ManonM

Neem de tijd om even te stoppen in dit stadje. Wandel over het sentier des Tours dat boven de stad uitkomt en de toren van Pierregourde verbindt met die van de Vierge. Onderweg kun je doorlopen naar het uitkijkpunt als je daar zin in hebt... en als je conditie het toelaat, want het is een flinke klim! Je hebt er een mooi uitzicht over de Rhônevallei, de omliggende wijngaarden en het kasteel van Tournon. Dat kasteel zelf vonden we niet zo bijzonder... De Cité du Chocolat ligt aan de andere kant van de Rhône en je kunt de rivier oversteken via de passerelle Marc Seguin... Het zou zonde zijn om die te missen... De voetgangersbrug dan...^^

Steen, papier, schaar! De rots leek onoverwinnelijk. Steen, papier, schaar! Het water gaf niet op. 20.000 jaar gingen voorbij en de Fier, vol trots, baande zich onvermijdelijk een weg. Steen, papier, schaar! In 1869 slaagde de mens erin om een loopbrug van 252 meter aan de wand te bevestigen, op 25 meter hoogte. De schoonheid van deze plek schuilt in de kracht van de elementen: terwijl de Fier beneden woest tekeergaat, verwondert de mens zich over het lopen langs de verticale rotswand, en de zon werpt af en toe een blik naar beneden door de vegetatie die daar boven de dienst uitmaakt. Iedereen heeft hier zijn plek gevonden. Een heerlijke pauze vlak bij Annecy.

Als we het zouden vertalen, welkom bij Mooi klein water… Op een uur rijden van Lyon met de auto of de trein, zullen het turquoise water en de omliggende bergen u zeker bekoren: wandelen, watersporten, paragliden… Neem te voet de Romeinse weg die over de hoogten van de oostelijke oever loopt. Richting de Rocher du Corbeau en het Belvédère des Voies de l’Epine: dit pad, dat 77 jaar lang door de Sarden werd gerestaureerd (die Romeinen zijn gek!), is grotendeels nog steeds geplaveid en verbond vroeger Vienne en Lyon met Milaan!

Je komt niet ongeschonden uit dit kleine museum dat er op het eerste gezicht niet bijzonder uitziet. Hier rust Juanita, een heel jong meisje, gevonden in 1995. De mummie van de Ampato. Het bezoek is verdeeld tussen een film die haar waarschijnlijke levensverhaal vertelt en een zaal waar je haar persoonlijke bezittingen en dus haar cultuur ontdekt. De Inca's zijn fascinerend door hun vindingrijkheid, hun wiskundige, astronomische en medische kennis. Je stelt je beetje bij beetje haar bestaan voor: dat van een mooi klein meisje, in goede gezondheid, geliefd door haar naasten. Zozeer aanbeden, verheven tot het heilige, dat ze werd geofferd. Haar tocht te voet beslaat ongeveer 600 km, waarna ze 6300 meter is opgeklommen om de top van de Altiplano te bereiken. Haar ultieme reis duurde 500 jaar, in dat tijdloze schip dat het ijs is. Ze wacht op je.

Overnacht in Puno. Bij dageraad loop je naar de rietkragen aan de rand van het meer. Ongetwijfeld kom je een handelaar tegen die tussen onze wereld en de zijne vaart. Of tussen hemel en aarde, want zodra de oever verder weg raakt, weerspiegelen de kalme en heldere wateren van het meer de lucht die erin spiegelt en verdrinkt. De boot baant zich een weg tussen het riet, de 'totora'. Je meert aan op een eilandje met een sponsachtige bodem. De Uros-eilanden. De mannen gaan binnenkort aan de slag met de technische controle van de fundamenten van hun woningen. De vrouwen breien intussen wol en smeden economische banden met de stadse wereld. Hier kun je aan boord stappen van een Peruaanse drakkar.…

Volledige beoordeling bekijken

Alles is al gezegd. Met die typische Réunionese nonchalance... Om er te komen moet je ruim voor zonsopgang opstaan en naar de Pas de Bellecombe rijden. Het is wandelen in de ochtendgloren en de kou. En plotseling laat de zon haar eerste stralen schijnen en transformeert de omgeving. De piton rijst op, trots omdat hij zo mooi en zo woest is. De witte markeringen zullen je waarschijnlijk de weg wijzen voor de terugtocht, die je het beste in de late ochtend kunt plannen, voordat de zee van wolken komt opzetten en je opslokt.

