Ha Giang Loop: de ultieme motortocht voor natuurliefhebbers
Drie dagen lang op een scooter over de kronkelende en steile wegen van de Noord-Vietnamese bergen toeren? Dat is gevaarlijk en zeker niet aan te raden voor beginnende bestuurders. Maar voor ervaren rijders die op zoek zijn naar sensatie en adembenemende landschappen, is de Ha Giang Loop een absolute must tijdens je reis door Vietnam!
Ik deel graag onze route en ervaringen van deze 3 dagen verloren in de natuur en tussen de kleine, afgelegen dorpjes tijdens onze reis door Vietnam in februari 2023!
De regio Ha Giang op de Werelderfgoedlijst
Ha Giang is een bergachtige provincie in het uiterste noorden van Vietnam, grenzend aan China. Het Dong Van Karst Plateau, in het noorden van de provincie Ha Giang, is door UNESCO erkend als een mondiaal geopark. Het is ook de woonplaats van 17 verschillende etnische groepen, waarvan de meesten in het verleden uit buurlanden zijn gevlucht en hun toevlucht hebben gezocht in de bergen.
Hiernaast zie je een kaart van Vietnam, gevonden op Paradisvoyage.fr
Dit is de favoriete etappe voor veel reizigers die worden aangetrokken door de verbluffende landschappen, maar ook voor degenen die de Vietnamese cultuur van dichtbij willen ervaren. Je moet wel een goede bestuurder zijn die niet bang is om op steile wegen te rijden, want de Ha Giang Loop wordt traditioneel… op de motor afgelegd! Ik leg het je uit.
Eerste dag van Ha Giang City naar Dong Van: tussen stress en ontdekking
We kwamen eind van de middag aan in een hostel in Ha Giang City (reken op 5 uur met de bus vanuit Hanoi). Dit is de startstad (en ook de eindbestemming, aangezien de route een lus is) voor alle reizigers die zich op de legendarische wegen van Noord-Vietnam willen wagen.
Er zijn talloze hostels en guesthouses in deze stad en op alle belangrijke punten van de route. Sommige bieden all-inclusive groeps- of individuele tours aan (motor, maaltijden en accommodatie voor de 3 of 5 dagen op de weg), maar je kunt ook alles zelf regelen en je hotels online of ter plaatse boeken, zoals wij hebben gedaan. Het is ook mogelijk om deze regio te verkennen door een scooterchauffeur, een auto of zelfs de bus te boeken. Houd er echter rekening mee dat ongelukken kunnen gebeuren, ongeacht het gekozen vervoersmiddel (we hebben er veel gezien).
Omdat we geen zin hadden in verplichtingen, kozen we ervoor om alles zelf te organiseren. We sliepen in een erg leuk hostel voor €15 per kamer met een eigen badkamer. De volgende dag lieten we onze grote reistassen achter in een kluisje, zodat we alleen het hoognodige bij ons hadden. We huurden direct bij het hostel een 150 cc scooter; dit is het aanbevolen minimum om voldoende vermogen te hebben op deze bochtige wegen.
Let op: je hebt je internationaal rijbewijs nodig om in Vietnam te mogen rijden. Met een standaard Europees rijbewijs mag je officieel geen 150cc besturen, alleen 100cc. Omdat verhuurders niet heel streng controleren op het rijbewijs, lieten ze ons toch een 150cc motor huren. We zagen echter veel politiecontroles tijdens onze tocht. Als je wordt aangehouden, moet je een hoge borg betalen aan de verhuurder die je moet komen ophalen, plus een boete aan de overheid.
Na wat instructies gingen we op pad, kaart in de hand (geen bereik daarboven), voor 3 dagen in de Vietnamese bergen met onze Pikachu-helmen die we voor de gelegenheid hadden uitgekozen!
