Biarritz
Deze schoonheid was ooit niet meer dan een klein vissersdorpje... dat op walvissen joeg. Het was Victor Hugo die, als een ware Christoffel Columbus, de plek ontdekte. Voor hem was het zijn Amerika; visionair als hij was, voorspelde hij dat het al snel een vermaarde badplaats zou worden.
Het dorp was oorspronkelijk in tweeën gesplitst: aan de ene kant de wijk rond de Saint-Martin-kerk en aan de andere kant de vissershaven (Port-Vieux), beide beschermd door het kasteel van Belay (of Ferragus).
Het stadswapen toont een grote walvisvaarder, wat tot op de dag van vandaag het symbool van de stad is gebleven.
Het blijft lastig om te kiezen tussen Baskische of Gascognese wortels. Wat de inwoners van Biarritz betreft: administratief gezien maakten ze tot 1790 deel uit van Labourd, een Baskische provincie.
Om ervoor te zorgen dat de vissers hun haven konden terugvinden, ongeacht de wind, het getij, maanloze nachten of stormachtig weer, werd in 1650 de eerste vuurtoren gebouwd.
Vanaf 1784 raakten zeebaden in de mode. Napoleon zelf nam er in 1808 een bad, en keizerin Eugénie besloot er haar vakantieoord van te maken nadat ze er in 1854 twee maanden had verbleven. Napoleon III liet er een paleis voor haar bouwen, wat leidde tot een toestroom van gekroonde hoofden uit heel Europa. De stad werd "de koningin van de stranden en het strand der koningen". In oktober 1868 vonden de eerste regatta's van Biarritz plaats, met de bemanningen van de schroefavisos van de Franse westkustvloot, de Chamois en de L'Argus, onder leiding van Henri Rieunier, de latere admiraal, minister van Marine en afgevaardigde van Rochefort.
Het was in Biarritz dat Bismarck in september 1865 Louis-Napoleon Bonaparte ontmoette om de steun van de Franse keizer voor de Pruisische politiek te winnen. Aan die geschiedenis heeft Biarritz enkele karakteristieke gebouwen overgehouden, zoals een orthodoxe kerk met een blauw geschilderde koepel, die herinnert aan de bezoeken van de Russische aristocratie van vóór de Russische Revolutie. De Franse uitdrukking "faire la tournée des grands Ducs" (de grote groothertogen bezoeken) komt daar vandaan... zo zie je maar, het hangt soms aan een zijden draadje.
Uit die tijd (juni 1893) dateren ook de zoutthermen van Biarritz, naar een ontwerp van architect Lagarde. Via ondergrondse leidingen van meer dan twintig kilometer werd water uit de zoutmijnen van Briscous aangevoerd, met een zoutgehalte dat tien keer zo hoog was als dat van zeewater. Deze instellingen werden vanaf 1953 gesloten en in 1968 gesloopt.
Het warenhuis Biarritz Bonheur, opgericht in 1894 en twee keer uitgebreid (in 1911 en 1926), is nog steeds geopend en was in die tijd een tempel van luxe en mode. Aan het begin van de 20e eeuw sprak het merendeel van het personeel Engels. Biarritz was ook een stad die nauw verbonden was met de geschiedenis van de Franse mode, in het bijzonder met het modehuis Chanel. Coco Chanel opende er in 1915 haar derde boetiek, gelegen aan de avenue Edouard VII nummer 2.
De oorlog en de Duitse bezetting
In 1940, tijdens de Tweede Wereldoorlog, groeven de Duitsers de Atlantikwall in de kliffen van Biarritz. In het noorden, aan de avenue Général Mac Croskey onder een prachtige villa, verdedigde het steunpunt BA 34, uitgehouwen in de Pointe Saint-Martin, het strand van de Chambre d'Amour tegen een hypothetische invasie. In het zuiden, onder de Côte des Basques langs de boulevard du Prince de Galles, bood de positie BA 41 haar schietgaten aan; zichtbare delen van een buitengewoon verdedigingscomplex in de rotsen, de Maginotlinie waardig. Maar er vond nooit een landing plaats in Biarritz.
Op 17 maart 1944 werd de stad toch gebombardeerd door de tweede golf geallieerde bommenwerpers die op weg waren om het vliegveld van Parme te vernietigen, nadat de Duitse luchtafweer tijdens de eerste overvlucht een toestel had neergeschoten.
Na de bevrijding huisvestte de stad enkele maanden de Amerikaanse universiteit van Biarritz, die tot doel had soldaten op te leiden na de geallieerde overwinning in Europa.
Surfen, als het je eenmaal te pakken heeft... dan laat het je niet meer los!
In 1957 gebruikte de Amerikaanse scenarioschrijver Peter Viertel, die met zijn echtgenote Deborah Kerr in Biarritz verbleef voor de opnames van de film 'The Sun Also Rises' (Le Soleil se lève aussi), een surfplank die een vriend per vliegtuig uit Californië had laten komen. Dat was het startschot voor deze sport in Biarritz. De eerste inwoners van Biarritz probeerden het surfen uit en lanceerden een trend die zou blijven voortbestaan dankzij de uitstekende golven aan de Atlantische kust. Vandaag de dag is de stad uitgegroeid tot een van de Europese en wereldwijde centra voor deze surfsport.
Een rondje langs de musea
Het Musée de la Mer...
Dit is een gebouw in art-decostijl, vastgeklemd tegen de klif van het plateau de l'Atalaye, waarvan de bouw teruggaat tot 1933. Het herbergt een indrukwekkende collectie zeedieren en vogels. Het embleem van het zeemuseum is een witte octopus op een blauwe achtergrond.
Asiatica, het museum voor oosterse kunst, brengt op 800 m2 kunstobjecten uit India, Tibet, Nepal en China samen.
Laten we eindigen met het museum dat de geschiedenis van Biarritz als een "juwelenkistje" bewaart
Het historisch museum, gevestigd in een voormalige anglicaanse kerk, de Saint-Andrew's kerk, die begin jaren 80 door de stad werd aangekocht.
Veel beter dan Cannes... ook hier ligt de rode loper uit!
Het festival van Biarritz, gewijd aan de cinema en culturen van Latijns-Amerika, presenteert elk jaar het beste van de Latijns-Amerikaanse creativiteit in al haar vormen (filmcompetities, korte films, tentoonstellingen, conferenties). De 22e editie vindt plaats van 30 september tot 6 oktober 2013.
Het Festival international des programmes audiovisuels is dé ontmoetingsplek voor professionals uit de audiovisuele sector; het doel is om nieuw talent een podium te bieden en films buiten hun eigen landsgrenzen te promoten.
Nog niet overtuigd? Zeg je "ja, nou... misschien, maar..."? Laten we het dan eens over de kliffen hebben.
De kliffen van Biarritz31 hebben sinds het begin van de twintigste eeuw te kampen met een constante erosie van 70 cm per jaar, iets waartegen de opeenvolgende gemeentebesturen, ondanks alle ingezette werkzaamheden, machteloos staan.
En dan zijn er nog de stranden...
Binnen de gemeentegrenzen vind je de stranden van Miramar, de Grande Plage, het Port Vieux, de Côte des Basques, het strand van Marbella en het strand van La Milady... en wat dacht je daarvan? Parasol en handdoek mee?
Reacties (1)