Adam’s Peak (Sri Pada) beklimmen: een nachtelijke tocht

De voorbereiding

Wanneer ik op reis ga, komt de avonturier in mij soms weer naar boven. Ik ben van nature heel redelijk en houd niet zo van risico's, maar uiteindelijk beland ik toch altijd in absurde situaties, zoals spinnen eten in Cambodja of schieten met een kalashnikov in Boedapest. Tijdens mijn reis door Sri Lanka was mijn gekte dit keer van fysieke aard: ik wilde de top van Adam’s Peak bereiken.

Ik wist al dat het minstens 3 uur klimmen zou zijn, en aangezien ik niet erg sportief ben, zou het een behoorlijke uitdaging worden… Dat gold ook voor mijn vriendin die me vergezelde. Maar ondanks alles wat ik erover gelezen had, was ik niet voorbereid op deze ervaring!

Om te beginnen was het doel om de top van Sri Pada (zoals de lokale bevolking het noemt) te bereiken voor de zonsopgang, dus moesten we 's nachts aan de klim beginnen. We hadden ons kamp opgeslagen in Hatton voor een paar dagen, dus we moesten een uur met de tuktuk (inclusief slaapzak voor de nacht!) naar ons startpunt: Dalhousie. Met een rugzak vol proviand en onze motivatie op het hoogste punt, was het tijd om te gaan!

De nachtelijke klim

Het begint rustig, de sterren inspireren ons, en in het pikkedonker kijken we naar de lichtjes in de verte die de route markeren. We zeggen tegen elkaar: "De top lijkt best ver weg!", maar niets kon ons tegenhouden.

Wacht eens, de treden worden steiler. En ze zijn ongelijk, ik moet soms zelfs mijn handen gebruiken om mezelf omhoog te trekken. Ik krijg het steeds warmer (ondanks de kou die tijdens de klim toeneemt), mijn tas weegt zwaar, ik raak steeds sneller buiten adem en mijn pauzes worden frequenter! Maar de top lijkt alleen maar onbereikbaarder te worden!

Mijn vriendin en ik waren van plan om iets leuks te doen voor het thuisfront: we hadden hun namen op briefjes geschreven en wilden onderweg foto's maken om te laten zien dat we aan ze dachten en om onze pelgrimstocht een spiritueel tintje te geven. Ik kan je vertellen dat we dat idee snel hebben laten varen! Ten eerste omdat we door het stilstaan de kou op grote hoogte pas echt voelden, en eerlijk gezegd: mijn vrienden en familie... die was ik al snel vergeten. Ik had nog maar één gedachte in mijn hoofd: de top bereiken voordat ik bezwijk van uitputting.

Na 2 uur en 45 minuten voor die 7 kilometer zien we eindelijk de top. Ik moet toegeven dat ik een traantje wegpinkte, want ik had echt het gevoel dat we het nooit zouden halen! Maar eenmaal boven kwamen we voor een nieuw probleem te staan: de ruimte is erg beperkt en het staat er al bomvol met locals die de klim overdag hebben gemaakt en nu onder hun dekens liggen te slapen in afwachting van de dageraad. We vinden een klein plekje om tegen elkaar aan te kruipen en wat warmte te zoeken terwijl we wachten op de beloofde zonsopgang.

Het is bijna zover. De trommels van de tempel klinken. We draaien ons naar het oosten en... tja, we zien niets. Alleen maar mensen. En camera's die boven de hoofden uitsteken. Was deze hele tocht voor niets? Echt niet! Ik die mezelf thuis in Parijs al moet dwingen om 30 minuten te gaan hardlopen, heb deze trap naar de hel zeker niet voor niets getrotseerd! Ik zie een muurtje met een prullenbak die als opstapje kan dienen, en binnen een minuut stond ik boven iedereen uit met het beste uitzicht dat mogelijk was!

Het was misschien niet de mooiste zonsopgang van mijn leven, maar wel de meest verdiende! Toch was voor mij de mooiste beloning het eindelijk zien van het landschap om ons heen: de bergen, de meren, het bos... Tijdens de klim vergeet je door de duisternis, het kijken naar waar je je voeten neerzet en de fysieke inspanning een beetje de omgeving. Pas op dat moment besef je echt wat je allemaal hebt beklommen, en het is werkelijk prachtig.

De afdaling

Als de klim al zwaar was, had ik nooit gedacht dat de afdaling erger zou zijn! Want nadat je de bel op de top hebt geluid, moet je ook weer naar beneden. Er zijn langere of wildere paden, maar door de vermoeidheid kozen we ervoor om dezelfde weg terug naar Dalhousie te nemen. Gelukkig maar, want dat was de kortste route, en toch voelde het als een eeuwigheid: ik verzeker je dat mijn kuiten na de eerste paar treden al wilden exploderen en mijn knieën trilden. De afdaling is bijna net zo lang als de klim, maar dan met de zon, de hitte en de spierpijn erbij!

Mijn aanbevelingen

• Neem wat eetwaren mee voor wat extra energie, maar denk vooral aan water! Je kunt onderweg tijdens de klim wel wat kopen, al betaal je daar natuurlijk wat meer dan normaal. Het scheelt in ieder geval dat je niet als een pakezel hoeft te sjouwen.
• Neem een extra t-shirt mee als je de tocht 's nachts maakt; je zult het warm krijgen en waarschijnlijk bezweet raken, maar eenmaal op de top is het koud en zul je blij zijn met droge kleding. Een warme jas is ook een must!
• Maak de klim 's nachts voor de zonsopgang en om het landschap te zien ontwaken. Buiten het kleine tempeltje is er op de top namelijk niets anders te doen (behalve jezelf feliciteren dat je de top hebt gehaald!).
• In het hoogseizoen is het pad goed verlicht, maar een kleine hoofdlamp kan erg handig zijn voor de stukken die minder goed verlicht of wat lastiger begaanbaar zijn.
• Probeer mijn favoriete plekje op het muurtje voor HET uitzicht te vinden. Als je naar het oosten kijkt, zit het aan je rechterhand achter een klein hek. Heb je het eenmaal gevonden, dan kun je er makkelijk met z'n tweeën zitten en in alle rust van het uitzicht genieten.