Haven van Saint-Tropez: beoordelingen en prijzen 2026 voor bootverhuur

De haven van Saint-Tropez, waar superjachten naast vissersboten liggen

Vroeg in de ochtend, wanneer de terrassen aan de quai Jean Jaurès nog leeg zijn, laat de haven van Saint-Tropez haar ware gezicht zien. Het water klotst zacht tegen de rompen, de geur van koffie mengt zich met die van de zee, en de okerkleurige en olijfgroene gevels aan het oude bassin lichten op in het strijklicht. Dit is precies het licht dat Paul Signac in 1892 deed besluiten om zijn jacht l'Olympia hier aan te meren. Hij veranderde daarmee een bescheiden vissersdorp in de Var in een brandpunt van de moderne kunst.

Waarom de haven van Saint-Tropez bezoeken?

De haven is het kloppende hart van de stad. Met 734 ligplaatsen verdeeld over twee bassins en 9 hectare wateroppervlak, vormt het de essentie van de paradox van Saint-Tropez: kleine vissersboten, de zogenaamde pointus, liggen op slechts enkele meters afstand van jachten die tientallen miljoenen euro's waard zijn. Dit contrast is geen toeval. Het vertelt een verhaal van vijf eeuwen maritieme geschiedenis, van de Genuese families die het dorp in 1470 kwamen herbevolken tot de internationale regatta's van vandaag.

In de 18e eeuw was de haven zelfs de derde Franse haven aan de Middellandse Zee, gedreven door de handel in wijn, kurk en hout. Het standbeeld van de bailli de Suffren, vice-admiraal van de koninklijke vloot, waakt nog altijd over de kade die zijn naam draagt.

Een wandeling tussen luxe en lokaal leven

De oude haven en haar kades

De wandeling begint logischerwijs bij de quai Suffren, uitkijkend op de glimmende rompen. De terrassen van Café Sénéquier en de omliggende zaken bieden een uitstekend uitkijkpunt om het spektakel van de jachten te bekijken. Achter de cafés ligt de halle aux poissons (visafslag) verscholen in een smal steegje, vlak achter het toeristenbureau. Lokale vissers verkopen hier hun vangst van de ochtend: rode poon, zeebaars en octopus. Het contrast met de luxe van de kades, dertig meter verderop, is treffend.

De quai de l'Épi en het nieuwe bassin

De quai de l'Épi scheidt het oude bassin van de moderne haven. Hier liggen de meest imposante superjachten, waarvan sommige op de môle d'Estienne d'Orves wel 75 meter lang zijn. Amateur-schilders zetten hier regelmatig hun ezel neer langs de kade en voeren daarmee onbewust de traditie voort van Signac, Matisse en Derain, die allen dezezelfde reflecties op het water hebben vastgelegd.

De haven als decor voor nautische evenementen

Elk najaar verandert de haven van karakter. De plezierjachten maken plaats voor zo'n 250 zeilboten die van over de hele wereld komen voor Les Voiles de Saint-Tropez. Dit evenement is de erfgenaam van de legendarische Nioulargue, die in 1981 ontstond uit een simpele uitdaging tussen twee schippers. Tijdens de tien dagen eind september delen eeuwenoude zeilschepen en ultramoderne maxi's hetzelfde water, zonder prijzengeld: hier wordt gestreden voor de glorie. De Société Nautique de Saint-Tropez (de lokale zeilvereniging), opgericht in 1862, organiseert het hele jaar door wedstrijden.

Vriendentip: om de vaak ellendige files in de zomer te vermijden, neem je de Bateaux Verts vanuit Sainte-Maxime. De overtocht duurt 15 minuten, kost ongeveer 18 euro voor een retourtje, en zet je direct af in de oude haven, tussen de superjachten. Dit is de beste manier om in Saint-Tropez aan te komen.

Wat de schilders zagen

Het musée de l'Annonciade, gevestigd in een 16e-eeuwse kapel tegenover de haven, stelt de doeken tent die door dit panorama zijn geïnspireerd. Je vindt er werken van Matisse, Derain, Marquet en uiteraard Signac, wiens schilderij La Bouée rouge (De rode boei) in het Musée d'Orsay wordt bewaard. Het bekijken van de echte haven bij het verlaten van het museum, en dit vergelijken met de pointillistische doeken binnen, geeft een uniek perspectief op de transformatie van de plek. Het kleine vissersdorp dat Signac schilderde is veranderd in de haven die we nu kennen, maar het licht is onveranderd gebleven.