburg, op slechts 1,5 uur rijden, waar ons nog meer grote verrassingen te wachten staan!
3/ Stap 3: Vicksburg
Terwijl we ontspannen rondreden, vol ongeduld om de volgende etappe te ontdekken, trokken enkele details onze aandacht bij het naderen van Vicksburg: graven, stèles, kanonnen en standbeelden die daar midden op het grasveld stonden, vlak langs de weg... Wauw, wat een vreemde ontvangst en wat een bijzonderheid voor ons als Fransen, die gewend zijn aan onze begraafplaatsen die meestal buiten de stad liggen en omringd zijn door een lange muur, alsof ze de zielen van onze overleden burgers moeten beschermen! We besloten naar een bord te lopen om misschien wat meer informatie te krijgen en daar ontdekten we dat we ons eigenlijk bij de ingang van het Vicksburg National Military Park bevonden!
Maar waarom "military", wat is hier vroeger gebeurd?
Ik kon niet wachten om een antwoord op mijn vragen te vinden, dus pakte ik snel mijn telefoon om op internet te kijken hoe het zat. En plotseling werd alles duidelijk. Ik leerde dat Vicksburg een vestingstad was, gelegen op een klif boven de Mississippi, die het toneel was van hevige gevechten tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) tussen de industriële Noordelijke staten (de Unie) en de slavenhoudende Zuidelijke staten (de Confederatie).
Persoonlijk hebben we niet de kans gehad om het park zelf te verkennen omdat we weinig tijd hadden. Maar één ding is zeker: hoewel deze ietwat koude en sobere ontvangst menig reiziger had kunnen doen omdraaien, was dat bij ons zeker niet het geval! Integendeel, het wekte onze nieuwsgierigheid alleen maar meer op en zette ons aan om door te rijden naar het stadscentrum om te zien of daar dezelfde sfeer heerste... En wat waren we verrast toen we dit historische hart ontdekten, dat bruist tussen de boven- en benedenstad, verbonden door hellende straten die onderdak bieden aan schattige, knusse bakstenen huisjes en prachtige koloniale woningen. Het deed onmiskenbaar denken aan de sfeer van Natchez, ook al zijn er in Vicksburg weliswaar minder majestueuze residenties!
Toch zijn er genoeg om verliefd te worden op deze stad, zoals bijvoorbeeld Cedar Grove, Corners Mansion, George Washington Ball House, Mc Raven Home, Duff Green Mansion, enzovoort, om er maar een paar van de beroemdste te noemen.
Je begrijpt dus dat voor een liefhebber van Amerikaanse architectuur zoals ik, het loutere aanschouwen hiervan een waar genot was. Dit genot werd bovendien verlengd toen we aankwamen bij wat voor mij de "kers op de taart" was, zoals elke zichzelf respecterende Coca-Cola-fan zal begrijpen: het kleine Biedenharn Candy Company museum, gevestigd in een prachtig gebouw uit 1890 en volledig gewijd aan Coca-Cola!
Sterker nog, het was hier dat het kostbare drankje in 1894 voor het eerst werd gebotteld! Natuurlijk zijn de flesjes sindsdien flink veranderd, maar de smaak is precies hetzelfde gebleven en blijft nieuwe fans veroveren. Voor hen is er in dit zoete paradijsje geen gebrek aan gelegenheden om hun geld uit te geven aan allerlei souvenirs! Ik had werkelijk bovenmenselijke kracht nodig om de verleiding te weerstaan en niet alles te kopen! Daarom besloten mijn reisgenoot en ik om naar buiten te gaan en een verfrissing te zoeken op het terras van een klein café vlak naast het museum, dat een onweerstaanbare charme uitstraalde.
Uiteindelijk was het tijd om de boel in te pakken voor nieuwe avonturen. Maar net toen we weer in het zadel zaten en klaar waren voor vertrek, dwong de aanblik van een prachtige, buitengewone raderboot, drie keer zo groot als de Natchez in New Orleans, ons tot een laatste verplichte stop, alsof de stad ons in haar greep hield...
