Gdzie spać w Denpasar: 5 dzielnic, które warto znać 2026

Centrum mieści się w kilku kwartałach i trzyma się wokół swojego targu. Targ Badung, największy tradycyjny targ na wyspie, spłonął w 2016 roku i otwarto go ponownie na czterech poziomach: owoce i warzywa na dole, przyprawy i ofiary w środku, tekstylia i wyroby z wikliny na górze. Naprzeciwko, po drugiej stronie kanału, ulica Gajah Mada ustawia w rzędzie sklepy ze złotem i tkaninami. Pięć minut piechotą dalej plac Puputan Badung nosi nazwę od 20 września 1906 roku, kiedy dwór Badung wyszedł naprzeciw wojskom holenderskim; muzeum Bali, otwarte dla publiczności od 1932 roku, i świątynia Agung Jagatnatha obramowują ten sam trawnik.

Są tu targi, na których zobaczycie lokalne rzemiosło (meble, dekoracje, tekstylia, ceramikę...), muzea, świetne restauracje i po prostu mieszkańców, którzy żyją swoim życiem i wcale nie przejmują się wami za bardzo.

Dasy

Sanur patrzy na wschód, i w tym leży cała różnica wobec drugiej strony wyspy: tutaj słońce wstaje nad morzem, a wieczór zapada za domami. Rafa koralowa zamyka lagunę kilkaset metrów od brzegu, woda pozostaje gładka, a brukowana promenada biegnie pięć kilometrów wzdłuż plaży z północy na południe, od plaży Matahari Terbit aż do Semawangu. W połowie drogi dom belgijskiego malarza, który poślubił tancerkę Ni Pollok, stał się w 1957 roku muzeum Le Mayeura. Na samym południu świątynia Pura Blanjong przechowuje kamień ryty w 914 roku, najstarszą datowaną inskrypcję Bali. I właśnie stąd odpływają łodzie na Nusa Penidę i Nusa Lembongan.

Renon został wytyczony dla urzędów prowincji, i to widać: szerokie aleje, trawniki, ogrodzenia. W środku pomnik Bajra Sandhi, otwarty w 2003 roku, ma formę dzwonka kapłańskiego i opowiada na trzech poziomach balijski opór; schody prowadzą na galerię z widokiem na całe miasto. Wokół błonia Renon są miejscem, gdzie Denpasar biega, gra w piłkę i sprzedaje smażone placki o świcie. Tutaj mieści się też większość konsulatów wyspy, co liczy się w dniu, w którym giną dokumenty.

Jeden miesiąc w roku to najżywsza dzielnica Bali. Bali Art Centre, park scen pod gołym niebem i sal nad rzeką, od 1979 roku prowadzi festiwal sztuk prowincji, od połowy czerwca do połowy lipca: pochody, orkiestry gamelan, tańce wiejskie, konkursy, warsztaty, a wejście jest wolne. W pozostałej części roku trzeba sprawdzić program przed przejechaniem przez miasto. Nieco dalej na północ pałac w Kesimanie należy do jednej z trzech linii dawnej rodziny królewskiej Badung: widać go z ulicy, a ceremonie czasem otwierają jego dziedziniec.

To koniec miasta, tam gdzie droga na lotnisko biegnie wzdłuż słonawej wody. Ponad tysiąc hektarów namorzynów pokrywa zatokę między Denpasarem i lotniskiem, a drewniane pomosty wchodzą w nie na kilkaset metrów: czaple, kraby nawołujące, korzenie na palach i cisza dwadzieścia minut od centrum. Wokół Sesetan i Sidakarya są dzielnicami domów i warsztatów, gdzie nic nie zrobiono dla zwiedzającego, co ostatniego poranka bywa dokładnie tym, czego się szuka.