De Falaise d'Amont in Étretat: de kalkstenen olifant boven het Kanaal
De wind fluit over het grasplateau, vol met zilte zeelucht. Op 85 meter boven de golven snijdt het witte krijtgesteente als een mes door de horizon. Het is hier, op de Falaise d'Amont, dat Guy de Maupassant een olifant zag die zijn slurf in de golven stak. Een beeld dat zo treffend is dat het iedereen bijblijft die de boog vanaf het kiezelstrand bekijkt.
Waarom de klim naar de Falaise d'Amont maken?
Deze wand, die door zeelui vanwege het stralend witte krijt lang de Falaise du Blanc-Trait werd genoemd, vormt de langste kaap van het Pays de Caux. Hij steekt bijna 120 meter uit in het Kanaal en fungeert als een natuurlijk balkon over de hele baai van Étretat. In tegenstelling tot de beroemde buurman, de Falaise d'Aval die vaak volloopt met bezoekers, blijft deze noordelijke kant een stuk rustiger.
Vogelspotters komen hier voor de kolonies kuifaalscholvers en slechtvalken die in de rotsspleten broeden. In het voorjaar kleuren zeekraal en wilde kool de rotsplateaus, robuuste planten die al millennia lang de zeewind trotseren.
De top: tussen herinnering en uitzicht
De kapel Notre-Dame-de-la-Garde
Dit kleine neogotische kerkje waakt al sinds de 19e eeuw over de zeelieden. Het originele bouwwerk overleefde de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog niet. De herbouw in 1950 behield de sfeer van de plek, met een sobere vorm die uitkijkt op de Porte d'Aval en de Aiguille Creuse. Het interieur is niet toegankelijk voor publiek, maar het voorplein biedt een van de meest gefotografeerde uitzichten van Normandië.
Het monument voor Nungesser en Coli
Een 24 meter hoge witte betonnen pijl wijst onder een hoek van 60 graden richting de hemel. Het markeert de plek waar Charles Nungesser en François Coli op 8 mei 1927 voor het laatst werden gezien aan het stuur van hun dubbeldekker L'Oiseau Blanc. Hun poging om van Parijs naar New York te vliegen eindigde op mysterieuze wijze in de Atlantische Oceaan, twee weken voor de triomf van Lindbergh. Op de grond zijn de contouren van hun vliegtuig in steen uitgezet. Een klein museum in de buurt vertelt hun verhaal.
De tuinen van Étretat: de artistieke kant van de klif
Op het plateau, op een steenworp afstand van de kapel, liggen 7.000 m² aan plantensculpturen ontworpen door landschapsarchitect Alexandre Grivko. Sinds 2017 combineren deze vormsnoei-tuinen hedendaagse kunst met vormen die geïnspireerd zijn op de golven en schelpen uit de regio. De plek bestond al aan het begin van de 20e eeuw: Madame Thébault, een Parijse actrice en vriendin van Claude Monet, liet hier in 1903 de eerste boom planten. De tuin heeft het label Jardin Remarquable gekregen en twee sterren in de Michelingids.
Wat je niet mag missen in de tuinen:
- De Jardin Impressions met panoramisch uitzicht op de Aiguille
- De menselijke emoties in de sculpturen van Samuel Salcedo
- De plantaardige replica van de Porte d'Aval in de Jardin d'Aval
Voorbij de boog: de vergeten wachters
Als je verder loopt richting het noordoosten, voert het kustpad langs minder bekende rotsformaties. De Aiguille de Belval tart de wetten van het evenwicht: de voet wordt door de getijden elk jaar een stukje dunner. Verderop rijst de Roc Vaudieu op uit de zee als een brokkelige muur. Zeekoeten hebben hier hun hoofdkwartier gevestigd, volledig onverstoorbaar door fotografen met telelenzen.
Tip van een kenner: Neem de trap vanaf het strand bij zonsopgang. Het strijklicht van de opkomende zon zet het krijt in een gouden gloed en je hebt het plateau bijna voor jezelf. In het hoogseizoen staan de parkeerplaatsen in het centrum al om 10:00 uur vol.
Als je naar Etretat komt, raad ik je aan om de tijd te nemen om beide kliffen te beklimmen. Elke klif heeft zijn eigen charme en biedt een prachtig uitzicht op de andere. De klim is erg goed aangelegd en is zonder al te veel moeite te doen. Eenmaal boven is het uitzicht echt ongelooflijk.