Le Croisic en zijn traicts

Zonder een territoriale discussie aan te wakkeren, moeten we toegeven dat Loire-Atlantique op sommige plekken een vleugje Bretagne in zich heeft. Verlaat Nantes, dat zo mooi aan de rivier ligt, en rijd in westelijke richting via de expresweg N165. Sla bij de N171 af naar het zuiden en laat Saint-Nazaire met zijn dokken en La Baule met zijn hotels met uitzicht achter je. De naam Le Pouliguen prikkelt misschien je verlangen naar de Bretonse sfeer, maar bezoek dit charmante havenstadje pas nadat je hebt geproefd van zijn meer oceanische broer: Le Croisic.

De route ernaartoe buigt vlak voor de stadsmuren van Guérande naar het zuiden af. Als die naam op de borden je tot dan toe niet was opgevallen, dan valt het kwartje zodra de zoutmoerassen aan weerszijden van de weg opduiken. Dat is dus waar die beroemde fleur de sel vandaan komt, die we terugvinden in de gezouten boter en het karamel-gezouten boterijs.

Na een ontspannen tocht door het land van de zoutwerkers, markeert het oversteken van de spoorlijn, waar nog steeds de TGV voorbijraast, je entree op het schiereiland van Le Croisic. Iets verderop biedt een laatste rotonde je de keuze tussen de directe route of de weg via de Côte Sauvage. Twijfel niet: kies voor de omweg, je zult er geen spijt van krijgen. Deze zuidwaarts gerichte kustlijn prikkelt je zintuigen met de schittering van de deining, de zilte zeelucht en de diep ingesneden inhammen.

Als een betovering uit een Bretons sprookje hypnotiseert de zee je terwijl de kustweg langzaam naar rechts buigt. Je merkt het niet eens, maar bij het binnenrijden van Le Croisic ben je in feite om de punt van het schiereiland heen gereden en rijd je weer de andere kant op. Het stadje, opgetrokken uit Armoricaans graniet en leisteen, lijkt waakzaam over zijn haven te kijken. Maar de echte schat ligt net iets verder, voorbij de aangemeerde vissersboten: het is de 'traict' (spreek uit als 'trè'), of preciezer gezegd de 'traicts' (de grote en de kleine). Vanuit de lucht gezien vormen deze twee inhammen de asymmetrische hartkamers van een hart dat klopt op het ritme van de getijden. Net als bij Arcachon of de baai van de Mont Saint-Michel, legt dit slibrijke gebied zich bloot bij eb, om zich vervolgens weer snel te hullen in het zeewater dat door de smalle doorgang tussen het schiereiland en de punt van Pen Bron in het noorden naar binnen stroomt.

Het observeren van het leven in de 'traicts' vereist een zekere mate van geduldige contemplatie; de kunst om een paar uur achter elkaar op dezelfde plek te blijven en de natuur je zintuigen te laten vullen met haar bestaan, onverschillig voor onze eigen nietigheid.

Nadat je je eventueel hebt voorbereid op deze beproeving met een paar crêpes of zeevruchten in Le Croisic, begeef je naar de eindeloze pier die de ingang van de 'traicts' bijna volledig afsluit. Kies een plekje langs deze landtong en kijk hoe de baai tot leven komt, leunend tegen het granieten muurtje aan de oceaanzijde of met je benen bungelend boven de rotsblokken aan de kant van de 'traicts'. Bij eb speurt een menigte steltlopers de modder af op zoek naar ongewervelde prooien. Wanneer het vloed is, vooral in de winter, zoeken pelagische vogels de beschutting van de 'traicts' op om uit te rusten van het woeste oceaanwater. Zo kun je zomaar alken tegenkomen. Ja, alken. We gaan hier geen tijd verspillen om je te corrigeren over wat jij een pinguïn noemt, terwijl je hersenen eigenlijk een plaatje van een pinguïn (manchot) tekenen. Kijk dat maar na op Wikipedia.

Een ander opmerkelijk punt om de sfeer van de plek op te snuiven is de top van de zoutmoerassen die de twee 'traicts' scheidt: een plek genaamd Sissable die, voor zover bekend (mei 2014), nog steeds niet met borden staat aangegeven. Wanneer je via de D245 terugrijdt naar Guérande, neem dan bij het verlaten van Batz-sur-Mer de Route des Marais naar links. Zoek aan je linkerhand naar de enige bomen in de omgeving (op ongeveer 2 km hemelsbreed), aan de voet waarvan een gebouw met moderne architectuur staat. Als je (op intuïtie) de weg ernaartoe vindt, kun je je auto parkeren op het kleine parkeerterrein voor het privéterrein van Sissable en vervolgens het Grand Traict aan de linkerkant of het Petit Traict aan de rechterkant bewonderen. Aan het eind van de dag, terwijl de zon die haar koers naar de zee volgt je wangen verwarmt, zul je zeker een moment van pure ecologie in je geheugen griffen; zo'n moment waarop je je bewust wordt van je bescheiden en nietige plek in een onpeilbaar Groot Geheel. Tenzij je natuurlijk gewoon zin hebt in nog een crêpe.