Kijk eens naar die elegantie en majesteit! Ik geloof niet dat ik ooit zo’n prachtig schip heb gezien. Dit schip en de vele schatten die de stad herbergt, zorgen ervoor dat Vicksburg voor altijd in mijn geheugen gegrift zal staan!
4/ Etappe 4: Clarksdale
Na drie uur rijden vanuit het fascinerende en boeiende Vicksburg, begonnen onze achterwerken te protesteren en smeekten ze om een pauze! Het stadje Clarksdale kwam dus precies op het juiste moment.
Op het eerste gezicht deed het denken aan een slechte thriller zoals je die op tv ziet: geen mens te bekennen in deze stad, die nochtans beweert de bakermat van de blues te zijn en de geboorteplaats is van talloze muzikanten die er woonden of er hun sporen hebben achtergelaten.
Voor het moment leek het erop dat ze de stad definitief hadden verlaten en dat alleen hun schaduwen er nog rondwaarden! Maar je kent me inmiddels: die spookachtige uitstraling was voor mij geen reden om door te rijden. Integendeel, dit verstilde decor prikkelde mijn nieuwsgierigheid alleen maar meer en ik haalde mijn reisgenoot over om een rondje door de wijk te maken. Tot onze verrassing ontdekten we oude winkeltjes en historische bakstenen gebouwen, sommige versierd met prachtige kleurrijke muurschilderingen, wat ons het heerlijke gevoel gaf dat we ons in het hart van het authentieke Amerika bevonden!
Het bewijs van die authenticiteit: Madidi, een restaurant van Morgan Freeman dat nog volledig in de sfeer van vroeger is gebleven, of de Ground Zero Blues Club, van dezelfde eigenaar en al even vervallen, maar die blijkbaar tot de top 100 van bars en nachtclubs van Amerika behoort!
Wie had dat gedacht bij het zien van die stille gevels?
We waren echt verbijsterd, zeker omdat de weinige inwoners die we tegenkwamen, en met wie we een praatje maakten om te begrijpen wat er in deze versteende stad aan de hand was, ons vertelden dat de rust en inactiviteit overdag 's avonds plaatsmaken voor een heel andere sfeer. Dan spoken de bluesgeesten rond in de legendarische "juke joints" van de stad, waaronder de beroemde Ground Zero Blues Club en de Red!
Onder dat bescheiden uiterlijk heeft Clarksdale verrassend veel in zijn mars, zeker als het op blues aankomt! Deze stad is een absolute must voor elke muziekliefhebber. Ik raad je dan ook ten zeerste aan om even te stoppen bij de ingang van de stad, voor het iconische bord bij The Crossroads. Dit is het kruispunt waar Robert Johnson volgens de legende zijn ziel aan de duivel verkocht in ruil voor zijn virtuoze gitaarspel, waarmee hij uitgroeide tot de legendarische bluesmuzikant die we vandaag de dag kennen…
Of het nu een legende is of een historisch feit, Clarksdale heeft in ieder geval een diepe indruk op ons achtergelaten!
We zetten koers naar een andere staat: Tennessee. Nadat we de weelderige groene landschappen, de moerassen en de eindeloze katoenvelden van Mississippi achter ons hebben gelaten, wacht ons een andere bluesstad. Ik laat je de naam raden aan de hand van deze legendarische songtekst van Eddy Mitchell:
J'écoutais le disc-jockey
Dans la voiture qui me traînaît
Sur la route de Memphis
Sur la route de Memphis...
