Ouvéa, het eiland dat het dichtst bij het paradijs ligt

Een lagune van 25 km

Ouvéa is een atol in de vorm van een uitgerekte boog, gelegen op zo'n honderd kilometer ten oosten van Grande Terre, het hoofdeiland van Nieuw-Caledonië. Door de Japanse schrijfster Katsura Morimura ooit "het eiland dat het dichtst bij het paradijs ligt" genoemd, staat Ouvéa vooral bekend om zijn enorme lagune van 25 kilometer. Wit zand zover het oog reikt, omspoeld door het turquoise water van de Koraalzee; werkelijk prachtig. Sinds 2008 maakt dit strand bovendien deel uit van het UNESCO-werelderfgoed.

Kamperen in een schitterende omgeving

Omdat het deel uitmaakt van een beschermd natuurreservaat, is zwemmen in de wateren van deze grote lagune verboden. Maar rond de brug van Mouli vind je gelukkig kleinere strandjes waar je naar hartenlust kunt zwemmen, terwijl je geniet van een buitengewoon uitzicht over de lagune: een kleurenpalet van blauw- en turquoisetinten in de zee, het witte zand en het groen van de vegetatie. De bewuste brug verbindt Lekiny, het hoofdeiland van Ouvéa, met Mouli, een klein eiland in het zuiden. Het is een waar genoegen om vanaf deze brug naar de zee te kijken. Er zwemmen talloze vissoorten onder je door: blauwe horsmakrelen, harders, pijlstaartroggen, luipaardroggen, zeeschildpadden...

Op een steenworp afstand van deze paradijselijke plek hebben wij ons kamp opgeslagen voor ons verblijf: op camping Lékine, in de gelijknamige baai.

Een land beschermd tegen massatoerisme

Ouvéa maakt deel uit van het aire coutumière de Laai (het gewoonterechtelijk gebied van Laai). Als ik het goed heb begrepen, stelt deze organisatie de lokale Kanak-stammen in staat om hun cultuur en omgeving te verdedigen. Dit streven om zich te verenigen voor het behoud van hun erfgoed werpt zijn vruchten af, want het is gelukt om een uitzonderlijk natuurgebied intact te houden.

En dat ondanks de financiële voordelen die de ontwikkeling van een massatoeristische industrie ongetwijfeld zou opleveren. Ondanks de aanwezigheid van een paradijselijk strand van 25 kilometer, telt Ouvéa slechts één hotel! Buiten dit hotel en de camping waar wij onze tent hebben opgezet, kun je alleen terecht in een paar traditionele hutten die in de stamdorpen worden verhuurd. In dezelfde lijn worden Australische cruisemaatschappijen, die maar wat graag betalen om Ouvéa in hun routes op te nemen, steevast afgewezen door de lokale autoriteiten.

De kliffen van Lékiny

Deze wil om het natuurlijke en culturele erfgoed te beschermen komt ook op andere manieren tot uiting. Er zijn bijvoorbeeld "heilige" gebieden die alleen onder bepaalde voorwaarden bezocht mogen worden. Voor de kliffen van Lékiny, in het zuiden van Ouvéa, is het bijvoorbeeld verplicht om met een lokale gids op pad te gaan.

Het was voor ons relatief eenvoudig om zo'n gids te vinden, aangezien de beheerder van onze camping, Félix, er een is :)

De vorm van deze kalkstenen kliffen is vrij bijzonder. Ze zijn vrij plat, aan de bovenkant begroeid, en over de hele lengte uitgesleten door een geul die op sommige plekken toegang geeft tot grotten. Deze geul is ontstaan door erosie van de zee, in een tijd dat de zeespiegel hoger stond.

Bij eb kun je over de smalle strook zand langs de kliffen wandelen. Met een klein houten laddertje kun je een niveau hoger komen. Achter in een grot is een kapel ingericht ter nagedachtenis aan de redding van de bewoners van Ouvéa, die hier tijdens de verwoestende orkaan van 1953 hun toevlucht zochten. De dappersten en meest lenigen onder ons kunnen door de grot heen klimmen om aan de andere kant bij het koraalrif te komen. Wij besloten echter om rechtsomkeert te maken :)

Om deze excursie af te sluiten, trakteerden we onszelf op een ontspannen en verfrissende duik in het heldere water langs de kliffen. We konden zelfs een witpuntrifhaai van dichtbij zien, die doodstil in zijn hoekje bleef liggen!