Jardins de la Pinède, de plek waar jazz wortel schoot in Europa
De harsachtige geur van eeuwenoude parasoldennen vermengt zich met het zoute zeewater dat door de bries wordt meegevoerd. Onder je voeten, op het trottoir van de boulevard Baudoin, zijn de handafdrukken van Ray Charles, Ella Fitzgerald en B.B. King in het asfalt vereeuwigd. Dit park aan de Middellandse Zee, de groene long van Juan-les-Pins, draagt meer dan zestig jaar aan muziekgeschiedenis met zich mee.
Waarom de Jardins de la Pinède bezoeken?
Dit park, dat sinds het begin van de twintigste eeuw als beschermd bosgebied is aangemerkt, herbergt meer dan 300 pijnbomen. Sommige van deze bomen hebben zelfs hun naam gegeven aan de badplaats zelf. Het was hier dat in juli 1960 het eerste openluchtfestival voor jazz in Europa ontstond. Het werd opgericht als eerbetoon aan de klarinettist Sidney Bechet, die in 1951 in Antibes trouwde tijdens een legendarische parade. Claude Nobs, de oprichter van het Montreux Jazz Festival, gaf later toe dat zijn festival waarschijnlijk niet had bestaan zonder zijn ervaringen in Antibes.
Het park is verdeeld in twee zones. Het noordelijke deel is gericht op gezinnen, met een speeltuin, schaduwrijke paden en verrassend tamme eekhoorns die langs de stammen naar beneden komen om wandelaars te begroeten. Het zuidelijke deel, de Pinède Gould, verandert elke zomer in een openluchtconcertzaal aan de rand van het water.
De Walk of Fame van de Europese jazz
De boulevard Baudoin die langs het park loopt, biedt een bijzondere wandeling. Over een lengte van ongeveer 500 meter zijn 76 handafdrukken van artiesten in de grond gegraveerd. Miles Davis, Herbie Hancock, Stevie Wonder, Pink Floyd, Thomas Dutronc: elke tegel vertelt over een optreden op het iconische podium van de Pinède Gould. De wandeling is vrij toegankelijk en op elk uur van de dag te bezoeken. Jazzliefhebbers zullen de namen herkennen, terwijl anderen een onverwachte muzikale galerij ontdekken met hun voeten op het warme asfalt.
De gigantische saxofoon van Sosno
Het is onmogelijk om het felgele beeld te missen dat tussen de pijnbomen oprijst. Deze monumentale saxofoon van 5,50 meter is het postume werk van Sacha Sosno, een beeldhouwer uit Nice die bekendstond om zijn zogeheten oblitérations. Als jazzliefhebber en vriend van saxofonist Barney Wilen had Sosno dit project geschetst op een papiertje voordat hij in 2013 overleed. Zijn weduwe, Mascha Sosno, hield toezicht op de productie van het stalen object, dat in 2018 in de Pinède werd geplaatst. De gemeente Antibes kocht het kunstwerk voor 200.000 euro. De leegte in het midden van het instrument, de signatuur van Sosno, laat het landschap door de vorm van de saxofoon heen kijken.
Een park om in te leven, niet alleen om doorheen te lopen
Buiten het festivalseizoen in de zomer keert de rust terug in de Pinède. De lokale bevolking speelt er jeu de boules in de schaduw, kinderen rennen rond de speeltoestellen en de paden lenen zich uitstekend voor een rondje op de fiets of rolschaatsen. De bankjes aan de zee, beschut door het bladerdak van de pijnbomen, behoren tot de meest vredige plekken aan de Côte d'Azur om te lezen of simpelweg te kijken hoe het blauw van de zee gedurende de dag van tint verandert.
Tip van een insider: in juli, tijdens het festival Jazz à Juan, vinden er elke avond gratis concerten plaats in de Petite Pinède tijdens de Jammin' Summer Sessions. Kom rond 18:30 uur om van de foodtrucks te genieten en een potje jeu de boules te spelen voordat de sets rond 19:15 uur beginnen. De sfeer is hier informeler dan in de betaalde Pinède Gould en de muzikale kwaliteit is vaak verrassend hoog.
Dit park heeft twee dingen waar ik dol op ben: schaduw en uitzicht op zee! Ik vond de mediterrane vegetatie met de zeer kleurrijke bloemen erg mooi. De Walk of Fame was ook een leuke ontdekking. Maar het allertofste zijn de eekhoorns! Ze zijn echt niet bang en gewoon schattig!