Waar overnachten in Auckland: de 5 wijken op een rij in 2026

Het centrum van Auckland loopt zacht af van de Sky Tower naar het water, en alles waarvoor je komt past in twintig minuten lopen: de Sky Tower, driehonderdachtentwintig meter, de hoogste van het zuidelijk halfrond, waarvan het platform op een heldere dag beide havens en de vulkanen laat zien; Queen Street, die tussen warenhuizen en torens naar de haven afdaalt; Britomart, de bakstenen pakhuizen onderaan de straat die station en restaurantwijk zijn geworden; het Ferry Building uit 1912, waar de boten naar Devonport, Waiheke en Rangitoto vertrekken; de Viaduct, het bassin van de zeilboten van de America's Cup, met het scheepvaartmuseum en zijn terrassen, en verderop Wynyard Quarter, de oude industriehaven omgebouwd tot promenade, park en beschilderde silo's. Achter de kunstgalerie en Albert Park de universiteit; naar het westen Victoria Park en de jachthaven van Westhaven, tweeduizend zeilboten onder de Harbour Bridge. Je slaapt hier om alles te voet te doen, om de eerste veerboot te halen zonder wekker bij dageraad, voor de grote hotels van de haven en voor de toren die je vanuit je raam ziet. De keerzijde: de hoogste prijzen van de stad, en Queen Street die, als de avond valt, van de bars is en van wie eruit komt.

Kies een dag met mooi weer om naar het uitkijkplatform te gaan. Het uitzicht is echt prachtig en spectaculair, met een superver bereik.

Lisa

Wat te zien & doen in de wijk

Sky Tower van Auckland

+2 aanbev.

Op vijftien minuten lopen van het centrum over de heuvelrug is Ponsonby de wijk die Auckland laat zien als ze wil behagen: twee kilometer Victoriaanse villa's van geschilderd hout, met veranda's en tuinen vol frangipani, en in het midden Ponsonby Road, de straat van de cafés die vanaf zeven uur flat whites schenken, van ontwerperswinkels, en van de restaurants die de reputatie van de stad maken, van Ponsonby Central tot de tafels van Richmond Road. Lager Freemans Bay en Western Park, waar de hostels oude villa's bewonen; in het noorden Herne Bay, de duurste huizen van het land en kleine zakstrandjes; in het westen Grey Lynn, gemengder, jonger, en Western Springs met de dierentuin, het vervoersmuseum en het palingmeer; in het zuiden Eden Park, het stadion van de All Blacks, waarvan de wedstrijdavonden de hotels in een straal van drie kilometer vullen. Je slaapt hier om wakker te worden in een villa, voor koffie en diner te voet, en voor een stad van huizen in plaats van torens. De keerzijde: geen metro, de Inner Link-bus om de tien minuten of twintig minuten lopen naar de haven, en de prijzen van de villa's.

Ten zuidoosten van het centrum, aan de overkant van de Grafton Bridge, delen drie wijken de mooiste parken van de stad. Parnell, de oudste voorstad van Auckland, met zijn hellende straat van cottages die galeries en restaurants zijn geworden, en zijn kathedraal; de Domain, vijfenzeventig hectare gazon op een verdwenen vulkaan, met de kassen uit 1913 en, bovenaan, het oorlogsmuseum, het grote museum van de stad, om zijn Maori-zalen en zijn vergaderhuis; Newmarket, de winkelstraat Broadway, de bioscopen en het station; en Mount Eden, het dorp aan de voet van de vulkaan, waarvan je de krater in twintig minuten beklimt voor het meest complete uitzicht op de landengte, de twee havens en de toren. Verder zuidwaarts One Tree Hill en Cornwall Park, waar schapen grazen op zes kilometer van de Sky Tower, en de sterrenwacht; richting zee leidt de kustweg Tamaki Drive naar Mission Bay en het aquarium. Het is de wijk van de gastenverblijven en de aparthotels, van de rustige straten onder de bomen, en van het groen dat Emilee overal zag. De keerzijde: hellingen, voorstadafstanden tussen de drie dorpen, en geen enkel goed beoordeeld hostel.

Nog een pluspunt, er is overal groen en er zijn parken. Kortom, het is een grote, moderne stad die zijn inwoners laat ademen.

Emilee

Aan de overkant van de haven is de North Shore een andere stad, die je in twaalf minuten per veerboot vanaf het Ferry Building of over de Harbour Bridge bereikt. Devonport, op de punt van het schiereiland, is een dorp uit 1880 dat dorp is gebleven: een straat met winkels en cafés die vanaf de kade omhoogloopt, villa's, Mount Victoria, waarvan de top, op tien minuten, het mooiste uitzicht geeft op de skyline aan de overkant, en North Head, de kaap doorboord met tunnels en geschutstellingen uit 1885 die je met een zaklamp bezoekt, tussen twee stranden van licht zand, Cheltenham en Narrow Neck. Vier kilometer noordwaarts is Takapuna het centrum van de oever: een kilometer strand tegenover Rangitoto, de cafés van Hurstmere Road, een markt op zondagochtend, en de enige hotels van formaat aan de noordkant. Verderop volgen de stranden van Milford, Browns Bay en Long Bay elkaar op tot het einde van de baai. Je slaapt hier om voor het ontbijt te zwemmen, voor de veerboot die de metro vervangt, en voor gezinnen met een auto. De keerzijde: Devonport heeft bijna alleen gastenverblijven, de hotels van Takapuna zijn de slechtst beoordeelde van de gids, en de laatste avondveerboot vertrekt op weekdagen vroeg.

Twintig kilometer ten zuiden van het centrum is Mangere de wijk die je niet om zichzelf kiest, maar om de luchthaven: de vluchten naar Europa vertrekken 's avonds en komen bij dageraad aan, en veertig minuten weg in de spits kunnen er zeventig worden. Twee hotels bereik je te voet vanaf de internationale terminal, de andere met een gele shuttle die dag en nacht rijdt. De wijk heeft toch zijn redenen: Mount Mangere, een krater van honderd meter boven de Manukau-haven, die je in een kwartier beklimt; de Otuataua Stonefields, de muren van vulkaansteen van de Maori-tuinen van voor de Europeanen, aan zee; het domein Villa Maria, de bekendste wijngaard van het land, geplant in een oude krater op vijf minuten van de banen, met zijn proeflokaal; en voor de kinderen Butterfly Creek, zijn vlinders en krokodillen, de minigolf en de vliegclub ernaast. Verder zuidwaarts de botanische tuin van Manurewa. Je slaapt hier de eerste of de laatste nacht, voor een tussenstop van twaalf uur, voor de huurauto die je 's ochtends inlevert. De keerzijde: niets van de stad te voet, de trein komt er niet, en de restaurants sluiten met de hotels.