Het begin was een beetje lastig. Mijn vriend moest op een motor met een kleine cilinderinhoud rijden met twee passagiers aan boord, plus onze reistas achterop. Je moet wennen aan het voertuig en de smalle, steile wegen. Het weer zat ook niet mee. We waren voorbereid op de kou, maar niet op de regen en mist. We gingen dus voorzichtig, maar gestaag vooruit. Naarmate de rit vorderde, begonnen we te ontspannen en echt te genieten. We kwamen veel mensen tegen op de weg, veel toeristen, maar ook lokale bewoners en kinderen die naar ons zwaaiden. Op sommige stukken moesten we zelfs stoppen omdat de Vietnamezen aan de weg werkten. En zij bepalen wanneer je door mag rijden! Dat kan 10 minuten duren, maar ook… een uur!
Diezelfde avond zouden we eigenlijk in een tent slapen met een adembenemend uitzicht op de bergen. Vanwege het weer annuleerden we onze overnachting en klopten we aan bij een klein hotel in Dong Van om de nacht warm door te brengen en onze kletsnatte kleding te drogen. We maakten meteen van de gelegenheid gebruik om de stad te verkennen. Het stadje heeft een heel charmant historisch centrum met een gezellig plein en fantastische kleine traditionele restaurantjes.
Tweede dag richting Tinh Hà, gehuld in een dikke laag mist
De volgende dag was het weer iets minder dramatisch. Het regende bijna niet meer, maar de mist was nog steeds erg dik. We konden niet veel zien, wat het rijden nog uitdagender maakte. Maar dat mocht de pret niet drukken, het avontuur was er niet minder om! We kregen de smaak te pakken en beseften hoe gelukkig we waren om dit mee te maken. Het had een beetje een 'Lord of the Rings'-sfeer waar we helemaal weg van waren.
Dit deel van de route is het meest spectaculair. We stopten regelmatig om van het landschap te genieten. Ondanks het weer bleef het indrukwekkend. De kronkelende wegen tussen de velden, de kolossale kegelvormige bergen die de wolken raakten... Dat zijn echt landschappen die je bij ons niet ziet.
’s Avonds sliepen we in een guesthouse in Tinh Hà. De sfeer was er heerlijk authentiek. We sliepen in een houten huis met de kamers en een gedeelde badkamer op de bovenverdieping. De kamers waren niet echt geïsoleerd, maar er lag een enorm dik dekbed klaar. We hadden alleen een matras op de grond als bed, wat na een lange dag reizen meer dan genoeg was. De gastheer bereidde een enorme maaltijd voor alle reizigers die er verbleven. Het was het perfecte moment om mensen te ontmoeten, verhalen uit te wisselen en natuurlijk 'ruou can' te proeven, de traditionele Vietnamese rijstwijn. Een prachtige laatste avond om deze reis mee af te sluiten.
Laatste dag: tussen etnische minderheden, afgelegen dorpjes en spelende kinderen
De volgende dag bezochten we de traditionele markt van Tinh Hà. De kramen stonden vol kleur en de mensen riepen door de straten om hun vee aan te prijzen. Het was een heerlijk folkloristische sfeer. De lucht was grotendeels opgeklaard, dus daar genoten we volop van. We namen wat zijwegen om over kleine paden te rijden waar we niemand tegenkwamen. We reden door dorpjes diep in de bergen. De bewoners woonden in eenvoudige hutjes zonder elektriciteit. We kwamen kinderen tegen met kleine rieten mandjes op hun rug die naar ons zwaaiden, en moeders die hun kleintjes in de rivier wasten. De armoede is schrijnend en grijpt je echt aan, maar de glimlach van de mensen bij elke ontmoeting verwarmde ons hart.
Ondanks het weer kijken we terug op een buitengewone ervaring. We vonden het zo geweldig dat we het graag nog eens willen doen in een betere tijd van het jaar, om de velden vol groen en bloemen te zien. Het blijft natuurlijk een uitdagende activiteit, want noch de huurvoertuigen, noch de wegen zijn echt berekend op dit klimaat en deze omgeving. Je moet dus altijd alert en voorzichtig zijn. Maar als je goed oplet en kunt rijden: doen! Je zult er geen spijt van krijgen.
Reacties (1)