Het Parlementsgebouw van Bretagne: waar rechtspraak en zeventiende-eeuwse kunst samenkomen
Het cassettenplafond van de Grand'Chambre schittert onder het bladgoud. De doeken van Noël Coypel verbeelden allegorieën van de rechtspraak, gevat in rijk bewerkte lijsten. Dit spectaculaire interieur is bijna verloren gegaan in de nacht van 5 februari 1994, toen een lichtkogel, afgeschoten door protesterende vissers, het dak in lichterlaaie zette.
Waarom het Parlementsgebouw van Bretagne bezoeken?
Dit monument is een tastbaar overblijfsel van de Bretonse geschiedenis en het vakmanschap uit vervlogen tijden. De bouw startte in 1618 naar het ontwerp van Salomon de Brosse, de architect die ook verantwoordelijk was voor het Palais du Luxembourg in Parijs. De parlementariërs namen het gebouw in januari 1655 in gebruik, al zouden de interieurwerken pas in 1709 volledig zijn afgerond.
In die tijd oefende het parlement aanzienlijke macht uit. Als soeverein gerechtshof registreerde het koninklijke edicten en bestuurde het de provincie in opdracht van de koning. De Franse Revolutie maakte in 1790 een einde aan deze politieke bevoegdheden. Sinds 1804 huisvest het pand de Cour d'appel de Bretagne (het hof van beroep van Bretagne) en de Cour d'assises d'Ille-et-Vilaine (het hof van assisen).
Een toonbeeld van de schilderkunst uit de Gouden Eeuw
De Grand'Chambre
Deze zaal vormt het hart van het paleis. Charles Errard, een hofschilder van Lodewijk XIV die ook aan de vroege decoratie van Versailles werkte, tekende voor het ontwerp. Een laag vuurvaste bakstenen onder het dak heeft de zaal op wonderbaarlijke wijze behoed voor de verwoestingen van de brand in 1994. De vergulde cassettenplafonds, het houtsnijwerk en de allegorische schilderijen vormen een uniek tijdsbeeld van de Franse kunst uit de zeventiende eeuw.
De overige zalen op de bel-etage
De salle des pas perdus (de centrale hal) strekt zich over ruim 60 meter uit onder een gewelf dat na de brand volledig is herbouwd. Ook de rechtszaal en de salle Jobbé-Duval, de voormalige kanselarij, zijn een bezoek waard. Hier hangt onder meer een wandtapijt van de Gobelins dat de dood van de connétable Du Guesclin uitbeeldt.
Tip van een kenner: bekijk voor je bezoek de film in het toeristenbureau over de brand van 1994 en de daaropvolgende restauratie. De beelden geven je een beter begrip van de enorme inspanning die nodig was om deze zalen in hun oude glorie te herstellen.
Architectuur en het koninklijke plein
De gevel is opgetrokken uit een combinatie van grijze graniet, witte tuffeau en blauwe leisteen, drie materialen die uit de Armoricaanse bodem zijn gewonnen. Op de nok staan vier vergulde beelden van bijna twee meter hoog die de Wet, de Kracht, de Welsprekendheid en de Gerechtigheid symboliseren. De loden dakgalerij wisselt Franse en Bretonse emblemen af als teken van de eenwording.
In de achttiende eeuw liet Jacques Gabriel, architect van de koning, een koninklijk plein rondom het paleis aanleggen. Ooit stond hier een ruiterstandbeeld van Lodewijk XIV van de hand van Coysevox, maar dat werd tijdens de Revolutie omgesmolten. De omliggende panden met hun identieke gevels vormen nog altijd een harmonieus stadsgezicht.
Wat je tijdens je bezoek niet mag missen
- Het cassettenplafond van de Grand'Chambre, het meesterwerk van Charles Errard
- De doeken van Noël Coypel met hun allegorieën over rechtspraak
- Het wandtapijt van de Gobelins met de dood van Du Guesclin
- Een bewust bewaard gebleven spoor van de brand uit 1994
- De ceremoniële zwaarden en de klok, die als historisch monument zijn geclassificeerd
Het interieur bevat veel artistieke schatten. Het zou zonde zijn om die te missen. Ik raad je echt aan om je rondleiding vooraf via internet te boeken. Niets is saai, er is juist veel bladgoud en er zijn prachtige beschilderde plafonds. Bovendien is het een belangrijk gebouw voor de geschiedenis van Bretagne, waardoor je altijd weer wat nieuws leert.