Je raadt het al: het is natuurlijk het onverwoestbare Memphis, een stad die ons nog vele verrassingen belooft…
5/ Etappe 5: Memphis
Een van die verrassingen is de legendarische straat die geldt als de belangrijkste toeristische trekpleister van Tennessee: Beale Street. Een avondbezoek is hier echt verplichte kost. Dat kwam goed uit, want wij kwamen 's nachts aan in Memphis! Het zou inderdaad zonde zijn geweest om deze overdaad aan felgekleurde neonlichten te missen en niet te horen hoe de muziek in elk hoekje van de straat doorklinkt…
We lieten ons meeslepen door bluesklanken en gitaarspel dat uit een van de binnentuinen van de prachtige retro-gebouwen kwam. Achter de gevels vind je talloze restaurants, clubs en winkels in een sfeer die doet denken aan Bourbon Street in New Orleans!
Wat een fantastische avond hadden we in die kleine bar; misschien oogde het niet chic, maar we werden direct ondergedompeld in de wereld van de opnamestudio's en de blues-, soul- en rock-'n-rollmuziek die Memphis zo beroemd maakte! Dat zie je ook terug op de trottoirs, die versierd zijn met de namen van 150 muzikale grootheden uit Memphis, variërend van Robert Johnson en B.B. King tot Justin Timberlake!
En natuurlijk mag de onvermijdelijke Elvis Presley niet ontbreken. Zijn huis is dé bezienswaardigheid van Memphis; reken op een goede drie uur om het hele landgoed te verkennen. Het gaat natuurlijk om Graceland, zonder twijfel de bekendste residentie in de Verenigde Staten na het Witte Huis! Om je een idee te geven: rond de verjaardag van de "King" in augustus stroomt de stad vol met toeristen. Maar de lokale economie hoor je daar niet over klagen! Integendeel, de stad zet volledig in op dit rock-'n-roll-icoon; je ziet hem overal terug: in etalages, op souvenirs en op posters…
Maar hij is niet de enige die Memphis op de kaart heeft gezet. De stad eert ook een ander glorieus figuur: Dr. Martin Luther King. Hij werd in 1968 vermoord bij het Lorraine Motel, dat tegenwoordig is omgebouwd tot het National Civil Rights Museum. Ik raad je ten zeerste aan om dit museum te bezoeken als je tijd hebt.
Want tijd zul je nodig hebben om deze stad vol verborgen parels te ontdekken. Door het muzikale karakter en de vriendelijkheid van de inwoners is het een van de meest gastvrije en hartelijke plekken die we tijdens onze reis zijn tegengekomen! Maar laten we niet te lang blijven hangen en kijken wat er verderop in de verte op ons wacht…
6/ Etappe 6: Lynchburg
Hier draait het niet om blues, soul of rock-'n-roll, maar om drank, drank en nog eens drank… Dames en heren, we staan aan de poorten van het koninkrijk van de whisky: Lynchburg. Hier heeft de nummer 1 in whisky, de beroemde Jack Daniel’s-distilleerderij, zijn vaten (of moet ik zeggen: zijn distilleerketels) neergezet!
Maar waarom kozen we voor deze stop terwijl we ook in één ruk door naar Chicago hadden kunnen rijden?
Nou ja, eerlijk gezegd: hoewel ik zelf een enorme zwak heb voor het merk Coca-Cola en alles wat daarbij hoort, is mijn partner een fervent liefhebber en verzamelaar van whisky. Een stop bij de oudste distilleerderij van het land was voor ons dus meer een logische keuze dan een impulsieve bevlieging van een fan!
En de ongelooflijke, sensationele rondleiding die we kregen, gaf ons volledig gelijk: van het ontdekken van de installaties op het terrein tot de uitgebreide proeverij, en niet te vergeten het fantastische accent van onze gids, zo typisch voor deze country-regio, alles kwam samen voor een unieke en onvergetelijke ervaring!
Persoonlijk drink ik helemaal geen alcohol en weet ik niets van whisky, maar ik kan je verzekeren dat ik na dit bezoek een stuk wijzer en rijker aan kennis naar buiten kwam. Het was enorm leerzaam en boeiend om meer te horen over de geschiedenis van het merk en het productieproces van dit kostbare goedje. Flessen kopen zit er hier helaas niet in, behalve verzamelexemplaren, omdat de distilleerderij in een 'dry county' ligt (een gebied waar de verkoop van alcohol sinds de tijd van de Drooglegging verboden is).