Hoe kun je Rimbaud hier niet aanhalen? Het is een afgelegen gat in Picardië waar de stilte dik aanvoelt. Een groene plek waar het licht op de gedenkstenen neerdaalt. Het monument rust op 16 pilaren die de grote veldslagen van de Somme (14-18) symboliseren. 72.000 namen zijn in de witte steen gegraveerd. Zij die destijds in de modder verdwenen zijn... Een boog die daar dus oprijst om hun namen te beschermen, om de Britten, de Zuid-Afrikanen en de Fransen samen te verenigen. Een boog van 25 meter om hen allen naar de hemel te tillen.

In de dichtheid van de straten van Lyon biedt Place Bellecour je een flinke dosis zuurstof en blauwe lucht. 62.000 m2! Dus in de winter, terwijl Lodewijk XIV onvermoeibaar op zijn paard troont, wordt er een reuzenrad geplaatst. Alles is er: suikerspinnen, beignets, pinda's... Heerlijk nostalgisch... Nou ja... De zevende hemel bereik je er niet per se mee! Het is lastig om mooie foto's te maken vanuit het bakje... Als je de Lyon City Card hebt (ik raad hem je aan als je van bezienswaardigheden houdt!), maak er dan gebruik van, want het is inbegrepen.

Soms zijn sommige stops spontaan… Reims stond niet op de planning. Om van dit verblijf te genieten, heeft de app Navaway ons de weg gewezen. (Voor minder dan 4 euro volg je een goed geoptimaliseerde route met een flink aantal audiofragmenten die je kunt delen, of korte teksten om ter plekke van te genieten of mee te nemen.) De kathedraal is majestueus, imposant, statig. Gebouwen zoals het stadhuis, het Palais du Tau, de Porte de Mars en het Place Royale stralen nog steeds door hun glorierijke historische verleden.

Zodra je de deur achter je laat, kun je het gevoel krijgen dat de kathedraal je onvermijdelijk in haar ingewanden opzuigt. Een wenteltrap brengt je naar het roosvenster. Tussen de 11 meter diameter die boven je uittorent en het uitzicht op het voorplein, scheelt het niet veel of je verandert zelf in een waterspuwer! De klim gaat verder en de kathedraal laat je op 57 meter hoogte weer los. 365 graden aan foto's bij helder weer. Uiteindelijk hobbel je de 302 treden weer naar beneden en spuugt de kathedraal je weer uit haar coulissen.

Als je de stad in komt rijden, denk je aan boulevards, asfalt, winkels, voorbijgangers, uitlaatgassen... Toch bestaat er op kade 9 ¾ van de boulevard Beauvillé (in werkelijkheid nummer 54...) een andere realiteit. Onvermoed. Een plek waar de tijd zich heeft overgegeven aan loomheid. Dan stap je aan boord. Het kabbelen van het water brengt je hartslag tot rust. Je geest dwaalt af in de kronkelende, schaduwrijke waterwegen. Het licht speelt tussen de bladeren van de bomen... Geuren van humus. Vogelgezang. Een onderdompeling in een schilderij van Monet, al je zintuigen op scherp... Terwijl je over het water glijdt, vertelt je gepassioneerde gids je wat meer over dit uitgestrekte gebied van…

Volledige beoordeling bekijken

Naar het museum van het Groupama Stadium gaan is een beetje platonisch nadat je er wedstrijden hebt gezien! Ik raad je daarom aan om voor het combiticket OL-museum + stadion te kiezen, dat is completer. Natuurlijk mis je de opwinding, de euforie en de juichende menigte. Toch is het toegang krijgen tot de kleedkamers, zitten op de plek van Jean-Michel Aulas en langs de rand van het veld lopen echt iets waar trouwe OL-supporters en voetballiefhebbers van kunnen genieten! Voor de anderen blijft de aantrekkingskracht van het grootse: de schermen die de wedstrijd uitzenden zijn bijvoorbeeld 88m2 groot!

