Waar overnachten in Izmir: de 4 wijken op een rij in 2026

Konak is het hart van de stad, en het past tussen de zee en de heuvel: het plein, zijn duiven en de klokkentoren uit 1901, aan de sultan geschonken voor zijn vijfentwintig jaar op de troon, de piepkleine Yalı-moskee bedekt met tegels, Konak Pier, het douanegebouw uit 1890 dat winkelcentrum werd, en de steiger waar de veerboten naar de noordoever vertrekken. Erachter Kemeraltı, de bazaar die sinds de zeventiende eeuw naar de zee afdaalt: de Kızlarağası-han uit 1744 met zijn cafés op de binnenplaats, de Hisar-moskee uit 1597, de grootste van de stad, de synagogenstraat, de winkels met trouwjurken en koperwerk, en de toonbanken met kumru en boyoz waar je staand luncht. Hoger de Romeinse Agora, herbouwd na de aardbeving van 178, en Kadifekale, het fort van Alexander vanwaar je de hele baai ziet; in het zuiden het park Bahribaba, het archeologisch en het etnografisch museum en, in Karataş, de Asansör uit 1907, de lift die naar de Joodse wijk klimt. Naar het oosten Basmane, het station uit 1876 en zijn steegjes vol goedkope hotels, waar rugzakreizigers al vijftig jaar slapen. Je slaapt hier voor de bazaar en de veerboten te voet, en voor de prijs. De keerzijde: straten die leeglopen na sluiting van de bazaar, rond acht uur 's avonds, en stationshotels waarvan de beoordelingen over lawaai en slijtage spreken.

Alsancak is de wijk waar de stad uitgaat: de Kordon, de promenade van gazons en cafés aan zee die van Konak tot het station loopt, waar de hele stad met een biertje en zonnebloempitten naar de zonsondergang zit te kijken, het Cumhuriyetplein en het ruiterstandbeeld van Atatürk uit 1932, het Atatürkmuseum in een huis aan de Kordon, de Levantijnse huizen met erkers in de achterstraten, de kerk van Sint-Polycarpus uit 1625, de oudste van de stad, de synagoge Beth Israel, en de autovrije straat Kıbrıs Şehitleri, honderd bars en restaurants die tot twee uur 's nachts bedienen. In het zuiden Kültürpark, veertig hectare park, in 1936 aangelegd op de in 1922 afgebrande wijk, waar elke september de Jaarbeurs plaatsvindt, met het geschiedenis- en het archiefmuseum van de stad; naar het oosten de stadions, Halkapınar en het station van Alsancak uit 1858, vanwaar de voorstadstrein in vijfentwintig minuten naar de luchthaven rijdt en in vijf kwartier naar Efeze. Je slaapt hier om 's avonds te voet te gaan, voor de Kordon en voor de trein. De keerzijde: lawaaierige nachten rond Kıbrıs Şehitleri, en de duurste hotels van de stad.

Karşıyaka, de overkant, is een stad in de stad, die zegt dat ze naar Izmir gaat als ze de veerboot neemt: twintig minuten oversteken vanuit Konak of Alsancak, en je stapt uit op een kade vol cafés, met een eigen Kordon, een eigen autovrije Çarşı, eigen banketbakkers, een eigen voetbalclub en een tram die langs de zee naar Bostanlı rijdt, de wijk van de gezinnen, van zijn woensdagmarkt en zijn openluchttheater. Hier kijk je naar de zon die achter Konak ondergaat, en niet andersom. Naar het oosten Bayraklı, de nieuwe zakenwijk, zijn glazen tweelingtorens, het gerechtsgebouw, de metro van Salhane en, op de heuvel, de woonheuvel van het eerste Smyrna, vijfduizend jaar geleden gesticht. Verderop, in Çiğli, het wildpark van Sasalı, voor kinderen. Je slaapt hier om te leven zoals de stad, voor grote hotels tegen viersterrenprijzen en voor de thermen van Bayraklı, de enige midden in de stad. De keerzijde: twintig minuten veerboot of veertig minuten auto naar de bazaar en Alsancak, en de laatste boot voor middernacht.

Ten westen van Konak loopt de kust langs de zee naar Çeşme: Göztepe en Güzelyalı, de wijken van de zondagswandelingen en de tram, Üçkuyular en zijn steiger, dan Balçova, waar de warme bronnen van Agamemnon sinds de oudheid op zestig graden opborrelen, opgevangen door twee thermale hotels en een ziekenhuis, en waar de kabelbaan uit 1974, vernieuwd in 2015, in vijf minuten naar het dennenbos van Dede Dağı klimt, vierhonderd meter boven de baai, voor een thee met zicht op de stad. Aan het water İnciraltı, het stadsbos, het openluchttheater, de jachthaven van Levent met zijn visrestaurants, dan Narlıdere, de laatste wijk voor de weg naar Çeşme, huizen, dennen en de zee. İstinyePark, het winkelcentrum uit 2020, bracht hier het best beoordeelde grote hotel van de stad. Je slaapt hier om in warm water te baden, voor de kabelbaan, om vroeg naar Çeşme en Alaçatı te vertrekken, een uur verderop. De keerzijde: dertig minuten bus of auto naar de bazaar en Alsancak, en 's avonds niets te doen buiten de hotels.