Maar geen zorgen, je kunt je altijd troosten met de vele Jack Daniel’s-merkartikelen die je kunt kopen in de winkel in het nabijgelegen "stadscentrum". Dit is het historische hart van Lynchburg, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan in het tijdperk van saloons en cowboys uit de westerns... Tenminste, die indruk krijg je door de schattige ouderwetse winkeltjes, de fantastische uithangborden in Far West-stijl en het prachtige gerechtsgebouw van rode baksteen. Het maakt van Lynchburg een authentiek dorp dat volledig buiten de tijd lijkt te vallen. Deze pracht en sereniteit worden alleen verstoord door bezoekers die de geheimen van de beroemde Old N° 7 willen ontdekken en op zoek zijn naar een van die kostbare souvenirs, die stuk voor stuk onweerstaanbaar zijn. Onze portemonnee was het eerste slachtoffer! Maar die paar uitgegeven dollars konden onze pret niet drukken; we hadden dit bezoek aan dit magische dorpje voor geen goud willen missen. Het staat met stip op één als een van mijn favoriete plekken om te wonen, mocht ik ooit moeten kiezen... Want Lynchburg is absoluut mijn tweede hoogtepunt van deze roadtrip!
Maar zoals het spreekwoord zegt: "driemaal is scheepsrecht". Er was nog één laatste stad op onze route die me wist te raken: ik heb het natuurlijk over Chicago, dat voor mij als een ware openbaring kwam!
7/ Etappe 7: Chicago
Wat is er een betere manier om deze roadtrip in stijl af te sluiten dan in de stad Chicago...!
Eerlijk gezegd, tenzij we meer tijd hadden gehad, zou ik niet weten hoe we deze reis beter hadden kunnen beëindigen. Het slotakkoord bestond uit het staren naar wolkenkrabbers, het moment van pure extase terwijl we over een van de talloze ophaalbruggen leunden met een adembenemend uitzicht op de smaragdgroene Chicago River, wandelingen door de historische en bruisende wijk genaamd de "Loop" en, tot slot, een fantastische boottocht over diezelfde rivier. Het deed ons pas echt beseffen hoe groots en elegant de skyline van Chicago is; vanaf het water is het nóg mooier om te bewonderen!
Wat mij betreft liet dit tochtje over het water me sprakeloos achter... Ik had nooit gedacht dat Chicago zo prachtig kon zijn met al die enorme gebouwen, elk nog origineler en unieker dan de vorige. Het maakt de op twee na grootste stad van de Verenigde Staten tot een ware encyclopedie van hedendaagse architectuur in de open lucht, volledig omringd door water.
Want Chicago is meer dan alleen die rivier die trots zijn naam draagt; de stad telt ook 16 stranden. Eén daarvan ligt vlak bij de stad en laat je alvast dromen van de heerlijke momenten die je daar zult beleven… Dat dacht ik tenminste, terwijl ik op onze Harley zat, op weg naar de plek die mijn hart voorgoed zou veroveren!
Helaas hadden we niet de tijd of de gelegenheid om meer te ontdekken van deze stad, die ooit een toevluchtsoord was voor de zwarte bevolking uit het Zuiden. Zij kwamen met koffers vol instrumenten en bladmuziek en maakten van deze stad geleidelijk de blueshoofdstad van de wereld. Maar één ding is zeker: dit onvoltooide bezoek zal ons vroeg of laat dwingen om terug te keren. Terug naar de plek die voor ons ook het laatste rustpunt was na 1600 onvergetelijke en heerlijke kilometers asfalt langs de Mississippi en zijn muziek. Het dwingt me onvermijdelijk om dit artikel af te sluiten met deze eenvoudige zin: "Wat is het leven toch mooi"!
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste!