Het Museum voor Schone Kunsten van Nîmes, 200 jaar kunst onder een glazen dak
Meer dan 50 vierkante meter aan kleurrijke steentjes ligt hier aan je voeten. Zodra je binnenkomt, dwingt dit Romeinse mozaïek uit de 2e eeuw je tot stilte. Het stelt het huwelijk van Admète, de koning van Pherae, voor en werd in 1883 onder de markthallen van de stad opgegraven. Het lag eeuwenlang bijna twee meter onder de grond, maar de kleuren ogen nog steeds alsof ze gisteren zijn aangebracht.
Waarom het Museum voor Schone Kunsten van Nîmes bezoeken?
Dit museum herbergt de op een na grootste collectie van de regio Languedoc-Roussillon. Het werd in 1821 opgericht in de Maison Carrée. Aanvankelijk werden er vooral oudheden tentoongesteld, maar later breidde de collectie zich uit met Franse, Italiaanse, Vlaamse en Nederlandse schilderijen. Omdat de ruimte te krap werd, schreef men in 1902 een architectuurwedstrijd uit. De lokale architect Max Raphel won en het huidige gebouw opende in 1907 zijn deuren.
De collectie bevat tegenwoordig bijna 3.800 werken die vijf eeuwen kunstgeschiedenis beslaan. In 1987 vernieuwde Jean-Michel Wilmotte de binnenruimtes met respect voor de elegantie van het pand. Het centrale atrium, overdekt door een grote glazen kap, baadt de galerijen in een natuurlijk licht dat de nuances van de schilderijen prachtig uitlicht.
Werken om op te letten
Op de begane grond
Twee monumentale beelden van Henri Bouchard flankeren de trap naar boven. Het Romeinse mozaïek van de Noces d'Admète ligt in het midden van het atrium, omringd door een reeks schilderijen over Marcus Antonius en Cleopatra van de hand van Charles-Joseph Natoire. Deze schilder uit Nîmes maakte deze doeken in de 18e eeuw en zijn beheersing van stoffen en huidtinten is nog steeds indrukwekkend.
In de bovenste galerijen
De zeven zalen op de verdieping bieden een chronologisch overzicht van de Europese kunstscholen. Je komt hier werk tegen van Rubens met een portret van een kapucijner monnik, François Boucher, en Jean-François de Troy met zijn ontroerende Moissonneuse endormie. Het doek Cromwell devant le cercueil de Charles Ier van Paul Delaroche trekt de aandacht door de dramatische intensiteit. Mis zeker de Madone Foulc niet, een tondo in geglazuurd terracotta van Andrea della Robbia, afkomstig uit het Palazzo Strozzi in Florence.
Tip van een kenner: elke eerste zondag van de maand is de toegang gratis. Dit is het ideale moment om zonder tijdsdruk door de galerijen te dwalen.
Een gebouw tussen traditie en moderniteit
De architectuur van het museum combineert natuursteen met metalen constructies. De stalen balken, vloeren van gewapend beton en glazen daken getuigen van de bouwtechnieken uit het begin van de 20e eeuw. De renovatie van 1987 voegde strakke wanden en subtiele verlichting toe die de schilderijen tot hun recht laat komen zonder ze te overheersen.
Door het dubbele galerijcircuit kun je vrij tussen de verdiepingen bewegen. De rust die hier heerst vormt een contrast met de levendigheid van de Arènes, die op slechts enkele honderden meters afstand liggen. Bezoekers waarderen deze serene sfeer die uitnodigt tot contemplatie. Het personeel staat bekend om de gastvrije ontvangst en kan je wegwijs maken naar de topstukken als je weinig tijd hebt.
De band met het Romeinse erfgoed van Nîmes
De aanwezigheid van het antieke mozaïek in het hart van een museum voor schone kunsten was een bewuste keuze bij het ontwerp van het gebouw. De inwoners van Nîmes wilden de Romeinse wortels van hun stad benadrukken. Dit uitzonderlijke werk, bestaande uit twintig vierkanten met uiteenlopende geometrische patronen, gaat in dialoog met de schilderijen eromheen. Het geheel vertelt een doorlopend verhaal, van de mozaïeksteentjes uit de 2e eeuw tot de penseelstreken uit de 19e eeuw.
Ik ging naar binnen omdat ik wat tijd over had. Dit kleine museum heeft mooie mozaïeken, al zijn ze minder indrukwekkend dan die in het Musée de la Romanité, en er hangen Franse, Vlaamse, Italiaanse en lokale schilderijen. Jammer dat de tentoongestelde werken niet altijd goed gepresenteerd worden, en de uitleg is al helemaal summier. Er is alleen een kleine folder bij de ingang. Naar mijn mening is dit museum geen must. Ga erheen als je een uurtje over hebt.