Als ik nooit was gaan wandelen in de bergen, weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik het zover had geschopt, want de bergen hebben me weer naar het leven teruggebracht, me mijn vreugde teruggegeven en me e…
Als ik nooit was gaan wandelen in de bergen, weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik het zover had geschopt, want de bergen hebben me weer naar het leven teruggebracht, me mijn vreugde teruggegeven en me eraan herinnerd hoe het voelt om echt levend te zijn.
De wandeling naar het Udziro-meer in de Georgische regio Racha levert een van mijn meest onvergetelijke herinneringen op. Op de steile bergpas zakte een goede vriend van mij plotseling in elkaar op de grond, terwijl hij fluisterde dat hij zijn benen niet meer voelde. Ik liep erheen, stak mijn hand uit en vroeg hem op te staan. Hij kwam weer overeind en samen zijn we over de pas gegaan. Een meedogenloze helling beklimmen wanneer je water bijna op is, je knieën trillen en elke ademhaling zwaar aanvoelt, dat is het leven zelf. Maar wanneer je uiteindelijk de top bereikt, met je armen wijd open staat en de koele bergwind op je gezicht voelt, snap je waarom je nooit stopt met doorgaan.
Als je neerkijkt op het Udziro-meer, met zijn diepblauwe water omringd door restjes sneeuw, kleurrijke tentjes verspreid over de groene weide en de besneeuwde Kaukasus-toppen in de verte, dan is elke zware stap de moeite waard.
Een handige tip voor wandelaars: het pad omhoog naar het Udziro-meer is steil en fysiek zwaar, dus neem genoeg water mee, doseer je krachten op de pas en overweeg om te overnachten in een tent aan de oever om het ochtendlicht over de kam mee te pakken.