Waar overnachten in Denpasar: de 5 wijken op een rij in 2026

Het centrum past in een paar blokken, en het staat rond zijn markt. De markt van Badung, de grootste traditionele markt van het eiland, brandde in 2016 af en heropende op vier verdiepingen: groente en fruit beneden, specerijen en offergaven in het midden, textiel en vlechtwerk boven. Aan de overkant van het kanaal rijgt de Gajah Mada-straat de goud- en stoffenwinkels aaneen. Vijf minuten lopen verderop draagt het Puputan Badung-plein de naam van 20 september 1906, toen het hof van Badung de Nederlandse troepen tegemoet trad; het museum van Bali, sinds 1932 open voor publiek, en de Agung Jagatnatha-tempel grenzen aan hetzelfde gazon.

Markten waar je lokaal handwerk ziet (meubels, decoratie, textiel, aardewerk...), musea, leuke restaurants, en simpelweg inwoners die hun eigen leven leiden zonder zich al te veel van je aan te trekken.

Dasy

Sanur kijkt naar het oosten, en daarin zit het hele verschil met de andere kant van het eiland: hier komt de zon boven de zee op, en de avond valt achter de huizen. Een koraalrif sluit de lagune een paar honderd meter van de kust af, het water blijft vlak, en een geplaveide boulevard loopt vijf kilometer langs het strand van noord naar zuid, van het strand van Matahari Terbit tot Semawang. Halverwege werd het huis van de Belgische schilder die met de danseres Ni Pollok trouwde in 1957 het Le Mayeur-museum. Helemaal in het zuiden bewaart de Pura Blanjong-tempel een steen die in 914 werd ingekerfd, de oudste gedateerde inscriptie van Bali. En hiervandaan vertrekken de boten naar Nusa Penida en Nusa Lembongan.

Renon is getekend voor de kantoren van de provincie, en dat is te zien: brede lanen, gazons, hekken. In het midden heeft het Bajra Sandhi-monument, geopend in 2003, de vorm van een priesterbel en vertelt het op drie niveaus het Balinese verzet; de trap leidt naar een galerij die over de hele stad uitkijkt. Eromheen is het veld van Renon de plek waar Denpasar bij dageraad hardloopt, voetbalt en beignets verkoopt. Hier zitten ook de meeste consulaten van het eiland, wat meetelt op de dag dat je je papieren kwijt bent.

Eén maand per jaar is dit de levendigste wijk van Bali. Het Bali Art Centre, een park van openluchtpodia en zalen aan de rivier, houdt sinds 1979 het kunstfestival van de provincie, van half juni tot half juli: optochten, gamelanorkesten, dorpsdansen, wedstrijden, werkplaatsen, en de toegang is vrij. De rest van het jaar moet je het programma bekijken voordat je de stad doorkruist. Iets noordelijker hoort het paleis van Kesiman toe aan een van de drie takken van de oude koninklijke familie van Badung: je ziet het van de straat, en ceremonies openen soms de binnenhof.

Dit is het einde van de stad, daar waar de weg naar het vliegveld langs brak water loopt. Meer dan duizend hectare mangrove bedekt de baai tussen Denpasar en het vliegveld, en houten vlonders dringen er een paar honderd meter in: reigers, wenkkrabben, steltwortels, en de stilte op twintig minuten van het centrum. Eromheen zijn Sesetan en Sidakarya wijken van huizen en werkplaatsen waar niets voor de bezoeker is gemaakt, wat op een laatste ochtend soms precies is wat je zoekt.