Dit is een afdaling in de tunnels die zijn gegraven tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het is een reis terug in duistere tijden… Je zou kunnen denken dat de ene galerij de andere is, maar het is veel subtieler. Gedurende het bezoek ontdek je het volledige ecosysteem van de Nieuw-Zeelandse tunnelgravers. Naarmate je verder komt, wordt de greep nauwer: dit doolhof is verbijsterend, donker, koud en vochtig… Je voelt dan de vijandigheid, de enorme omvang en tegelijkertijd de beschermende en strategische kant ervan… Je ervaart aan den lijve waartoe de mens in staat is om te bedenken en uit te voeren als het om overleving gaat. Het bezoek is erg goed opgezet en eindigt met het hoogtepunt: de film.

Hier rent de sportieve inwoner van Lyon, vooral op zondagochtend. De levensgenieter pakt een klein plekje op een bankje om in een roman te duiken. Groepjes jongeren chillen op het gras. De toerist huurt een waterfiets en gaat op zoek naar de gouden kop die hier ooit gezonken zou zijn... Kersverse echtparen leggen hun verbintenis vast in de rozentuin. Kinderen ravotten op de speeltoestellen en wanen zich een Robinson Crusoé. Hun ouders roepen ze terug, ongeduldig om hun portemonnee te trekken voor de pony, de draaimolens en de beroemde Guignol uit de bakermat van Lyon... Grootouders staan vol bewondering naar de exemplaren in de botanische tuin te kijken. En de giraffen met hun verveelde blik…

Volledige beoordeling bekijken

Ze dateren van voor Christus en maken sinds 1994 deel uit van het UNESCO-werelderfgoed. Wanneer je aankomt, zie je ze niet direct. Je hebt de hulp van een vliegtuig of een uitkijktoren nodig... Maar... Hoe teken je op de grond een vorm die zo groot is dat je de hoogte in moet om hem te bewonderen? Hoe teken je op de grond een vorm die noch door regen, noch door wind wordt uitgewist? Hoe teken je op de grond een vorm die zelfs door erosie en eeuwen niet vervaagt? Hoe teken je op de grond een vorm ondanks de hoogteverschillen die de aarde biedt? Hoe teken je op de grond meerdere van deze vormen die allemaal een gezamenlijke elegantie en ziel hebben? Dat zijn de geogliefen van Nazca... Het zijn…

Volledige beoordeling bekijken

Al van ver prikkelt de torenwoning ongetwijfeld je nieuwsgierigheid. En inderdaad, een bezoek aan het huis van Jules Verne is ook een reis door zijn werk. Het is de essentie van zijn genie herontdekken: de wetenschap, de vooruitgang. Het uitbundige, het verrassende. De magie en de verbeelding. Je dwaalt door de verschillende kamers alsof je in zijn romans duikt. De wintertuin, de rookkamer, de bibliotheek, de zolder... ze tonen stuk voor stuk hun curiositeiten die we hier voor je geheimhouden, zodat je zelf het plezier van de buitengewone reis kunt ervaren. Stap binnen en maak een reis om zijn wereld in 80 minuten.

La Huacachina, oase in de woestijn van Ica (ongeveer 4 uur ten zuiden van Lima). Bron van leven in het hart van de duinen. Maar het leven in de 21e eeuw draait niet meer om water, vegetatie of fauna. De mens heeft echter nog steeds dorst. Het hedendaagse leven voedt zich met toerisme, sensatie en glitter. Dus in plaats van een oase van rust is La Huacachina veranderd in een plek voor buggy's en sandboarden. Wees waakzaam Huacachina, laat de oprukkende verstedelijking je niet ontsieren. Als je in de buurt van Ica bent, ga dan met eigen ogen dit kleine juweeltje bekijken waar een smaragd schittert.

Marcahuasi, 4000 meter. De plek moet je verdienen... Een flinke rit vanuit Lima en daarna de onverharde weg, soms langs de bergwand. En tot slot een paar uur (2 tot 4) wandelen. Buiten adem (je weet niet meer of het door de klim komt, de hoogte of het uitzicht!) kom je uit op een enorm rotsplateau. De geologische structuren om je heen zijn indrukwekkend. Door hun omvang, door hun uniciteit... Zo erg dat je je afvraagt of de aarde dit wel alleen heeft kunnen voortbrengen. Of het nu de stilte is of de echo van de wind die langs de rotsen fluit, je staat er zelf ook versteend bij. Als de aanwezige natuurkrachten en de kou je niet afschrikken, kun je er overnachten (met een goede uitrusting!) vo…

Volledige beoordeling bekijken